Kur në vitin 1571 osmanët e çliruan Qipron, një pjesë e rëndësishme e ortodoksëve të ishullit e pritën këtë ngjarje si shpëtim nga sundimi latin-katolik. Kjo sepse administrata katolike që sundonte Qipron kishte kufizuar kompetencat e Kishës Ortodokse, kishte shfuqizuar peshkopatat e saj dhe i kishte shtyrë ortodoksët në një pozitë të dorës së dytë.
Me dekretin Bulla Cypria të vitit 1260, Kisha Ortodokse u vu nën mbikëqyrjen e Kryepeshkopatës Latine. Klerikët ortodoksë që përpiqeshin të ruanin besimin dhe traditat e tyre u përballën me trysni e përndjekje; madje, në vitin 1231, disa murgj nga Manastiri i Kantarës u ekzekutuan sepse refuzuan të hiqnin dorë nga besimi i tyre.
Pas çlirimit osman, persekutimi katolik mori fund. Kisha Ortodokse rifitoi pozitën dhe autoritetin e saj, u njoh zyrtarisht posti i Kryepeshkopit dhe komuniteti ortodoks filloi të përfaqësohej nga udhëheqësit e vet fetarë.
Për këtë arsye, çlirimi i Qipros nga turqit nuk konsiderohet vetëm një fitore ushtarake, por edhe një kthesë historike për ortodoksët që jetonin nën trysninë latine: një periudhë çlirimi, dinjiteti dhe mundësie për të jetuar e ushtruar besimin e tyre në mënyrë më të lirë dhe më njerëzore.
Historia & Kultura Osmane