Nga: Shpresa Purde-Memedi
TË NDERUAR MIQ, NGA CIKLI ,,FATE NJERËZISH” VEÇOJ POEZINË
NË SYTË E TU!
Në sytë e tu ngjallet kërshëria
Prekëse përkëdhelëse thurur
Nga thellësia!
Në mbretërinë e ideve parajsë
Nga lashtësia!
Në damare psherëtinë jeta
Nga kohët që ndryshuan
Në mëndafshe të mykët
Pecet u zhbiruan!
Në sytë plot brenga
E kaluara në amulli noton
Kalanë nga balta shikimet ndërtojnë
Një kujtim inferior
Në sytë që verbojnë!
Në sytë e tu shoh dikë
Që kam njohur dikur!
I çmuar margaritarë mbështjellur në ar!
Shikim kadife! Zanë mali!
Rri strukur
Në kafazin nga ari!
Zanë moj!
Një jetë e tërë në këtë kafaz
Të shkoj!
Çmenduri boshe të dhurohet ty
Është një tradhëti! Komplot hileqar
Helm për ty! Urrejtje konsumuar
Si ndëshkim dhuruar! Asnjëherë merituar!
Uvertyrë boshe me shumë hile në këto qoshe!
Qoshe pa mëngë në dalldinë e mëngjesit
Që ngrihet me vesë
Drejt puplave rënë poshtë
Fëllënzës, nga dëmtimet sot!
Të dashur miq, nga cikli ,,Fate njerëzish”veçoj poezinë që ia kam dedikuar vogëlushes nga Siria
HI DHE TMERR!
Plagë lufte…
Zemra të pllakosura
Shpirtra të helmuar
,,Përkundin lagjen në ëndërra…”!
Jo! këtu nuk ka ëndërra!
Këtu nuk ka qetësi!
Këtu nuk ka butësi!
Vetëm janë, kokat që shpërndajnë
Neverinë rrotull!
Kush ta dridh fortë gjumin fëmijëror
Moj siriane e vogël?!
Moj siriane e mjerë!?
Vragë llahtarosjesh në fytyrën e butë të bekuar!
Plagë vulosjesh nga fytyra në lëndim
E harruar!
Në dëshpërim, duart e vegjël gjithnjë
Lartë qëndrojnë…!
Lutje në heshtje nga sytë e zinj….!
Simbol i së humburës liri si fëmijë!
Viktimë e mjerë në këtë batërdi!
Mercenarët me mërinë
Nuk kanë frikë as Perëndinë
Pa pendesë djegin fëmijërinë!
Me tym baroti ushqejnë
Mushkërinë!!
Pamja e zymtë e fytyrës sate
Gjithë botën rrotull kaloi
Por ja që ende ndërgjegjen e fjetur
Të njeriut ,,të vogël” të shekullit nuk zgjoi!!
TË DASHUR MIQ, NGA CIKLI I RI PËR BOTIM VEÇOJ POEZINË
KËRKOJE!
Kërkoje një përqafim të sinqertë
Nën krahët e asaj zemre!
Nën krahët e asaj femre!
Fytyrë ëmbël, nga nuri krijuar
Që thellë prek në ndjesinë
E haruar!
Kjo ndjesi në gji shkumuar
Fle qetë, si vullkan i fashitur
Në jermi mbaruar!
Engjëll! Zërin nuk ta dëgjon kush!
Në këtë shurdhëri!
Engjëll! Syri gjum nuk ka
Në këtë paskajshmëri!
Kur ta takoje!
Një përqafim shkrepës ëndërroje
Të shpërthejë si shadërvan
Në zemrën e ngrime të kësaj nate
Nën ethet e hidhura të kësaj nate
Si specë djegës në buzë!!
Por sërish…
Zërin nuk ta dëgjon kush!Engjëll!
Se koha është ndalur këtu!
Buzëqeshjen e saj me ngulm
Shiqimet kërkojnë
Nuk e len dot!
Nuk e gjen dot!
Të kujtojnë përqafimin
E një tingulli të perëndimit
Tingujt miqëdashës
Të falin gëzimin
Një fëtyrë ëmbël!Të falën mashtrimin!
Engjëll! Zërin s’ta dëgjon kush në këtë
Shurdhëri!
Engjëll! Mëkatin s’ta kupton kush në këtë
Marrëzi!!