Poezi/Letërsi

SHPRESA PURDE MEMEDI:

Të dashur miq, për ju, nga cikli “Fate njerëzish” veçoj poezinë

VËLLERËZVE PURDE

(Nexhati, Mevaip, Naxhi Purdes)

Nga gjaku gjak kërkuat!

Nga ujqërit shpirtmadhësi

Dëshiruat!

Nga tmerri aureolë mbaruat!

Zemrat bashkuar në një

Hajnat e kohës tërbuat!

O ju djemtë e nënës bujare

Kthetrat e mprehta nuk ju trazuan

Kurrë!

Duart shtrirë një, në ideal vrapuat

Kohën njollosur me gjak të papastër

Sfiduat!

I ratë pash më pash ferrit të afruar, të tërbuar,

Jetë rinore për të copëzuar!

Zullumi nuk ju trazoj ëndrrën,

O ju sprovues të ardhmërisë

Vuajtës të fatkeqësisë,

Dëshirues fortë të kohërave që priten…!

Kohët që ndryshuan nën kurrizet e juaj të njomë

Kaluan!

Trupat i bëtë gurë! Tmerr të madh duruat!

Dëshmues të apokalipsës njerëzore!

Në trojet hyjnore vërtetuat!

 

DUKE DASHUR TË KORRËSH!

Të korrësh qengjin me drapër

Të mprehtë! Të ka hije ty!

Me atë kamillaf murgu në kokë

Një zvarranik kameleoni je

Që përshtatesh me ngjyrë

Sipas vendit ku je!

O kambanar! Kukull e trishtë

Në çatinë e një kishe!

Nga krimb i zbehur

Poltron pa këmbë

E nxënë pa mëngë

Klishe pa këngë!

Thoje:

Ç’kllapurit ashtu?

Kllapurosjen në gjak e ke!

Ore ditëzi! Marrëzisë me themel

Piedestalin pa hiç mund ia

Ngre!

Ri i qetë dhe mos u kokoleps

Më!

Llogarinë e kamuflimit

Me dredhi e dinakëri

Korr e grin! Korr e mos lidh!

Me kamxhik për të rrahur

Të korrat për të mbajtur!

Një ditë!

Nga zemra përfundimisht

Dot shpërblejnë!!

 

Të dashur miq, nga cikli ,,Fate njerëzish” veçoj poezinë

HORRAT E PËRDITSHMËRISË

(Refugjatëve nga Siria)

Çka ju bënë juve o shpirtra të çjerrë e të mallkuar

Nga zemra e dheut!?

Horrat e përditshmërisë?

Hajnat e njerëzisë!

Endacakët e shoqërisë!

Krijuesit e fatëkeqësisë!

Në duar gjithmonë me maskat e bamirësisë?

Pas grilave dëgjohen rezignacionet e zërave

Të revoltuar të indinjuar për ndihmë duke

Kërkuar!

O zemra të dhimbjes krenare!

Edhe ju ishit zotë të shtëpive

Të braktisur dikur në shënjestër

Të dhunës makabre!

O engjuj të syrgjynosur të dheut krenar!

Edhe ju ishit dikur zotërinj me dinjitet

Të tokave hyjnore!

Por bekimi u shndërrua në mallkim!

Kohrat e liga në tallje ju transformuan në një

Metamorfozë të një sukullari të vërtetë!

Duke ju buzëqeshur fati ironik! Të trokasësh

Në dyert e delenxhinjëve të vërtetë!

O shpirtra të bekuar!

Duke ikur nga ferri i luftës në çast

U ndeshët me ferrin e vërtetë që ethe dhuron

Shtrëngatë në gji, plot me dhimbje dhe zili

Në këtë tollovi!

Rruga e juaj si rrugë pa kthim

O ju shpirt-fisnik të helmuar me tym baroti

Të ndëshkuar!

Horrat e përditshmërisë

Hije të trazuara pa ndjenja

Marrëzi pa kufi në këtë përditshmëri!

Lot krokodilësh! Nga sytë mallkuar të

turbulluar në hi!

Dorë e gjatë që maskon shiqime

Tund pasione margjinalizon qëndrime

Vrimë vigane! Strofkë pa ndjenja!

Gënjeshtra që zbehin besimin

Në trishtimin e vetëbesimit,

Se mallkimi është ngjallur këtu!

Isha njëzet vjeç dhe pyeta: “Kur do ta njoh?”

Në njëzetë e pesë thashë: “Kur ta kem njohur, do të jemi gjithmonë bashkë”.

U bëra tridhjetë dhe ne ishim bashkë. Në tridhjetë e pesë ishim përsëri bashkë.

Po mbushja dyzetë kur bëmë udhëtimin e madh. Nuk mbaj mend se ku vajtëm, por kthimi ishte njëlloj si prej botës së përtejme: Njëri prej nesh u tjetërsua aq shumë, sa e humbi toruan edhe tjetri.

Në dyzet e pesë u ndamë.

Pesëdhjetë vjeç i trokita në derë. Doli dikush dhe më tha:

– Ajo po fle. Ke ndonjë porosi?

– Jo, – i thashë, – vetëm desha të di në është mirë.

– Ajo është mirë, – tha.

Ende s’jam pesëdhjetë e pesë që ta di në është zgjuar nga gjumi dhe a vazhdon të jetë mirë.

Ndoshta kur të bëhem gjashtëdhjetë, do të pyes veten: “A do ta shoh më?”

Nëse në gjashtëdhjetë e pesë nuk do të jetë ajo që do të trokasë tek unë, shtatëdhjetë vjeç do të martohem me një tjetër. Kam frikë të plakem, por sidomos kam frikë të vdes, pa pasur pranë një dorë gruaje.

Mitet tregojnë se hëna është 15-të e është ne mbështjëllë me një magji të mistershme. Ajo si titanik gjigand të rrëmben me bukurinë e saj dhe të pëshpërit fjalë mrekullie. Fjalë që s’i ke dëgjuar asnjëherë, asgjëkund dhe ndoshta nuk do t’i dëgjosh dot ato fjalë aq të pastra, gadi përrallore që si një fllad vërviten në ajrin fluid që ty të rrethon dhe ti bashkë me virgjërinë e kësaj fjalë fluturon! Po ku? Deri koha kur nga goja e njeriut janë kënduar fjalë magjike për dashurinë, janë kënduar dhe do të këndohen këngë e vargje që dhe ato që i krijojnë nuk e dinë nga vjen kjo fuqi hyjnore ku çdo ditë e më shumë i duket sikur shfaqet për herë të parë edhe fjalë të pathëna vijnë në mëndje, ashtua si për herë të parë t’u shfaq dashuria.

Nga lëndimi i parë vjen një jetë e tërë mbrapa. Pasojat e saj vuajnë mbrapa. Për shembull, shumë njerëz për dashuri kanë politikën, e hyjnë në ambicije. Të tjerë kanë nevojë për pushtet për para dhe lavdi, për pangopshmëri, cigunët, cinikët, tradhëtarët veç ta shikojnë se si e shtrëngojnë qesën me para, sikur do t’i mernin shpirtin. Këto nuk ia jap askujt, pëshpëriste njëri nga ta.

Kush dashuron njeriu apo dashuria?

Këtë nuk e kam kuptuar dot kurrë. Apo njeriu do veten më shumë, dhe mirë do të ishte të mos quhej njeri, por dashuri, dhe dashuria të quhej njeri! Kuptimi i dashurisë është të ringrihesh pas rrëzimit e jo të mbetesh aty lidhur! Të tjerat të mbeten kujtime. Përse dashurinë e kanë ndjekur si jezuitët dhe njerëzit aq sa më shumë e kërkojnë, aq më shumë largohet. Mos nuk gjejmë dot rrugën e duhur? Apo dashuria ka frikë nga njerzëit që e kanë djegur në turrën e druve, sepse është dituria, dhe dituria nuk vdes. Do apo nuk do ti? Sa njerëz të urtë ka pasë e do të ketë kjo botë?

Poetë, shkrimtarë, njërëz që i kanë kënduar dashurisë. Sonte hëna e dashuruar me mua! Sy që shkëlqëjnë si yje, zhyten thellë në horizontin e dashurisë. Hënë e pasionit erotik, e dëshirës, bukurisë, përjetësisë, rubin i zemrës sime. Sonte do të dua ashtu siç dhe ti mua! Do ngrihem të të pres, kur nuk di në jam gjallë apo shpejt po vdes. Do dal të shikoj në bregun e detit që e lamë me lotë. Ti dhe unë! Ti more rrugë të tjëra, ndriçove vende tjera, e mua më le këtu të pres. E vdekur, e mjerë do të vi sonte e plotë për ty, veç për ty! Mjaft mbeta në errësirë e trishim! Për ty do vi sonte o shpirti im! Retë e argjenta do t’i shtroj si një çarçaf, të flemë apo zgjuar të mbetemi. Këtë s’e di, por e parandjej se do të jetë një mister takimi ynë në natën magjike me ty, o hënë e plotë! Magji e shpirtit tim.

Sterio Anastazia

Juljana Mehmeti: TUFË POETIKE

 

ZGJOHEM…

Lidhur në fije merimange

relikes  harresë

në hapësira boshe …, mbushur mjergull

Me shikimet mbuluar

flokësh trazuar kujtimesh të venitura

që zgjohen kalimthi …

në ndjekje të një vegimi

I hershëm përjetim…, ngjyrash e imazhesh

që kapërcejnë distanca kohërash

me hapa të rëndë gjigantësh…

Fundosur ndjesish

ndër rrënjë – metastazë lidhur në vrazhda shpirti

që kërkon shpëtim atje …,përtej imagjinatës

Në një feksje të dridhur

aurorash shprese

ti shfaqesh dritë

E lehtësisht në qiej ngrihem

yjesh ndizem,

dëshirën prek…

 

ËNDRRA IME

nuk renda pas fjalëve

për të të jetuar…

Thjesht humba…

ndjesish…

 

PËQAFIM HYJNOR

Kur drita zbehet… përgjunjet përqafimit hyjnor

pemët e stërgjatura mbështjell,

tylit të mëndafshtë

në tokën lëshuar

pëshpërima dashurie,

ndër dege të zhveshura përcjell…

dhe gjethet ,

tashmë të pëhumbura,

me këpucë të arta ëndrrash

stolave vetmuar

valsit të harruar …

Është koha e nimfave!

…që fshehur në lakuriqësi ndjenjash,

nën shkëlqimin e verbër të diellit,

copëzohet e ujvarave të shpirtit tretet …

e unë ,

Apollo i dashuruar

në shtrat gjethesh të zbehta,

ndjesish fundosur..

në të timen Dafne- vjeshte,

magjepsur ngjyrash mbetem…

 

FLUTURIM

Fluturojmë në orbita qiellore

në kërkime të tjera emocionesh

ku çdo ndjenje lidh me spektrin ngjyrë …

Notat e pasvjeshtës

partiturë e shpirtit tim.  …

dhe vjen një çast kur gjithçka vijëzohet

në një vallëzim harmonik ndjesish,

ku hapat kapërcejnë rrathë

krahësh fluturim ,

pafajësi e harqeve kryqëzim.

E ti ndalesh ..

në vëzhgim,

pikash të ndriçuara vese,

që oqeanin e përjetësisë mbërrijnë.

Je yll galaksive thithur,

ndër psherëtima universi frymim, …

deri në amshim.

E kam të nevojshme  të them se “unë njeriu”, ai i përditshmi lajkatar, gënjej kur them pa kandar “të dua”. Jam një tinzar i vogël dhe i dobët çdo herë që i them dikujt që e kam zili “të dua”. Unë atë, ndaj të cilit ndjehem inferior, në mënyrë hipokrite mundohem ta afroj duke i thënë “unë kam mik.. unë të dua!”. Por ndërkohë, “Unë” njeriu pa shkëlqim, i zakonshëm dhe i mërzitshëm, pa ndonjë inteligjencë të veçantë, nuk di të dua. Ndjehem keq kur kam përpara inteligjentin e dashur, “atë pasqyrën” ku shihem dhe më kujtohet që nuk jam kam lindur në të njejtin vit me të.

Më kujtohet se nuk kam lindur në njëjtin qytet apo pallat më të, por diku në provincë, apo në ndonjë fshat të harruar. Nuk e kam emrin dhe historin e tij, idetë  dhe botën shpirtrore apo atë miqësore të tij. Nuk e pashë dhe nuk e gëzova të njëjtën dashuri që mori si dhuratë në jetën e tij ai tjetri. Kështu gënjej edhe kur i drejtohem një vajze e i them “të dua”.

Në të vërtetë unë atë vajzë nuk e kam objektiv dhe destinatare të ndjenjës time më të madhe. Nuk i jap asaj çdo gjë. Nuk i jap shpirtin dhe energjinë e madhe që del prej tij. Unë, si lajkatar, ziliqar dhe egoist, i vogël dhe mizantrop, dua prej saj ate çka më intereson tek ajo, por nuk e dua atë. Pra unë nuk i jap në inflacion, pallavra, gënjeshtra e plot të tjera si këto. E atëherë më lind pyetja; Po çfare dua unë ndaj këtij?!

Çfarë kërkoj unë nga njeriu. Atë që s’e kam?! Atë që s’mund ta kem?! Të kaluarën dhe shpirtin e tij?! Dhe përgjigjja më vjen e rrufeshme. Jo. Unë nuk e dua ate. Unë dua më të padrjejtën ate që s’e marr dot, atë që s’është e imja, atë që s’kam për ta patur kurrë. E kështu si rrjedhojë nuk dua por lakmoj. Ky është verbëri i përshtatshëm: “Lakmoj dhe kam zili”- kjo është motoja jonë e përditshme që në mënyrë të  pavullnetshme që më bën të më errësohen sytë dhe jo rrallë t’i dua të keqen atij tjetrit. Dua që ato që ai zotëron t’i nënshtrohen dëshirës por jo dashurisë sime. Jam egoist dhe vanitoz ndaj tij. Dua për vehte edhe pjesën time por mbi të gjitha atë çka ka të mirë e të shtrenjtë “ai tjetri”. Dhe Dashuria përballet me veset dhe mëkatet tona, por edhe me parregullsitë e fjalorit. Unë Dua në sensin që: “kam Nevojë”.

Po, kam nevojë është gjetja tjetër për të bërë përdorimin korrekt të fjalëve pa thënë të dua. Pra, kam nevojë ta shoh poshtë këmbëve të mia atë  që unë lakmoj dhe jo dua. Duhet të rregullojmë edhe fjalorin tonë të përditshëm përveçse udhës së shpirtit për të mos u keqkuptuar nga të tjerët. Sepse kemi një jetë të tërë që gënjejmë dhe krijojmë iluzijonë duke thënë e dua atë. Atë që më shkakton traumën më të fortë të inferioritetit. Atë që “unë” s’jam dot. Në këtë rast kemi të bëjmë me një ndjesi tjetër dhe aspak me dashurinë. “Unë” kam nevojë për atë por nuk dua, nuk dashuroj.

Dielli depërtonte nga xhamat mungues në çati, goditjet e tij të verdha ngrohin muret, këmbët e mbuluara të getave të afisheve të reklamave nën orën e pamasë. Në vazot drejtkëndore dhe në neferët në maje të binarëve lulet përkundin petalet e njoma.

Ai s’hiqte dorë nga dashuria që kishte qenë mes tyre vetëm mendimin e saj që bluante me mendje që kalonte kilometrat që e ndanin prej tij, ndritshëm si një laser, më i ngulitur se kavot e brishta telefonike.

Ishte i sigurt se një ditë do të takoheshin. I kujtonte mirë sytë e Mirelës, shpresonte  të  njihte  nga shikimi. Nëpër rrugë, mes mijëra grave, shpresonte  të takonte  Mirelën. Një zonjushe e rrallë me shikim që ngjan si një përqafim.

Tani Mirela  iu paraqitë në cellular, dhe ia bëri me dije se të takohen në hotelin “Hilton”. S’e mbante më veten nga gëzimi, ecte rreth trotuareve dhe ulej për disa sekonda , mbi çdo kolltuk të vogël të rrotullueshëm, të  kafiterive të qytetit.

Nxitonte për në hotelin “Hilton”, që falë Zotit, ende nuk kishte arritur Mirela . Pas pak, para hotelit, u ndalë taxi, i drejtoi  sytë dhe pas pak ajo doli nga makina dhe u drejtua drejtë tij . Ishte një takim tërheqës dhe i  shpenguar, në një bar të hotelit “Hilton”, të qetë të qendrës.

Ndoshta mendonte për të kaq shpesh sepse shpresonte të ndryshonte  të shkuarën, në kujtimin e tij të ankthshëm, me qenien e tij aty kaq shpesh dhe kaq të brengosur dhe të penduar.

U futën brenda hotelit dhe u ngjitën me ashensorin në kaffe-barin, që gjendej kundrruall qytetit të përgjumur nga shiu që binte.

Kishin  porositur një kapuchino dhe një  kafe ekspreso në bar, merrte zemër prej përzierjes së kapërcyer të shkumës, temperatura  brenda hotelit “Hilton”, nuk e kalonte  njëzetën.

I’u duk shumë e bukur, por s’do ta njihte, në rrugë. Vështrimi i saj ende e miklonte. Brenda saj ndodhej ende Mirela . Ishte një vajzë e këndshme dhe simpatike. Ndihej parfumi i saj aromatike  në një ditë me shi.  S’ishte çasti e ndjente se për fat të keq s’ishte çasti: ende s’ekzistonte, mezi mund të fliste, por pa thënë gjë.  Mirela e kuptonte, ndoshta ishte si ai në gjithcka.

Folën për punën, por  mbi të gjitha duke u parë. U përpoqën  të tregonin për  jetën e njëri- tjetrit. Pas një kohe folën  për poezinë në përgjithësi.

I foli për dajën, që ishte poet. Ishte i mirë, e deshte shumë, edhepse se kishte takuar në jetë. Edhe ajo e çmonte kapuçinon me cigare të ndezur.

Pas një fare kohe, kur ajo më  s’kishte më kohë për ti kushtuar, folën edhe për rrugët e qytetit në përgjithësi;” si dy huaj”.

E shoqëroi deri tek porta e hotelit “Hilton”, u përqafuan hyri në taxi. E përshëndeti, qeshte, e vështronte, mbulonte sytë me duar. S’është e mundur! Por dukej se po fillonte të ndihej e lumtur.

Eroll Velija

Shpresa Purde Memedi:

Të dashur miq, nga cikli ,,Fate njerëzish” veçoj poezinë që ia kam dedikuar vogëlushes nga Siria

 

HI DHE TMERR!

Plagë lufte…

Zemra të pllakosura

Shpirtra të helmuar

,,Përkundin lagjen në ëndërra…”!

Jo! këtu nuk ka ëndërra!

Këtu nuk ka qetësi!

Këtu nuk ka butësi!

Vetëm janë, kokat që shpërndajnë

Neverinë rrotull!

Kush ta dridh fortë gjumin fëmijëror

Moj siriane e vogël?!

Moj siriane e mjerë!?

Vragë llahtarosjesh në fytyrën e butë të bekuar!

Plagë vulosjesh nga fytyra në lëndim

E harruar!

Në dëshpërim, duart e vegjël gjithnjë

Lartë qëndrojnë…!

Lutje në heshtje nga sytë e zinj….!

Simbol i së humburës liri si fëmijë!

Viktimë e mjerë në këtë batërdi!

Mercenarët me mërinë

Nuk kanë frikë as Perëndinë

Pa pendesë djegin fëmijërinë!

Me tym baroti ushqejnë

Mushkërinë!!

Pamja e zymtë e fytyrës sate

Gjithë botën rrotull kaloi

Por ja që ende ndërgjegjen e fjetur

Të njeriut ,,të vogël” të shekullit nuk zgjoi!!

 

Të dashur miq, nga cikli i ri për botim veçoj poezinë

KËRKOJE!

Kërkoje një përqafim të sinqertë

Nën krahët e asaj zemre!

Nën krahët e asaj femre!

Fytyrë ëmbël, nga nuri krijuar

Që thellë prek në ndjesinë

E haruar!

Kjo ndjesi në gji shkumuar

Fle qetë, si vullkan i fashitur

Në jermi mbaruar!

Engjëll! Zërin nuk ta dëgjon kush!

Në këtë shurdhëri!

Engjëll! Syri gjum nuk ka

Në këtë paskajshmëri!

Kur ta takoje!

Një përqafim shkrepës ëndërroje

Të shpërthejë si shadërvan

Në zemrën e ngrime të kësaj nate

Nën ethet e hidhura të kësaj nate

Si specë djegës në buzë!!

Por sërish…

Zërin nuk ta dëgjon kush!Engjëll!

Se koha është ndalur këtu!

Buzëqeshjen e saj me ngulm

Shiqimet kërkojnë

Nuk e len dot!

Nuk e gjen dot!

Të kujtojnë përqafimin

E një tingulli të perëndimit

Tingujt miqëdashës

Të falin gëzimin

Një fëtyrë ëmbël!Të falën mashtrimin!

Engjëll! Zërin s’ta dëgjon kush në këtë

Shurdhëri!

Engjëll! Mëkatin s’ta kupton kush në këtë

Marrëzi!!

 

Të dashur miq, nga cikli ,,Valë kujtimesh” veçoj poezinë e syve që shiqojnë me dhembshuri kur janë në shtratin e vdekjes

LUTJA

Sytë që lusin për shpëtim,

Kur vdekja është pranë,

Dëshpëruese në melankolinë e këputur,

Një vulosje sterrë e ironisë!

Pse vjen o ironi shekullore,

Në çaste kur shpirti urren dhe vuan?

Era jote e pakëndëshme shkatërron,

Çdo gjë deri në palcë!

Ankthi i madh i lemeris shpirtrat,

Që lusin për shpëtim,

Por ti nuk njeh lutje!

Ligji yt mizor, është qyqar dhe i prerë

Unë i them asaj largohu nga shpirtrat që i dua!

Por tinëzarja shekullore vazhdon me ngulm!

Punën si horr! Mjegullor!Fantazmë averze!

Punë neverie!

Ashtu ka qenë sot dhe e njëjta batërdi,

Do të jetë edhe në mot!

Qëndrimi yt madhështor

Nuk njeh falimentime, por vetëm

Sakrifica dhe fitore ndaj jetës

Nën ankthet e ditës

Që mjerisht lut për një shpresë të vogël

Një frymë! E cila quhet jetë!

Nga: Shpresa Purde-Memedi

TË NDERUAR MIQ, NGA CIKLI ,,FATE NJERËZISH” VEÇOJ POEZINË

NË SYTË E TU!

Në sytë e tu ngjallet kërshëria

Prekëse përkëdhelëse thurur

Nga thellësia!

Në mbretërinë e ideve parajsë

Nga lashtësia!

Në damare psherëtinë jeta

Nga kohët që ndryshuan

Në mëndafshe të mykët

Pecet u zhbiruan!

Në sytë plot brenga

E kaluara në amulli noton

Kalanë nga balta shikimet ndërtojnë

Një kujtim inferior

Në sytë që verbojnë!

Në sytë e tu shoh dikë

Që kam njohur dikur!

I çmuar margaritarë mbështjellur në ar!

Shikim kadife! Zanë mali!

Rri strukur

Në kafazin nga ari!

Zanë moj!

Një jetë e tërë në këtë kafaz

Të shkoj!

Çmenduri boshe të dhurohet ty

Është një tradhëti! Komplot hileqar

Helm për ty! Urrejtje konsumuar

Si ndëshkim dhuruar! Asnjëherë merituar!

Uvertyrë boshe me shumë hile në këto qoshe!

Qoshe pa mëngë në dalldinë e mëngjesit

Që ngrihet me vesë

Drejt puplave rënë poshtë

Fëllënzës, nga dëmtimet sot!

 

Të dashur miq, nga cikli ,,Fate njerëzish”veçoj poezinë që ia kam dedikuar vogëlushes nga Siria

HI DHE TMERR!

Plagë lufte…

Zemra të pllakosura

Shpirtra të helmuar

,,Përkundin lagjen në ëndërra…”!

Jo! këtu nuk ka ëndërra!

Këtu nuk ka qetësi!

Këtu nuk ka butësi!

Vetëm janë, kokat që shpërndajnë

Neverinë rrotull!

Kush ta dridh fortë gjumin fëmijëror

Moj siriane e vogël?!

Moj siriane e mjerë!?

Vragë llahtarosjesh në fytyrën e butë të bekuar!

Plagë vulosjesh nga fytyra në lëndim

E harruar!

Në dëshpërim, duart e vegjël gjithnjë

Lartë qëndrojnë…!

Lutje në heshtje nga sytë e zinj….!

Simbol i së humburës liri si fëmijë!

Viktimë e mjerë në këtë batërdi!

Mercenarët me mërinë

Nuk kanë frikë as Perëndinë

Pa pendesë djegin fëmijërinë!

Me tym baroti ushqejnë

Mushkërinë!!

Pamja e zymtë e fytyrës sate

Gjithë botën rrotull kaloi

Por ja që ende ndërgjegjen e fjetur

Të njeriut ,,të vogël” të shekullit nuk zgjoi!!

 

TË DASHUR MIQ, NGA CIKLI I RI PËR BOTIM VEÇOJ POEZINË

KËRKOJE!

Kërkoje një përqafim të sinqertë

Nën krahët e asaj zemre!

Nën krahët e asaj femre!

Fytyrë ëmbël, nga nuri krijuar

Që thellë prek në ndjesinë

E haruar!

Kjo ndjesi në gji shkumuar

Fle qetë, si vullkan i fashitur

Në jermi mbaruar!

Engjëll! Zërin nuk ta dëgjon kush!

Në këtë shurdhëri!

Engjëll! Syri gjum nuk ka

Në këtë paskajshmëri!

Kur ta takoje!

Një përqafim shkrepës ëndërroje

Të shpërthejë si shadërvan

Në zemrën e ngrime të kësaj nate

Nën ethet e hidhura të kësaj nate

Si specë djegës në buzë!!

Por sërish…

Zërin nuk ta dëgjon kush!Engjëll!

Se koha është ndalur këtu!

Buzëqeshjen e saj me ngulm

Shiqimet kërkojnë

Nuk e len dot!

Nuk e gjen dot!

Të kujtojnë përqafimin

E një tingulli të perëndimit

Tingujt miqëdashës

Të falin gëzimin

Një fëtyrë ëmbël!Të falën mashtrimin!

Engjëll! Zërin s’ta dëgjon kush në këtë

Shurdhëri!

Engjëll! Mëkatin s’ta kupton kush në këtë

Marrëzi!!

Për mua ky është kulmi i një muaji pritjeje, shpresave të reja si bora që bie, buzëqeshjeve nostalgjike që të kujtojnë fëmijërinë e hershme dhe dashuritë e vjetra e të harruara. Është kohë kujtimesh, shpresash dhe dashurie.

Ndërsa bora binte ngadalë me flokë të dendur, trafiku kishte nisur të rrallohej. Bënte një acar që të priste dhe vetëm disa shpirtra të vetmuar ecnin në borën që kërciste nën këmbët e tyre. Ecja ishte rrezik, trafiku kishte pushuar. Për një qytet si Tetova ishte kjo një qetësi jashtë zakonshme. Dëgjohej vetëm zhurma e ndonjë borie makine tek-tuk dhe ndonjë zë që kërkonte taxi.

Por jo sonte. Jo këtë vit. Kësaj here ajo donte të takonte miqtë e saj, së paku për një farë kohe. Të gjithë u habitën dhe u kënaqën kur e panë në mes tyre.

Ajo kish sy të mëdhenj blu, tepër të butë që së bashku me ëmbëlsinë e saj delikate e fshihnin fare mirë moshën e saj.

Mbizotëronte vetëm qetësia ndërsa ata ndiqnin ulërimat e çmendura të sirenave të makinave që lëviznin  drejt qendrës së qytetit.

Një ditë njeriu lind, gjërat veç fillojnë; ky është fillimi. Lindja ju ka ngjarë për miliona here gjatë gjithë jetës suaj: Ju keni për të vazhduar të lindni përsëri e përsëri, e përsëri.

-Njerëzit kanë një potencial shumë të madh, në aq shumë aspekte; ata janë multidimensional. Por njerëzit kurrë nuk e eksplorojnë qenien e tyre, kështu që jeta mbetet e shkretë, e mjerë. Kjo është varfëria e vërtetë. Varfëria e jashtme nuk është problem i madh; kjo do të zgjidhet. Teknologjia do të vijë në atë pikë në të cilën varfëria do të nisë të zhduket nga bota; koha ka ardhur për këtë. Por problem real është varfëria e brendshme. Madje njerëzit e pasur çojnë një jetë shumë të varfër. Trupat e tyre janë të stërmbushur me ushqim, por shpirtrat e tyre janë uritur. Ata nuk e kanë njohur ende eliksirin e jetës, nuk kanë dëgjuar asgjë për të. Ata ekzistojnë disi, menaxhojnë, vetë e tërheqin veten e tyre, zvarriten, por nuk ka kënaqësi.

-Valsi i madhe është e mundur, pasuria e madhe është e mundur. por njeriu duhet të fillojë të eksplorojë. Dhe mënyra më e mirë për të eksploruar eliksirin e jetës është të duash; dhe kjo është shumë metodologjike. Ashtu siç është logjike metodologjia e shkencës, ashtu dashuria është metodologji e shpirtit. Ashtu siç ju bënë logjika të afërt të shkoni thellë e më thellë në materie, ashtu dashura ju bënë të aftë të shkoni thellë e më thellë në vetëdije, Dhe sa më thellë që shkoni, aq më thellë energjija çlirohen. Kur dikush arrinë në vet qenie e tjetrit, e gjithë jeta bëhet një festë, një kremtim absolute.