Nga: Isa Mulaj
Reklamimi i një antivlere
Selim (Mustafë) Hasanaj është nga fshati Lubozhdë i komunës së Istogut. Babë, nënë, babgjysh e stërgjysh i ka pasur muslimanë. Prindërit e tij, duke e pasur parasysh sundimin e lavdishëm të Perandorisë Osmane i cili ua mori serbëve Lubozhdën dhe e kolonizoj me shqiptarë, në shenjë mirënjohje dhe nostalgjie ia vënë emrin djalit të tyre Selim, në kujtim të një sulltani të famshëm. Emri Lubozhdë rrjedh nga dy emra serbësh, Luba dhe Bozha. Babai i Selimit, Mustafa, mbante emrin e titullit të profetit islam, Muhamedit. Nuk përfundoj me kaq krenaria islame e familjes së Selimit. Familja e tij zgjodhi mbiemrin Hasanaj në shenjë respekti për Hasanin, nipin e profetit islam Muhamedit. Në çfarëdo pikëpamje dhe nga çdo këndvështrim, familja Hasanaj identifikohet vetëm nëpërmjet historisë, traditës, kulturës, dhe krenarisë së tyre islame.
Aktualisht jeton në Norvegji. Norvegjia është shtet i zhvilluar, me standard të lartë jetësor dhe me të ardhura për kokë banori ndër më të lartat në botë, por dukshëm më të vogla ose përgjysmë më pak për kah pariteti i fuqisë blerëse se të ardhurat e Katarit që është vend kryesisht musliman. Sidoqoftë, Selimi i pa dalur jashtë, mendon se aty ku shkon dhe nëse e gjënë më mirë se në Kosovë, është parajsë. Pjesa tjetër e botës, sidomos vendet aziatike, ku përfshihen disa vende arabe që i kanë të ardhurat për kokë banori më të mëdha se Norvegjia si Katari, Kuvajti, Emiratet e Bashkuara Arabe, mandej Singapori, Izraeli, Japonia dhe superfuqia ekonomike e quajtur Kina, sipas Selimit, janë ferr. Nuk ka faj këtu Selimi sepse ka mungesë të theksuar njohurishë për botën, siç kanë edhe shumë shqiptarë që ikin nga Kosova si azilantë ekonomik, e pastaj mundohen t’i shesin dikujt “nasihat” për botëkuptimin e tij të botës dhe civilizimit. Unë mund t’ua sjelli një shembull të para disa decenieve kur një emigrant kosovar mundohej të shiste në Kosovë kësi “nasihati”:
– Jam kanë n’skej t’botës, atje ku s’kish ma botë hiç!
– E çka kish atje ku s’kish ma botë hiç; qysh u dokke?
– S’kish kurgja, u dokke terr burg!
– E ku je kanë kshtu që ish funi i botës?
– Jam kanë nja 15 killometra përte Austrie!
– Aiiii! Paj unë jam kanë edhe ma larg, n’gjysë Gjermanie edhe hala kish botë anej kah veriu.
– E s’di ku je kanë ti, veç unë jam kanë n’fun t’botës ku s’u dokke ma kurgja, krejt terr burg ish!
E vërteta është se kosovari i tillë vërtetë ka qenë 15 kilometra larg Austrie, e kjo do të thotë se ka qenë në Gjermani, u ndalë diku në zonë rurale ose mal, dhe i është dukur fundi i botës. Edhe Selimit i duket përtej Sarpsborgut në fillim të Norvegji së e përpjetë nuk ka ma botë hiç, se le ma Norvegji. Krejt terr i duket edhe Selimit përtej Sarpsborgut. Meqenëse e ka gjetur fundin e botës, Selimi nga atje mundohet të na shesë prralla për botëkuptimin e botës dhe civilizimit. Atij së pari i është ofruar një kurs për gazetari, por Selimi nuk ka qenë, nuk është, dhe nuk bëhet kurrë gazetar. Norvegjezët kanë dashur ta gdhendin pak kur e kanë pa se çfarë analfabeti e duduku është. Këtij i është dukur se me atë kurs është bërë i mençuri i botës, kishe po di shumëçka, e s’din kurgja. Selimit i është ndalur ora në kokë moti. I vetmi ndryshim tek ai është se po konsumon mish derri dhe po pinë më shumë alkool. Madje, për këtë lloj konsumi, ai mundohet t’i sulmoj të tjerët, sidomos bashkëvendësit e tij në Kosovë, demek, kqyrni qysh jam ba unë i trashë si thi t’u hangër mish thiu e t’u pi alkool, e ju jeni budallë që s’po bani si unë! Këto gjëra Selimi edhe i bënë publike me shkrime, dhe mendon se kjo është kushedi se çfarë shkence. Kur vjen në vendlindje dhe kthehet në Norvegji, shkruan “artikuj” se është ngatërruar me kamarierët nëpër restorante e kuzhina të ndryshme ku kërkonte diku birrë, e diku tjetër raki, e meqenëse nuk kishte, dilte pa hangër, demek qaq hujnik jam unë. I duket çudi e madhe pse në ndonjë kuzhinë nuk ofrohen birra e raki, duke harruar rregullat. Ai i don vetëm rregullat “selimçe” të cilat kinse i paska krijuar prej se ka shkuar në Norvegji. Në artikujt tjerë na tregon se ai e hanë mishin e derrit. More Selim pusi, po t’i n’daq he jo vetëm mishin, por edhe ner me thanë edhe mutin e thiut, se kush nuk ta prishë.
Selimi pasi mësoj aftësinë e të shkruarit filloj të sulmoj këdo që nuk i dukej se përashtatet me botëkuptimin e tij selimçe. Filloj të hedhë gurë e baltë kundër çdo gjëjë, pjesë e së cilës ishte më shumti vetë, sidomos kundër bashkëkombasve të tij të besimit islam, mandej kundër Enver Hoxhës, Afrikës, Azisë, Amerikës, Rusisë, Turqisë, Indisë, Kinës, Antarktikut, Jupiterit dhe universit. Në konfrontimet e tij disa kishin nerva të merren me këtë kokëtrashë primitiv, si për shembull, Salih Mehmeti që ishte aktivist i Lëvizjes Vetëvendosje që shkruante me pseudonimin Kushtrim Janina, sikur Selim Hasanaj që po shkruan tash me emrin Bardh Nëngurra. Selmi dhe Kushtrimi ishin ngatërruar rreth Enver Hoxhës, i pari duke e sharë Enverin, e i dyti duke e mbrojtur. Kushtrimi mendonte se Selim Hasanaj është kushëri i Sinan Hasanit, prandaj e drejtoj polemikën e tij me titullin: “Letër kushëririt të Sinan Hasanit.” Sinan Hasani kishte bërë diçka një polemikë me Enver Hoxhën, çka e kishte shtyer Enverin ta quaj Sinanin “qen serb.” Kushtrimi e përfundoj shkrimin e tij kundër Selimit me këtë fjali: “Një shkrim i tillë për Enver Hoxhën mund të vjen vetëm nga qenë serb si Sinan Hasani dhe nga pasardhësit e tij”, që do të thotë se ai e cilëson Selim Hasanin së këlysh të Sinan Hasanit.
Pasi hedhë baltë e gurë mbi çdo që të cilës i përket edhe vetë, Selim Hasanaj u mundua kundër ligjeve të natyrës të bëhet tjetërkushi, e nuk po mundet dot. I njëjti Selim është që ishte edhe në Lubozhdë, porse tani duket se e ka tranuar sefaja t’u hangër mish derri e t’u pi raki të cilat po mundohet të na i shes si domosdoshmëri edhe neve. Thotë se nuk është më ai Selo Sahanaj i Lubozhdës, por është bërë Bardh Nëngurra. Emrin Bardh e zgjodhi për t’u kamufluar nga mendja dhe lëkura e tij e zezë. Selimi i zi me të zeza nuk bëhet bardh edhe sikur atë ta lani me një zhag sodë dhe fërkoni me çetkë therrash të çelikut. Ai shtiret kinse din të shkruaj prej se shteti norvegjez ia mundësoj një lloj shkolle, por ai s’ka as për çka të shkruaj. Ai mund të shkruaj vetëm për veten, e këtë nuk ia ndalon askush. E çka shkruan për vete, janë vetëm ditë të tij normale, se si e shikon televizorin, si i ndrron kanalet, kush e thërret në telefon, qysh pjekë embëlsira gruaja e tij, kur shkon me fjetë dhe nuk e zë gjumi, e kështu me radhë. Po ua sjellim një pjesë tekst nga artikulli i Selimit me titullin: “Turma pe identite, pa dinjitet.” Ja çka thotë Selimi:
“Pra dola në dhomen e dites apo sikur i thomi neve këtu në Norvegji “sallon” dhe thash ta shiqojë TV-në dhe ndoshta do më zan gjumi ashtu i shtrim në divan. Çka të shof. RTK-ja transmetim direkt i namazit të bajramit nga xhamija “Sullatan Mehmet Fatih”, TV 21 po ashtu, TV KOHA edhe kjo. E fika televizorin. Më cikrron celulari. Më fat bajrami, allahu ta shperbleft me të mira!
Çka të shof, në studio të njenit nga Televizoret ishin musafir Sabri Fejzullahu, Labinot Tahiri dhe Lori nese nuk e kamë perzie këtë të fundit me ndonji tjeter sepse tash kangtare e kangtarë na u kanë ba të gjithë. Ishte pispillos sikur gjithmonë Sabri Fejzullahu, në doren e djathtë sa herë levizte i shifej nji shirit me nji sy magjik të cilin burri plak gadi 70 vjet e mban si bylyzyk dore femnash. Fliste ky njeri kameleon dhe pas sa fjale që thoshte lekundej nga vendi dhe thoshte “allahu”, allahut i qofsha falë etj, etj.
Ndrrova kanalin, atje ishte nji dreq muzike moderne islamike , disi kështu e prezantuen. Me vegla muzikore të BITELSVE nji grup shiptarë kishin komponue muzikë me tema fetare islame dhe pllitnin si të lujtun kreje. Ruejna ZOT.
Edhe TVSH kishte pamjet e njejta. Të lexojë nuk kisha disponim sepse isha teper i tronditun i shqetsuem. Ku jamë unë, kush jamë unë, pse jamë ndryshe nga të tjeret?!… Pse!? Pse!? Pseja pa mbarim…Kur u zgjova do deshroja mos të isha zgjue. Kishin fillue serialet turke në TV dhe unë me librin e Hanne Nabintu Herland ika në shtrat.”
A po u duket diçka interesant kjo publicistikë e Selim Hasanajt? Meqenëse nuk e ka formatë kush për këto gjëra, ai kërkon tjera vende për të zgjuar ndonjë vëmendje se është dikushi. Kishte thirrë në Radio Fontana të Istogut për të shitur ndonjë budallaki të tij, por drejtuesi i emisionit Zeqir Mehmetaj ja kish pas rrafshitë nanën. Pas kësaj, Selimi ishte drejtur me një shkarravinë te gazeta “Bota Sot”, me titullin: “A ka ligje që duhet t’i kontrollojnë TV-të dhe radiot private?” Aty ai e kishte akuzuar Zeqën përse lejon dhe u jep hapësirë shqiptarëve muslimanë në Radio Fontana, me fjalë tjera, Selimi i cili mezi u aftësua për të shkurar, lexuar dhe folur nga shteti norvegjez, mendoj se u bë i mençur dhe duhet t’ua mbyllë gojën të tjerëve. Krahas Zeqës, më kishte apostrofuar edhe mua, dhe kishte thënë përse familja Rugova nuk po më paditë për shpifje. Edhe pse “Bota Sot” ia paska fshirë artikullin, unë po i them Selimit: “Pse s’po më paditë ti mua? A s’po ta man, apo thjeshtë je ende në fazën e marrjes së njohurive të shkollës fillore dhe nuk din?” Ja unë, Isa Mulaj, jo vetëm që po ta japi shansën të më padisësh, por po ta siguroj edhe bazën se ku mund të mbështetësh, ose në poezinë që ta kam kushtuar si vijon:
Jam Selo Sahanaj i Dardanistanit
Jam Selo Sahanaj
turi zi e shpirtzi,
Evgjit si indian
Cigan si Laraman
Jam Selo i Dardanistanit
bashkpunëtor i rufianit,
UDB-ash i Bogradit
puthadorë i Vatikanit
Ngado shoh e ngado shkoj
Punën e shkive e lakmoj
tanë shqiptarëve nofka u vëjë
pos Islamit asgjë sun urrej
Shkruaj e shaj kulturën shqiptare,
sepse të varfër e kam mendjen katunare.
Laraman dhe i rrokatur në pleqëri
i përçmuar nga të gjithë, jetoj në Norvegji
Jam surratzi e mustaqe’mi
si lugati unë jetoj,
Islamin ndër shqiptar s’e duroj,
n’luftë kundra tyre me shkije bashkpunoj.
Ndër muslimanë sun kam jetue,
pranaj vendosa me emigrue,
Në Norvergji i sikterosun
me laraman shpirt’plangosun.
Laramanve ju qofsha falë
se pa t’a do t’isha budallë.
Mbi krishtenim nuk dum kerkan
për Vatikan falim Vatan.
Cullakëria asht përparim
pederastia asht civilizim.
Si evropian duhet me veprue,
lëkuren e zezë po dojna me e ndrrue.
Dashnia për Terezën më vlon përditë,
për haxh në Kalkutë jam tuj pritë.
Laramanllëku na vlon në gjak,
dajakun e shejtanit e kena hak.
Jeta ne Perendim asht shume e bukur,
duke fyer shqiptarët bahem i lumtur.
Si evropian unë tash po rrnoj,
gruen katunare e thërras ”Zojë”.
Jam civilizue e diplomue,
me surrat te zi racist jam betue,
Urrej Azinë edhe Afrikën
por zemra më djeg për Amerikën.
Dua amerikanët, anipse Zezak?!
edhe jahuditë me gjithë Sharonin plak.
Me na pranue si evropian,
nga laraman duhet me u ba Cigan.
Te na rrnoj Bake cigan-rumuni
qe na nderon ky soj majmuni.
Te rrnojnë Gjergjat edhe Gjonat
qe, deri në Hindustan ju shkojnë jehonat.
Njeri me bisht jam ba si me pas le
gjithë jetën që jetoj i ndrroj ka tri fe.
Ngaterroj Islamin si Fe Paqësore
Lavdëroj Krishterimin e n’fund e baj nevojtore
Une Selo Sahanaj noshta jom tranue,
por në këtë derexhe, ka kohë që kom shkue.
Tash në pleqni ndryshe jam ka rrnoj,
kopil jam ba, se kopilat po i lakmoj.
I baj lavde Vatikanit,
Shan Zefit e Car Dushanit.
Kryqin n’qafë e kam varë
Popit ja thithë si magar.