50
KUR NJË DITË NUK DO TË JEM
Një ditë do të vi koha
Kur unë më nuk do të jem
Era e malit do të më shpie
Lart në qiell ku janë dhe retë.
Ku është hëna e ku janë yjet
Që ndriçojnë deri natën vonë
Do t`ju jap një porosi
Të dashurit e mi Zoti t’mi mbronë
Kur ata të jenë mërzitur
Dhe janë vetëm në mendime
Rrezja e hënes t’ju rri pranë
Porosi ëndërr nga zemra ime.
MBRËMJE VERE ME HËNË
Kur dielli perëndoi
E nata lëshoi shtat,
Tek sa unë po rrija
Për ty ndjeva shumë mall.
Në këtë vend dikur
Ti më rrije pran,
Bisedonim gjatë
Deri natën vonë.
Kur fresku i mbrëmjes
Sonte të më marr,
Nuk do ta ndjej më dorën tënde
Krahun të ma mbuloj.
Nuk do ta ndëgjoj më zërin tënd
Të ëmbël e të butë,
Mbetën vetëm kujtime të bukura
E unë për shpirtin tënd duke u lut.