Nga Frymzim Dauti
Pas dështimit të grushtit ushtarak në Turqi, sulmi i dytë i ushtrisë së Turqisë në territor të Sirisë veriore kësaj radhe kryhet kundër PYD. Organizata politiko-ushtarake PYD, simotra e PKK, u shndërua në faktor ushtarak dhe politik në zonën kufitare me Turqinë me mbështetje të drejtperdrejt të Izraelit. Dikush do të thoshte se PYD u shndërua në faktor me ndihmën e ShBA-së dhe jo të Izraelit. Kjo është pjesërisht e vërtet, mirëpo, për ata që e mbrojnë këtë teori, do ti’u përkutojë fjalën e urtë që thotë: përdore mashën për mos i djegur duart. Pra, Izraeli, vetëm që shfrytzon ShBA-në si mashë në luftën e Sirisë.
Siria, si ish vilajet osman, ishte dhe mbetet pretendim kryesor i okupimit territorial të cionistëve. Siq dihet, cionistët arritën që të okuponin gradualisht sanxhakun e Palestinës, që ishte pjesë e vilajetit të Sirisë. Mirëpo, okupimi i Palestinës nuk ngopë apetitin cionist për okupim të teritoreve. Cionistët, Palestinën e okupuan me ndihmën e Anglisë përderisa pjesë të Sirisë dhe Irakut pretendojnë të okupojnë me ndihmën e ShBA. Para se të okupohen ato territore, së pari duhet që popullata muslimane e atyre teritoreve në Siri dhe Irak të vritet apo të dëbohet. Në këta 15 vite në Irak u vranë 1 milion përderisa në Siri gjysëm milioni njerëz. Gjenocid ky që u krye nga ShBA për të realizuar planin strategjik të Izraelit për dominim ushtarak dhe ekonomik të Lindjes së Mesme.
Se si ndodhën vrasjet në këta 15 vite të fundit të miliona muslimanëve nuk mund të shpjegojmë në pak reshta. Por vlen që t’i përmendim edhe “meritat” e disa shteteve Evropiane në këtë gjenocid që filloi pas sulmit terorist në Paris. Për sulmin terorist në Paris të para disa viteve, e ku u vranë më shumë se qindra civil, thuajse askush nuk flet sot. Vlen të kujtojm se në mediat globale të cifutëve dhe të satelitëve të tyre, menjëherë pas kryerjes së sulmit në fjalë, u shfaq një pasaport siriane, me cka pretendohej se teroristët ishin shtetas sirian. Nuk vonoi reagimi politik pas këtij sulmi. Parlamenti francez morri vendimin për sulm ajror të Sirisë. Nuk vonuan edhe shtetet tjera si Gjermania dhe Britania e Madhe, të cilat, arsyetimin e sulmit në Siri e bazuan në ndihmën që ishin të obliguar që ti’a ofronin Francës. Fakti që teroristët që kryen aktin në Paris ishin shtetas të Evropës sot ska aspak rëndësi pasi që aeroplanët ushtarak të atyre shteteve sot e kësaj dite bombardojnë Sirinë. Masakrën e fundit nëpërmjet bombardimeve ajrore ata e kryen në qytetin Rakka. Gjenerali rus bombardimin disa mujor të Rakës nga aeroplanët ushtarak të perendimit e krahasoi me sulmin e Dresdenit gjatë LDB. Rakka që populohej nga qindramijëra bonorë sot është një rënoj që kontrolohet nga krahu ushtarak i PYD.
Përderisa përkrahja e PYD nga perendimi sot kryhet në formë të hapur, përkrahja e DAESh u krye në formë më të sotistifikuar. DAESh vetëm që u shfrytëzua nga perendimi si pretekst i intervenimit në Siri, në të ashtuquajturën luftë kundër “terorrizmit” islam. Sot, territoret që kontrolloheshin nga DAESh, nëpërmjet intervenimit të perendimit gradualisht kaluan në duart e PYD. Prandaj dhe PYD së bashku me agjentët e shërbimeve sekrete të perendimit dhe të Izraelit, të inflirtuar në krahun ushtarak të PYD, sot kontrollojnë të gjithë rrjedhën e lumit Eufrat, e që është burim i jetës së Sirisë. Ata poashtu kontrollojnë hidrocentralet dhe mbi 70% të burimeve të gazit dhe naftës së Sirisë.
Teritori që sot PYD-PKK kontrolon shtrihet thuajse në të gjithë vijën kufitare të Turqisë me Sirin dhe Irakun. Nëpërmjet këtij koridori, Turqisë i shkëputen rrugët tokësore tregtare me shtetet arabe dhe poashtu pozita strategjike e Turqisë për kalimin e gazësjellësve dhe naftësjellësve e humbë rëndësinë. Koridori në fjalë, në mediat ndërkombëtare cifute quhet koridori kurd edhe pse shumica e banorëve në këtë territor para luftës ishin arab dhe turkmen. Nga zyrtarët e Turqisë ky koridor quhet koridori i teroristëve, përderisa unë e quaj ate “koridori i Izraelit”. Izraeli me krijimin e koridorit të vet në territor të Sirisë do të ketë në dispozicion pjesën më të madhe të resurseve të naftës dhe gazit në Irak dhe Siri. Izraeli nuk do të rrezikoj më që të blejë naftën në berzën e zezë e që transportohet nga naftësjellësi që kalonë në Detin Mesdhe nëpërmjet territorit të Turqisë. Për ata që nuk e din, vlen të përmendim që mbi 90% të naftës Izraeli e “blen” nga Kurdistani. Pasi që Kurdistani (Iraku Verior) naftën e shet pa lejen e Bagdatit, ajo naftë mund të shitet vetëm ilegalisht. Sot në botë egziston vetëm një shtet që mund ta blej ilegalisht ate naftë pasi që nuk ka kush e sanksionon ashtu sikur që mund të prodhojë bomba nukleare pasi që nuk ka kush e inspekton. Ai shtet është Izraeli. Mirëpo, Turqia e ndaloi kalimin e naftës së Kurdistanit në tregun e zezë pas referendumit për pavarësi të Kurdistanit. Gjatë referendumit në fjalë shumë veta atje festonin hapur në rrugë me flamuj të Izraelit. Ata festonin pasi që minsitri i jashtëm i Izraelit deklaroi që shteti i parë që do të njoh pavarësinë e Kurdistanit do të jetë Izraeli. Mirëpo hesapi i shtëpisë nuk doli në pazar, prandaj dhe kjo situatë e re e krijuar pas dështimit të referendumit në fjalë kuptohet që e shqetëson Izraelin, dhe se ata përpiqen që të gjejnë alternativa tjera. Për momentin, realizimi i koridorit që bashkon Kurdistanin me Detin Mesdhe është alternativa e tyre më e preferuar. Pra, plani strategjik i Izraelit për izolimin ekonomik të Turqisë është në proces të realizimit.
Shtypja diplomatike kundër Turqisë nga perendimi filloi menjëhrë pasi që filloi operacioni i ushtrisë së Turqisë në një pjesë të Sirisë. Franca nuk vonoi dhe thirri mbledhje urgjente të Këshillit të Sigurimit në OKB për situatën në Siri; edhe pse atë mbledhje mund ta thirrte Britania e Madhe apo ShBA. Thirrja e mbledhjes në OKB nga Franca ka simbolikën e vetë. Presidenti i ri i Francës është ish bankier i familjes cifute Rotschild dhe se ai arriti të zgjidhej president në moshë të re pa mbështetjen e ndonjë partie politike. Ai është i vetëdishëm që në atë pozitë qëndron falë kapitalit cifut dhe mediave të tyre. Vetë kryeministri i Francës e quajti presidentin e Francës: djal i Rotschild. Për ata që nuk e din rëndësin e kapitalit të familjes Rotschild në formimin e Izraelit, t’i përkujtojë se, Deklarata e Balfour, para 100 viteve, për formimin e Izraelit nga Anglia, iu drejtua pikërisht Rotschildit i cili ishte përfaqësues i cionistëve. Prandaj dhe presidenti i Francës sot është përfaqësuesi indirekt i interesave të cionistëve në Lindjen e Mesme. Presidenti i Francës e vetëm që e shfrytëzoj rastin në fjalë për të dëshmuar falemendirimin e tij për kontributin e tyre.
Realizmi i “koridorit të Izraelit” pjesërisht dështoi pas dështimit të grushtit ushtarak që u ndërmor në Turqi. Si rezultat i tentativës për grusht ushtarak qeveria e Turqisë arriti që ta marrë nën kontroll civil ushtrinë turke dhe si pasoj i përjashtoi apo arestoi mbi 50% të gjeneralëve. Menjëherë pas grushtit ushtarak qeveria e Turqisë morri vendim për ndërhyrje ushtarake në territor të Sirisë që të ndërpresë avancimin e PYD në drejtim të Detit Mesdhe. Vlen të theksohet se intervenimi ushtarak, me urdhër të qeverisë së Turqisë, u mundësua pas ndryshimit të mekanizmave të vendimarrjes për ndërhyrje ushtarake për mbrojtjen e interesave strategjike. Qeveria e Turqisë nuk kishte kompëtenca kushtetuese para grushtit ushtarak që të inicionte një operacion të tillë pasi që ushtarakët kontrollonin shumicën e Këshillit të Sigurimit të Tuqisë. Si rezulltat i mosveprimit të gjeneralëve situata u komplikua shumë në zonën kufitare të Turqisë me Sirinë.
Operacioni ushtarak nga ana e Turqisë në Siri, menjëherë pas tentativës për grusht ushtarak, e ndërpreu avancimin e mëtutjeshëm të PYD. Mirëpo në të njejtën kohë ai intervenim ushtarak ishte dështim përshkak të avancimit të ngadalshëm të ushtrisë turke në territor të Sirisë. Kjo ishte si rezultat i pasajove nga grushti ushtarak dhe dyshimeve që ende egzistonin në mes 2 turq. Mirëpo sot ushtria e Turqisë ka dalur nga trauma që gjindej para një viti dhe se ajo hyn në këtë betejë të re me moralin e duhur dhe mbështeje politike stabile.
Vendimi i dytë i qeverisë së Turqisë për ndërhyrje ushtarake në Sirin veriore nënkupton ndërmarjen e disa rreziqeve. Rreziku nuk është ushtarak pasi pamvarsisht që PYD armatoset nga perendimi, forca e tyre ushtarake është e pakrahasueshme me ushtrin moderne të Turqisë dhe ahlakun islam të ushtarëve të saj (turq, kurd, shqiptarë, arab etj.).
Qeveria e Turqisë me ndërmarrjen e këtij intervenimi poashtu nuk rrezikon destabilizim në Turqi. Kjo pasi që qeveria e Turqisw para se ndërhyri në këtë betejë u përkrah edhe nga partia nacionaliste turke MHP, me cka siguroi mbështetjen edhe të një pjese të opozitës politike të Turqisë.
Rreziku kryesor i Turqisë vjen nga diplomacia perendimore. Ata do t’i shfrytëzojnë të gjitha mekanzimat për të pamundësuar Turqinë që t’ia prish planet Izraelit. Ata mund të përpiqen që të ngrejnë padi penale për udhëheqësit politik të Turqisë për “krime” kundër civilëve nëpërmjet prokurorëve perendimor në gjykatat ndërkombëtare. Do të përpiqen të imponojnë embargo për armatim të Turqisë. Do të angazhohen të bllokojn eksportin e mallrave të Turqisë apo për sanksione ekonomike. Nëpermjet mediumeve të tyre do të bëjnë thirrje që turistët mos e vizitojnë Turqinë. Mirëpo edhe këtë betejë diplomatike dhe propagandistike ka gjasa reale që ta fitoj Turqia. Kuptohet që këta rreziqe janë reale mirëpo rreziku për mosveprim ushtarak është më i dëmshëm për Turqinë. Nga dy rreziqet, Turqia vendosi për rrezikun më të vogël.