Frymëzim një fletë peme që era e hedh Një syth trëndafili që sapo s’ka qel, Një rigë shiu në verën me vapë Apo një xixëllonjë që natën e ndriqon.
Frymëzim zëri i bilbilit në degën e pemës Në fushën e blertë a pyllin e dendur, Një rreze dielli që në mëngjez ndriqon Edhe yje e hënë që natën vet nuk të lënë!
Frymëzim syri i vashës për djalin e mbarë Vitet sa kalojnë e dashurinë e shtojnë, Fjala me peshë që nuk matet dot Gjuha e zemrës që të vërtetën e thot.
Frymëzim dashuria prindërore Dhe ajo e fëmijës që nga lindja prore, Frymëzim atdheu gjuha e flamuri Toka e qielli që për ne janë mburoj.
