Reflektim

Shkruan: Avni Tafili

Po kush e financon Arbana Xharrën, që ta sulmoje njerin e ta lavdëroje dikë tjetër? Po pse duhet të ketë kaq shumë frikë nëse, në këtë rast, një parti shqiptare përkrahet nga shqiptarët e Turqisë?

Mos kjo do të thotë, se, ajo është si shumë te tjerë, viktima të regjimeve fashiste e mendesise naziste, të veshur me petk lirie e demokracie? Sipas saj, çdo politikan shqiptar musliman, është kundër kombit të vet.

Është pjesë e projekteve asimiluese të kombit shqiptar! Mos ajo ka harruar se, pikërisht ata politikanë qe i janë servilosur atyre që iu janë servilosur dhe vazhdojnë, më se shumti kanë dëmtuar kombin? Ajo e di këtë.

Numri i sulmeve raciste të regjistruara vitin e kaluar në Austri është rritur në 1.107.

Shoqata për punë kundër racizmit dhe formim civil (ZARA) e cila është një organizatë e shoqërisës civile që raporton sulmet raciste ka publikuar raportin e vitit 2016 për racizmin. Sipas kësaj në vend teksa gjatë vitit 2015 janë regjistruar 927 raste recizmi, kjo shifër në vitin 2016 është rritur në 1.107.

Në raport refugjatët renditen të parët në mesin e grupeve që kanë qenë objektiv i sulmeve, ku 35 përqind e sulmeve të regjistruara janë kryer kundër refugjatëve të cilët ndiqen nga muslimanët me 16.7 përqind. Sipas raportit 41 përqind e sulmeve raciste kryhen ndaj një grupi të papërcaktuar. Po të marrim parasysh se pjesa më e madhe e refugjatëve janë muslimanë vërehet se afësisht gjysma e sulmeve janë kryer kundrejt muslimanëve.

Ndër të tjera në raport thuhet se me ndikimin e propagandës dhe publikimeve negative kundrejt muslimanëve dhe refugjatëve nga politika dhe media janë rritur rastet raciste kundrejt këtyre grupeve.

Armiqësia kundër refugjatëve rritet pa ndalur

Në raportin ku vihet në dukje se edhe në vitin e kaluar ashtu edhe në vitin 2015 janë shënuar rritje në rastet për shkak të ardhjes së refugjatëve në Evropë, tërhiqet vëmendja se janë kryer më shumë sulme raciste me 31 përqind nëmpërmjet internetit, me 20 përqind në ambientet publike dhe 9 përqind nëpërmjet politikës dhe medias.

Rastet si mospranimi në kafene i personave për të cilët kuptohet se janë refugjatë, djegia i një venbanimi refugjatësh, ndalimi i hyrjes nga pronarët e disa bar kafeve dhe pishinave ndaj refugjatëve janë përmendur si shembuj në raport. Ndërsa në anën tjetër janë vënë në dukje se janë marrë edhe disa raporte të rreme për abuzime për të forcuar situatën anti-refugjatëve.

Edhe xhamitë objektiv i sulmeve raciste

Në raportin ku thuhet se për shkak të situatës së formuar kundrejt muslimanëve në vend një numër i madh i femrave të mbuluara kanë qenë pre e sulmeve, theksohet se edhe xhamitë janë në mesin e objektivave kryesore të sulmeve raciste, ku në muajin Ramazan të vitit të kaluar është lënë një kokë derri në hyrje të xhamisë si dhe përlyerja me gjakun e derrit në muret e një xhamie tjetër.

Gjithashtu nganjëherë politikanët përhapin lajme të rreme kundrej muslimanëve dhe në këtë mënyrë këkohet të thellohet ndarja në shoqëri. Kjo është një pikë tjetër që përmendet në raport.

Në raportin ku theksohet se më së shumti racizmi bëhet nëpërmjet medias sociale me 31 përqind, në lidhje me përmasat ku urrejtja ka arritur kundrejt refugjatëve tregohet postimi “U mbyt turisti terrorist i ardhshëm” i bërë pas mbytjes së një fëmije sirian 14 vjeç në lumin Danub.

Kryetarja e shoqatës ZARA Claudia Schaefer, duke theksuar se rastet e racizmit kanë arritur përmasa shqetësuese tha se “Retorikat e frikës dhe urrejtjes të krijuar në shoqëri vërehen në çdo aspekt të jetës. Kjo çon në një mënyrë të pandërgjegjshme në përdorimin e gjuhës së urrejtjes personat të cilët nuk kanë një identitet politik”.

Schaefer, duke vënë në dukje se populizmi është papërgjegjshmëri ajo u ka bërë thirrje të gjithë politikanëve dhe zyrtarëve publikë që t’u përmbahen ligjeve pa asnjë dallim racor, ngjyre, gjuhe dhe feje.

Edhe Lilian Levai një prej zëdhënësve të shoqatës ka shtuar se kryesisht politikanët anëtarë të partive të djathta ekstreme me fjalimet që kryejnë në parlamentin kombëtar kanë fyer në mënyrë të qartë refugjatët duke i poshtëruar.

Xhelal Zejneli

NUK ËSHTË SHKOLLË, SHKOLLA…

– në të cilën nxënësit humbin orë për shkak të mosardhjes në shkollë, të mësuesit, të arsimtarit apo të profesorit;

– në të cilën zëvendësohen orët dhe bashkohen dy klasa;

– në të cilën nuk e përsërit vitin asnjë nxënës, edhe pse në gjysmëvjetor, një numër i caktuar i tyre kanë nga katër deri në 11 nota të dobëta;

– në të cilën asnjë nxënës nuk përjashtohet nga shkolla, edhe pse ka mbi 100 mungesa ‘të arsyeshme’ apo të paarsyeshme;

– në të ciln asnjë nxënës nuk transferohet në shkollë tjetër, qoftë për shkak të thyerjes së rregullave të disiplines, qoftë për numrin e madh të mungesave, qoftë për numrin e madh të notave të dobëta;

– në të cilën asnjë nxënës nuk orientohet në ndonjë shkollë profesionale, ndonëse nuk është për shkollim në gjimnaz;

– në të cilën nxënësi përcaktohet për drejtimin e matematikës dhe të shkencave të natyrës, edhe pse nuk është për atë drejtim, edhe pse në matematikë dhe në fizikë ka notë të dobët ose notë kaluese (dysh);

– në të cilën nuk ka kabinete bashkëkohore për fizikë, për biologji etj.;

– në të cilën nuk ka laborator bashkëkohor për kimi;

– në të cilën nuk ka hapësirë të veçantë për ngrënie gjatë pushimit të gjatë dhe si pasojë e kësaj, zyra e arsimtarëve apo salla e profesorëve shndërrohet në kuzhinë, në sallë ngrënieje apo edhe në çajtore;

– në të cilën një numër i mësuesve, i arsimtarëve  dhe i profesorëve apo i profesoreshave nuk veshen dhe nuk duken në përputhje me normat pedagogjike;

– në të cilën një numër i nxënësve nuk duken dhe nuk veshen në përputhje me normat shkollore;

– në të cilën arsimtari apo profesori, nxënësve të vet u mban kurs me pagesë, në lëndët si: matematika, fizika, kimia, gjuha angleze, gjuha gjermane, informatika, (dikur edhe gjuha maqedonase);

– në të cilën arsimtari apo profesori u shet nxënësve tekste shkollore, skripta dhe libra, me vlera profesionale të dyshimta dhe që nuk janë miratuar nga organet kompetente të arsimit;

– në të cilën regjistrimi i nxënësve bëhet, jo me kritere arsimore, por me ndërhyrje jashtëshkollore;

– në të cilën kuadri arsimor punësohet, jo me kritere profesionale dhe arsimore, por me kritere jashtëshkollore, kryesisht partiake;

– në të cilën Këshilli i shkollës apo Pleqësia e shkollës, figuron formalisht dhe nuk është në krye të detyrës;

– në të cilën i ashtuquajturi Këshill i prindërve, nuk luan kurrfarë roli dhe figuron vetëm formalisht;

– në të cilën shërbimi profesional i shkollës nuk ndodhet në vendin e punës, prej orës 7.oo deri në orën 15.oo;

– në të cilën shërbimi pedagogjik i shkollës, përfshi edhe psikologun apo psikologennuk funksionon në nivel profesional të duhur;

– në të cilën, lidhur me vërejtjet e shënuara në ditar, nuk merren kurrfarë masash, as nga shërbimi pedagogjik i shkollës dhe as nga drejtoria e shkollës;

– në të cilën në raste të caktuara ora e fundit nuk mbahet, zilja bie para kohe;

– në të cilën klasat kanë mbi 25 nxënës;

– në të cilën, para ndërtesës shkollore, nxënës të caktuar (pesë – gjashtë sish) pinë cigare haptazi;

– në të cilën klasat në vitin e parë (të shkollës së mesme) formohen duke grumbulluar në to mbi 10 nxënës që vijnë nga e njëjta shkollë; në klasa të tilla niveli i disiplinës bie;

– në të cilën, pa ndonjë arsye të bazueshme, dita e punës shndërrohet në ditë jo pune;

– në të cilën bëhen abuzime financiare me rastin e organizimit të shëtitjeve apo të ekskursioneve, të mbrëmjeve të gjysmëmaturës, të mbrëmjeve të maturës, të fotografimit të nxënësve, etj.

– në të cilën biblioteka e shkollës nuk është e pajisur si duhet dhe sa duhet me lektyra shkollore, me literaturë profesionale, me vepra letrare artistike të autorëve kombëtarë apo të autorëve të huaj, me leksikone lëmenjsh të ndryshëm, me fjalorë fushash të ndryshme etj.;

– në të cilën një numër i mësuesve, i arsimtarëve apo i profesorëve shkojnë në shkollë, më shumë për të pushuar sesa për të punuar;

– në të cilën një numër i arsimtarëve apo i profesorëve, krahas punës në shkollë, janë të angazhuar edhe në ndonjë veprimtari tjetër;

– e cila (shkollë fillore), edhe pas tetë apo nëntë vjet arsimimi fillor, e përcjell nxënësin për në shkollë të mesme, pa ia mësuar drejtshkrimin e gjuhës amtare, d.m.th. të gjuhës shqipe;

– në të cilën (shkollë fillore), në gjysmëvjetorin e dytë të klasës tetë apo të nëntë, më tepër flitet për manifestimin e mbrëmjes së gjysmëmaturës, sesa që punohet në realizimin e planprogameve mësimore; 

– në të cilën nxënësit e festojnë ditëlindjen në klasë;

– në të cilën, gjatë orës së mësimit takon nxënës në korridorin e shkollës apo në oborrin e shkollës;

– në të cilën nxënësit i ngjesin çamçakëzat në banka, në muret e klasës apo të korridoreve, në dritaret e klasës, në dyshemenë e klasës;

– në të cilën, për arsye të caktuara, bankave u mungon dërrasa ndër bankë, ndaj nxënësit s’kanë ku t’i vendosin çantat;

– në të cilën dërrasat e zeza janë bërë të papërdorshme;

– në të cilën shkumësat janë jocilësorë;

– në të cilën nuk kryhet rregullisht deratizimi (asgjësimi i minjve), dezinsektimi dheçinfektimi i hapësirave shkollore, që si rrjedhojë minjtë qarkullojnë nëpër klasa;

– në të cilën klasat herë pastrohen, e herë mbeten pa u pastruar;

– në të cilën, rreth shportës së hedhurinave, pas pushimit të gjatë, grumbullohet sasi e madhe hedhurinash;

– në të cilën muret e kasave, të korridoreve apo të ndërtesës shkollore janë të mbushura me vizatime dhe shkaravina të ndryshme;

– në të cilën hartat gjeografike apo hartat historike vazhdojnë të jenë në përdorim, ndonëse janë vjetëruar, janë grisur dhe janë bërë të papërdorshme;

– në të cilën nxënësit e klasës kërkojnë leje nga arsimtari apo nga profesori për t’i lëshuar nga ora mësimore, për arsye se ndonjëri prej nxënësve e paskësh ditëlindjen;

– në të cilën një grup nxënësish – pesë a gjashtë sish – e pyesin profesorin: “Profesor, a mund të na lëshoni këtë orë?”

– e cila (shkollë), për arsye të caktuara, vlerësimin apo notimin e nxënësve nuk e kryen në mënyrë objektive;

Dukuri jo e mire e shkollave është edhe dhënia e dhuratave mësuesve, arsimtarëve apo profesorëve nga nxënësit, me rastin e 7 Marsit, “Ditës së Mësuesit” apo me rastin e 8 Marsit, “Ditës së Grave”.

                                                            *   *   *

Shkolla fillore nuk është shkollë po qe se i fryn notat e nxënësve, në mënyrë që ata të mundë të regjistrohen në gjimnaz apo në shkollë të mesme mjekësie, edhe pse nuk janë për shkolla të tilla.

Një gjimnaz nuk është gjimnaz, po qe se në të regjistrohen nxënës që janë për shkolla profesionale dhe suksesi të cilëve në fillore nuk i plotëson kriteret për regjistrim në gjmnaz.

Një gjimnaz nuk është gjimnaz po qe se regjistrimin e nxënësve nuk e bën me provim pranues.

Gjimnazi nuk është gjimnaz po qe se në të e vazhdojnë shkollimin nxënës të çrregullt apo me ‘korrespondencë’.

Shkolla e suksesshme duhet të marrë pjesë në gara shtetërore apo në ato ndërkombëtare.

Shkolla nuk është punë reklame, propagande apo punë e defilimit së drejtuesve të shkollave para kamerave televizive.

Testimi PIZZA është testim ndërkombëtar. Një prej qendrave të saj ndodhet në Paris. Sipas rezultateve të arritura në këtë lloj testimi, Maqedonia është renditur e katërta në botë NGA FUNDI. Kjo është brengosëse dhe shqetësuese.

*   *   *

Në fakultetet që nxjerrin kuadër arsimor – mësues, arsimtarë apo profesorë shkollash të mesme, nuk duhet të pranohen nxënës të cilët nuk kanë të kryer gjimnaz dhe të cilët, në shkollë të mesme (gjimnaz), nuk kanë kaluar me “shumë mirë”, apo me “shkëlqyeshëm”.

Ligjet që kanë të bëjnë me arsimin, janë projektuar, janë votuar dhe janë miratuar nga kabinetet dhe nga personat, të cilët nuk kanë njohuri të duhur në lëmin e arsimit.

*   *   *

NUK ËSHTË SHKOLLË, SHKOLLA.. 

 – në të cilën, gjatë çdo pushimi, hyjnë në zyrën e arsimtarëve pesë-gjashtë nxënës për të parë orarin e mësimeve, për të pyetur në ‘humbin’ diçka dhe për të bërë zëvendësimin e orëve apo bashkimin e klasave;

– në të cilën, në 1 qershor, madje edhe në 8 qershor, d.m.th. vetëm dy ditë  para përfundimit të vitit shkollor, nxënësi me dhjetë apo dymbëdhjetë nota të dobëta, nuk e përsërit vitin, saqë kalon ‘pastër’, pra nuk shkon as në riprovim;

– në të cilën ideal i nxënësve dhe i të gjithë prindërve pa përjashtim është nota dhe jo dituria, pa e përfillur faktin se nota pa dituri nuk është veçse numër i thjeshtë;

– në të cilën lajmërimet apo njoftimet që lexohen nëpër klasa përmbajnë gabime gjuhësore, përkatësisht gramatikore, kryesisht drejtshkrimore, sintaksore dhe terminologjike;

– në të cilën lajmërimet apo njoftimet që vihen në pllakën e njoftimeve të zyrës së arsimtarëve, nuk janë të përpiluara në frymën e gjuhës shqipe; me fjalë të tjera përmbajnë gabime gjuhësore, përkatësisht gramatikore, kryesisht drejtshkrimore, sintaksore dhe terminologjike;

– në të cilën vërejtjet e shënuara në ditar nga arsimtarët apo nga profesorët, përfshi edhe arsimtarët dhe profesorët e gjuhës shqipe, të gjuhës angleze, të gjuhës gjermane, të gjuhës frënge, pa hyrë te të tjerët që nuk kanë të bëjnë me gjuhën, përmbajnë gabime gjuhësore, përkatësisht gramatikore, kryesisht drejtshkrimore dhe sintaksore;

– në të cilën dhjetëra, në mos dhe qindra mësues, arsimtarë dhe profesorë janë të angazhuar në të ashtuquajturat aktivitete të lira të cilat kurrë nuk janë mbajtur dhe nuk janë realizuar; kësisoj shkollat janë shndërruar në ente punësimi apo në institucione për zbutjen e papunësisë mbi baza partiake;

– në të cilën bëhen abuzime financiare në kuadër të sigurimit personal të nxënësve;

– në të cilën bëhen abuzime financiare në kuadër të angazhimit të punëtorëve të sigurisë së shkollës, edhe pse shkollat, në të shumtën e rasteve,  nuk kanë nevojë për një sigurim të tillë;

– në të cilën bëhen abuzime financiare duke i detyruar nxënësit të plotësojnë nga një formular apo fletëparaqitje për ta regjistruar vitin shkollor, kundrejt një pagese prej 50,oo ose 100.oo denarësh;

– në të cilën kujdestaria në korridoret e shkollës mbahet pjesërisht, mbahet formalisht apo nuk mbahet fare nga mësuesit, nga arsimtarët apo nga profesorët;    

– në të cilat orët plotësuese apo orët shtuese nuk janë mbajtur pothuajse asnjëherë;

– në të cilat tualetet nuk janë sipas standardeve të kohës;

– në të cilat klasat shndërrohen në kuazi kabinete duke varur nëpër muret e tyre hamerë me përmbajtje kimie, arti figurativ, gjuhe angleze, gjuhe gjermane, gjuhe shqipe etj.;

– në të cilën tualetet janë shndërruar në hapësirë për të pirë cigare nxënës të caktuar;

– në të cilën terreni sportiv vlon prej letrave dhe hedhurinave të tjera;

– në të cilën hapësirat e gjelbra mirëmbahen pjesërisht ose nuk mirëmbahen fare;

– të cilat, ç’prej se janë ndërtuar para 60 vjetësh, nuk kanë sallë fizkulture;

– të cilat punojnë me sallë fizkulture të vjetruar, që është jashtë çdo standardi e që është i papërdorshëm;

– në të cilën, në një sallë fizkulture, orën e edukatës fizike apo të sportit e realizojnë apo e mbajnë tri klasa përnjëherë;

– në të cilën mësuesi, arsimtari apo profesori, gjatë orës së mësimit e përdor telefonin celular;

– në të cilën, arsimtari apo profesori e dërgon nxënësin për t’i blerë gjevrek, simite, byrek, cigare, për të mos thënë edhe tiketë sportive;

– në të cilën, programi artistik që përgatitet me rastin e “Ditës së Mësuesit”, “Ditës së Alfabetit”, “Ditës së Pavarësisë” apo patronatit të shkollës, në të shumtën e rasteve nuk është veçse improvizim;

– në të cilën përqindja e përqindja e shfrytëzimit të veprave letrare apo të lektyrave shkollore në bibliotekën e shkollës është e ulët;

– në të cilën dimensionit “edukim” nuk i kushtohet rëndësi e duhur;

– në të cilën krejt klasa ikin prej ore; ndaj nismëtarëve të këtij akti të paarsyeshëm nuk ndërmerren kurrfarë masash qortuese, pedagogjike apo administrative; ndodh të ndërmerret masa e thyerjes së sjelljes për krejt “klasën”, masë kjo që në fund të vitit suprimohet. Kjo masë është njësoj sikur të përpiqesh që arushën ta trembësh me lodër;

– në të cilën nuk ndërpriten shprehitë infantile të nxënësve që i mbartin me të madhe nga shkolla fillore në të mesmen;

– në të cilën individë të caktuar hyjnë nëpër klasa për t’i reklamuar universitetet, me ç’rast çrregullohet procesi mësimor;

– në të cilën e ndjekin mësimin nxënës të cilët paralelisht janë të angazhuar edhe në veprimtaritë sportive – futboll, basketboll, hendboll, edhe pse dihet mirëfilli se mësimi në gjimnaz dhe angazhimi në futboll, nuk shkojnë bashkë, për arsye se nxënësve që janë të angazhuar në futboll, u duhet të mungojnë shpesh;

– në të cilat ekskursionet më tepër kanë karakter shëtitës dhe zbavitës sesa kulturor, ngase nuk u kushtohet rëndësi e duhur vizitës së objekteve dhe të monumenteve kulturore-historike të vendit që vizitohet;

– në të cilat në mbledhje prindërore, shpeshherë vijnë jo më shumë se pesë-gjashtë prindër;

– në të cilat, në prag të mbarimit të vitit shkollor, d.m.th. prej 1 deri më 10 qershor, lejohet hyrja e prindërve në shkollë edhe pse është më se e qartë se ata vijnë për të kërkuar notë (numër) për fëmijët e tyre;

– në të cilat u mundësohet dhe u lejohet nxënësve që të pyesin: “Profesor, a bën ta shtyjmë testin për orën tjetër”?;

– në të cilën u mundësohet dhe u lejohet nxënësve që të pyesin: “Profesor, a bën ta na lejoni këtë orë të ushtrojmë, se kemi test në ….”?;

– në të cilën i mundësohet dhe i lejohet nxënësit që t’i drejtohet arsimtarit apo profesorit  për t’i  kërkuar notë, ngase i duhesh për “suksesin”;

– në të cilën shenja që paralajmëron ndalimin e duhanit nuk respektohet sa duhet;

– e cila (shkollë) mban emrin e ndonjë figure sllave, jugosllave apo serbo-komuniste, edhe pse 80% e nxënësve dhe e kuadrit arsimor janë të bashkësisë etnike shqiptare;

 

Organet kompetente të arsimit, si të nivelit qendror, ashtu edhe të nivelit vendor, duhet ta dinë se shkolla nuk është zanat, se mësimdhënia nuk është punë zanati.

Aktorët prej të cilëve përbëhet procesi arsimor ku bëjnë pjesë nxënësit, kuadri arsimor, udhëheqja e shkollës, prindërit dhe mbarë shoqëria, duhet ta dinë se shkolla nuk është çerdhe zbavitjeje apo argëtimi, por institucion pune, mësimi, arsimimi, formimi dhe edukimi që funksionon dhe që e realizon procesin edukativ dhe arsimor në mënyrë profesionale dhe me metoda pedagogjike e humane.

Në raportet që ua dërgojnë shkollat organeve të pushtetit vendor, në vend që ta paraqesin gjendjen në mënyrë reale, shpeshherë ato e paraqesin atë të idealizuar. Në raste të caktuara, këto raporte u ngjajnë raporteve ushtarake në të cilat thuhet se çdo gjë është kryer në mënyrë të shkëlqyeshme. Shkrimtari kroat Mirosllav Kërlezha thotë: “Askund nuk gënjejnë më shumë se në ushtri”.

Rezultatet brengosëse dhe shqetësuese të testimit PIZZA dëshmojnë se politika e arsimit në Maqedoni nuk është në nivel të duhur. Kjo tregon se infrastruktura e arsimit – Ministria e Arsimit dhe e Shkencës e RM-së dhe sektorët e tjerë të arsimit, si Biroja për Zhvillimin e Arsimit, inspektorati i arsimit, këshilltarët për arsim etj nuk janë në krye të detyrës. Arsimi nuk duron eksperimentime. Arsimi nuk është punë diletantësh të punësuar pa kritere, apo me kritere partiake, nëpër organet e arsimit. Arsimi nuk është punë seminaresh apo trajnimesh, aq më parë kur trajnuesit janë jokompetentë dhe me njohuri të kufizuara. 

Shkruan: Vehbi Berisha

Ta dashur miq, dje nga lajmet ditore mora vesh se këshilltarët e kuvendit komunal të Preshevës e shkarkuan nga pozita e Kryetarit të Komunës së Preshevës z. Shqiprim Arifi, me të cilin njihemi personalisht, prandaj edhe nuk u durova pa i shkruar ca rreshta për këtë çështje për të nda se bashku dy mesazhe. Mesazhi i parë iu drejtohet të gjithë juve miq të mi, ndjekës dhe dashamirë, për të ndarë hallin e mentalitetit tonë të mjerë si popull i cili assesi, nuk na len të përparojmë tutje për shkak të inateve dhe interesave materiale edhe pse gjatë tërë kohës thirremi në patriotizëm. Për ata që nuk e din z. Shqiperim Arifi ka lindur në Gjermani, nëse nuk gaboj në Mannheim, ku është shkolluar atje me suksese të larta dhe pas përfundimit të shkollës i përvishet punës në biznes dhe si i ri arriti të ketë suksese duke udhëheq një biznes i cili kishte disa degë në Gjermani. Por edhe pse u lind në Gjermani aq ishte i lidhur me vendlindjen e tij, ku asnjëherë nuk u ndal se kontribuuari në shumë projekte humanitare, ndërsa unë pata fatin të njihem me të gjatë punimeve të konferencës së III-të Qendrës së Solidaritetit dhe Avancimit në vitin 2013. Aty pash vendosmërinë e tij për të kontribuar për vendin e tij dhe na tha se shumë shpejt do të kthehet se bashku me familje në Preshevë.

Shqiprimi me një synim që ta ndryshoj gjendjen ekonomike në Preshevë, porsa erdhi në pushtet, përveç vizionit të qeverisje lokale krejt ndryshe nga të kaluarat, menjëherë pamë ardhje të reja të investitorëve të ndryshëm e mbi të gjitha një afri me të madhe me Kosovën dhe Shqipërinë, ku edhe u realizuan vizita të ndryshme të udhëheqëseve të lart shtetëror në luginë por edhe anasjelltas. Dhe ky rast dëshmon se sado që je i pastër dhe kontribuues (si Shqiprimi), prapë kanë me ta gjet një “vegëz” duke filluar që nga paragjykimet e shumta dhe deri në ndëshkim.

Mesazhi i dytë dhe i shkurt shkon drejtpërdrejt për z. Shqiprim Arifi duke i thënë: vazhdoni me punën tuaj sepse ju jeni i pastër dhe mos u dëshpëroni sepse ne të tillë jemi si popull, ashtu siç thoshte edhe vet Faik Konica: “Shqiptari e ka zakon që kundërshton, para se të marrë vesh” (Vepra 1, f. 187).

(Autori është asamblist në Kuvendin Komunal- Drenas nga Partia Fjala)

Nga: Prof. Eroll Velija

Bern 6 shkurt– Portretet e Xhavit Halitit, Hashim Thaçit dhe të një ushtari anonim të UÇK-së zënë vendin qëndror në ballinën e numrit më të ri të revistës javore “Die Weltwoche” të Zvicrës. Sfondi i errët mbrapa portreteve sugjestionon lidhjet që revista ua ngarkon dy politikanëve kosovarë me botën e mafias dhe krimit.

Titulli i artikullit të paralajmëruar në faqen e parë është “Kosova, Mafia dhe Zvicra”, implikon edhe shtetin e Zvicrës në “veprimet mafioze” me të cilat, sipas autorit, identifikohen protagonistët e tij. Në një artikull të gjatë, “Die Weltwoche” ka shetitur kryesisht nëpër biografitë e Xhavit Halitiit dhe të Hashim Thaçit, duke i karakterizuar ato si biografi fund e krye kriminale. “Të pakprekshmit”, siç i mbiquan autori dy të lartpërmendurit, thuhet të kenë pasur fjalën kryesore në UÇK dhe rrjedhimisht në të gjitha proceset nëpër të cilat ka kaluar Kosova gjatë pothuaj dy dekadave të fundit. Gjithnjë sipas artikullshkruesit, këto procese kanë edhe hijet e tyre krimninale, të cilat ai i gjen në raportet e agjencive të ndryshme të inteligjencës, të cilat tash sa kohë i ka ripërtypur edhe shtypi ndërkomnbëtar dhe janë bërë pjesë edhe e raportit të Marty-t. Në këtë konstelacion, Hashim Thaçi është gjithmonë “njeriu për pamjen e jashtme” (për fasadë) ndërsa Haliti, “njeriu për punët e vrazhda”.

Gjithnjë sipas revistës, Xhavit Haliti, duke qenë përgjegjës për logjistikën dhe financimin e UÇK-së nga Zvicra, ka “manipuluar me të hollat e fondit “Vendlindja thërret” duke “devijuar” për vete një pjesë të parave të destinuara për luftën”. Ai po ashtu, sipas autorit, ka qenë edhe njeriu kyq i lidhjeve në mes të luftës që po zhvillohej në Kosovë dhe krimit, i cili paska marrë pjesë në financimin e kësaj lufte. Thaçi, vazhdon artikulli, ka studiuar në Universitetin e Cyrihut për histori. Këtu ai ka mësuar elokuencën dhe mënyrën se si t`i pëdorte në retorikën e tij konceptet moderne politike, që u pëlqenin mbështetësve ndërkombëtarë si “liria e mendimit”, “të drejtat e njeriut” etj. Sipas artikullshkruesit, Thaçi gjatë studimeve në Cyrih ka qenë veçanërisht i zellshëm në ndjekjen e ligjëratave mbi luftërat në kohën moderne.

Këtë lëndë e ka ligjëruar eksperti zviceran i studimeve strategjike, Albert Stahel. Ky i fundit citohet të ketë thënë se e mban mend Thaçin dhe se ai ka qenë veçanërisht i interesuar për pjesët e ligjëratave ku bëhej fjalë për taktikën e luftës që përdornin muxhahidinët në Avganistan.

Shkrimi, duke fajësuar autoritetet zvicerane të cilat paskan lejuar që “para hundëve të tyre të mbështetet terrorizmi”, përkujton se, megjithatë, në raportet zyrtare të institucioneve zvicerane deri në vitin 1998, aksionet e UÇK-së mbiquheshin “terroriste”. Por çfarë ndodhi që nga ky vit “u zhduk” nofka “terroriste” në referimet për UÇK-në?

Kontakti që morën diplomatët amerikanë Holbruk dhe Gelbard me UÇK-në dhe vendimi që në atë kohë kishte marrë adminsitrata amerikane për të bashkëpunuar me këtë ushtri, sipas artikullit, detyroi edhe Zvicrën të ndryshonte qëndrim. Nga kjo kohë e tutje, Zvicra ka heshtur atë që artikullshkruesi e quan “veprimtari terroriste” të UÇK-së.

Autori vë në pah se në këtë pikë edhe UÇK e cila tashmë po merrte përkrahjen e fuqisë numër një në botë, SHBA-së kishte marrë detyrime që të ndryshonte pamjen dhe të hiqte dorë nga elementet enveriste të paraqitjes së saj të deriatëhershme.

Tehu i shkrimit të botuar në “Die Weltwoche”, revistë kjo, e cila, ç`është e vërteta, nuk është dalluar me ndonjë simpati të veçantë për shqiptarët, dhe që është zëdhënëse e qarqeve më konservative të shoqërisë zvicerane, bie mbi “politikën oportuniste” që sipas saj, ka udhëhequr Zvicra ndaj veprimeve për të cilat akuzohen krerët e UÇK-së. Zvicra pra, kishte “mbyllur njërin sy ndaj veprimeve kriminale të krerëve të UÇK-së të cilët e kishin shndërruar këtë shtet në një qendër komande prej nga niseshin logjistika, armatimi dhe ushtarët për në Kosovë”. Zvicra, madje, akuzohet nga autori se paska zhdukur dokumentacionin që ka cilësuar UÇK-në si organizatë terroriste dhe me këtë veprim, shteti zviceran merr rolin e “bashkëfajtorit”.

Në fund, sipas artikullit, Thaçi dhe Haliti i hedhin poshtë të gjitha akuzat që u ngarkohen, duke i quajtur ato të rrejshme ose produkte të propagandës serbe. “Deri sot, asnjë gjyq i rregullt nuk i ka vënë në sprovë akuzat që i ngarkojnë ata të dy. Azilkërkuesit e dikurshëm të pranuar nga Zvicra kanë mbetur të paprekshëm”, përfundon artikullin e saj revista “Die Weltwoche”.

… Më vjen turp nga vetja ngase detyrohem të var kravat si arsimues derisa çorapët dhe brekët i kam të shqyera! Më duket ky kravat litar për varje si arsye të arratisjes nga përbuzja e imponuar shtetërore të paraqitjes si mësues mjeran në publik!

Shkruan: Savash VELIU

… “Në mesin tonë kemi intelektualë të “ndritur” pa dritë syri, e me tru të cekët, që perspektivën Kombëtare e shikonë nga këndëveshtrimi i Ekoleve “Franceze” dhe “Evropiane”, të ashtuquajtura Shkolla perëndimore “Erazmus (trushpërlarës)” e konceptuar të “shikoj por të mos shoh, të dëgjoj e mos kuptoj (gjë pran hundës)”!

Jetojmë në një shoqëri ku familja ka marrë fund, është shkatërruar. Nuk ka më hapsirë komunikimi. Theshtë është degjeneruar elita e shoqërisë. Mediat vënë në qendër të vëmendjes energjetike të tyre njerëz fare kot, njerëz vrasës me lule, pa pike shije dhe sens jete.

Roli i figurave intelektuale është thjeshtë e bastarduar duke ia bjerë autoritetin moral, etik, profesional ku fjala e tij nuk çon peshë dhe ky system i bënë të gjithë të barabartë me vlera dhe zënë hapsirë në shtrirjen shoqërore dhe intelektuale të saj.

Duke bjerur vlerat intelektuale në shoqëri, duke u bjerur vlerat në të gjitha institucionet e duke u marrur me gjërat bosh pa sens, u humbë kriteri profesional në shoqëri.  Kjo ndodhi shkaku se u bastardua sistemi më i lartë i shoqërisë ‘’ARSIMI’’, i cili ishte bastion i ngritjes së një shoqërie të shëndosh përplotë respekt ideor dhe shpirtë hulumtues duke zbuluar bukuritë e jetës morale, e të përbashkëta si cilësi të saj. Ishte Institucioni që kultivonte dashurinë universale mbi të vërtetën kualitative që u ndërtonte mbi koncepte shpresëdhënëse ndërgjenerata resht.

Sot arsimi thjesht u varrosë nën gërmadhën e pozitës së ulur të arsimuesit dhe  edukuesit intelektual të mirëfilltë së degjeneruar skajshmërisht para syrit të shoqërisë.

Kur Perandorit të madh Japonez iu parashtru pyetja …”Kush unanimisht ju përkulet juve..”? Perandori i madh tha; “E gjithë populli, përveç Mësuesit”!… Sepse ai është Mësuesi im”!

Kjo tregon se sa respekt dhe Madhëri tregon një sundues dhe një popull i ngritur nga dora e mësuesit. Pra na ku jemi në këtë aspekt si shoqëri dhe si shtet?!

Njëri nga orientalistët thoshte: Nëse do të zhdukësh kulturën e një populli që nga rrënjët, atëherë ekzistojnë tre mënyra:

1-Të shkatërrosh familjen,

2- Të shkatërrosh arsiminë,

3- Të rrëzosh shembëlltyrat dhe njerëzit që u merren mendimet nga populli.

Nëse do të shkatërrosh familjen atëherë syno të zhdukësh rolin e nënës. Bëje që të ketë turp nga fjala: Zonjë shtëpie!

Nëse do të shkatërrosh arsimin, atëherë syno mësuesin, bëje që të mos ketë asnjë vlerë në shoqëri, ulja pozitën me qëllim që nxënësit ta përçmojnë e si rrjedhoj e ai ta urreje punën e tij dhe ta bëjë pa amanet.

Që të rrëzosh shembëlltyrat, duhet të merresh me dijetarët, shaji dhe ule prestigjin e tyre. Hidh dyshime mbi ta me qëllim që njerëzit mos ti degjojnë dhe mos ti marinë për shembull.
Në momentin kur roli aktiv i nënës fshihet dhe roli i mësuesit të sinqertë zhduket dhe rrëzohen shembëlltyrat, atëherë kush mund ti edukojë brezat drejt vlerave të larta?!!!!

Lee Kuan Yew, themeluesi i Singaporit në lidhje me këtë dukuri thotë; “Unë nuk kam bërë mrekulli në Singapor, por kam bërë vetëm detyrën time ndaj atdheut tim. Vendosa burimet e shtetit në dispozicion të arsimit dhe e ndryshova statusin e mësuesve nga një shtresë e mjeruar në shtresën më të ngritur në Singapor. Mësuesi është ai që e bëri mrekullinë. Ai prodhoi një brez modest, që e do diturinë dhe moralin, pasi që ishim një popull që pështyheshim dhe shaheshim nëpër rrugë”.

Prandaj në këtë kontekst do të them se, duhet me qenë vizionar që ‘’Ndërtimi i njeriut të jetë para gjithçkaje dhe për këtë kanë nevojë gjeneratatë e femijëve tanë si një amanet i shtrenjtë i brezave’’! … Nga kjo Katrahur kohore të shoqërisë sonë të devalvuar në kuptimin intelektual dhe kulturorë, Arsiminë dhe Shkencën mund ta ngrisë dhe të shpëtoj vetëm Arsimuesi Organik i asaj shoqërie të qytetruar.

Muslimanët shqiptarë duhet të heqin dorë nga roli i viktimës e të kalojnë në ofensivë duke kërkuar të drejtat e tyre në instancat më të larta të drejtësisë ndërkombëtare.

Shoqëria kosovare po përjeton një shock këto ditë, që pas publikimit të një aktakuze dalë nga Prokuroria Speciale, në adresë të hoxhës së njohur Shefqet Krasniqi. Ka qenë aq e beftë, aq e paparashikueshme, aq e trashë mbi të gjitha, sa ka mundur të rreshtojë krah klerikut të njohur edhe zëra që nuk e duan, dhe pak rëndësi ka nëse për shkak të besimit të tij apo profilit të tij publik.

Shefqet Krasniqi është një ish-ushtar i UÇK-së. Ai mban titullin doktor dhe është autor i një sërë librash të karakterit fetar e social bashkë.

Nuk është e para herë që instanca shtetërore që merren me ligjin t’i qepen nga pas duke u kapur pas ndonjë fraze të tij, meqë e ka “defektin” e të thënit të asaj çka mendon. Por kësaj here duket loja me të e ka kaluar masën. Vetë aktakuza është denoncuar në media e rrjete nga zëra kompetentë në fushën e juridiksionit, si një idiotësi. Por edhe pa u futur shumë në anale juridike, ajo është lexuar si një veprim i pastër me prapavijë politike a diç tjetër. Dhe është pikërisht kjo e fundit që ka sjellë dhe reagimin e armiqve të tij që i janë shndërruar sakaq në miq.

Nuk dihet se çfarë do të ndodhë më tutje me të, dhe nëse presioni i madh publik do e detyrojë Prokurorinë që të tërhiqet me lezet nga ajo çfarë ka gatuar; por vetë Krasniqi është në një moment që duhet ta nxjerrë vetë “gomarin nga balta”. Ai duhet që njëherë e mirë t’i japë fund odisesë së akuzave e procedimeve ndaj tij, jo vetëm për vete por dhe për të gjithë ata sishokë klerikë që rrijnë ngrij-shkrij se mos policia u troket befas në derë e u vë prangat, siç ndodhi dhe para më shumë se 2 vjetësh me një numër hoxhallarësh, një pjesë prej tyre po aq të njohur.

Krasniqi duhet t’i kthehet fort shuplakës së radhës që ia japin arsyet okulte nëpërmjet instancave ligjore të përdorura si mashë, duke i dhënë grushtin jo vetëm të mbrojtjes, por dhe të denoncimit, duke zgjedhur ta bëjë këtë nëpërmjet një studioje avokatore të huaj dhe me prestigj, që do ta vendoste me shpatulla për muri akuzën kosovare.

Këtë duhet ta bëjnë dhe ata kolegë të tij që u prangosën pak vite më parë, duke mos u mjaftuar me lirimin pas disa javësh në qeli, si një dhuratë shpirtmadhësie nga një shtet më së paku pa dinjitet. Ata duhet ta mbrojnë nderin dhe dinjitetin jo të vogël që e posedojnë, duke kaluar në pozitë ofensive ndaj gatuesve të akuzave budallaqe, por tejet të liga, me hedhjen në gjyq. Duhet ta bëjnë këtë gjë me patjetër, me çdo mënyrë, këmbënguliësisht për vete dhe për të gjithë atë komunitet besimtarësh dhe jo vetëm, që trazohet sa herë ngjasin proçka të tilla në shoqëri. Ata duhet ta çojnë shtetin e tyre deri të Strasburg në mundshin si zgjidhja më adekuate për t’i thënë stop kësaj maskarade që vijon që prej vitesh.

Si hap i parë, duhet që njerëz pranë hoxhës Shefqet të hapin një xhirollogari, ku çdokush të kontribuojë edhe financiarisht në sigurimin e një fondi që do duhet për pajtimin e një zyre avokatore prestigjoze. Nëse gjithë ajo zemëratë kolektive e shprehur verbalisht, do konvertohej dhe në kontribute financiare, kjo do ishte goditja e parë ndaj atyre segmenteve shtetërore që duan ta çojnë sërish klerikun e njohur pas hekurave, e kohë pas kohe të tjerë si ai. Më pas, pajtimi i një mbrojtjeje që flet anglisht dhe ngritja e një padie, diçka që akuzatorët kurrë nuk e kanë menduar se mund të ndodhë, pikërisht nga fakti se i shohin bashkësitë e besimtarëve dhe klerikët e tyre në pozita inferiore, do i çarmatoste në superioritetin e tyre, që realisht nuk e kanë, porse rrethanat jua diktojnë.

Ka ardhur momenti për ta bërë këtë gjë!

/Observer.al/

Sulmin e gjerë që e kishte ndërmarrë Serbia në Drenicë për të zhdukur Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës e koncentroi në Prekaz, në zemrën dhe kokën e UÇK-së duke i bërë asaj një rrethim të hekurt.

Ajo që do të ndodhë në fillimet e marsit të vitit 1998 do të jetë një dëshmi e gjallë për botën e qytetëruar dhe përgjegjësit e saj politik e diplomatik. Në të vërtetë kjo ngjarje kaq e drejtpërdrejtë dhe kaq e fuqishme për nga përmasat e saj të flijimit unikat, të qëndresës e të masakrimit do ta ngrejë çështjen e Kosovës në krye të agjendës botërore. Kështu, në natën e 4 e 5 marsit të vitit 1998, Prekazi rrethohet nga forcat e shumta ushtarake dhe policore. Kjo lë të kuptohet se atje do të ketë rrethim të hekurt.

Pikërisht më 5 mars bëhen 19 vjet të rënies së komandantit legjendar, Adem Jasharit, familjes së tij dhe Jasharëve të tjerë. Mirëpo, çdo përvjetor Adem Jasharin e bënë më të lavdishëm në historinë e kombit tonë.

Me aktin e rënies së komandantit legjendar Adem Jasharit, familjes së tij dhe Jasharëve të tjerë, Kosova mundi frikën me çka i hapi shtigjet e lirisë dhe të ardhmërisë. Dhe jo rastësisht, në Prekaz, në Lagjen e Jasharëve është ngritur monumenti më i madh i luftës për liri, për pavarësi e demokraci, që këdo ditë dhe data, e pikërisht 5,6,7 mars për çdo vit vëmendja e të gjithë kombit shqiptar kthehet nga Prekazi Legjendar, që shekuj e vite i dha Kosovës shumë.

Që nga viti 1991 deri më 1998, Prekazi dhe Drenica ishin të rrethuar nga forcat paramilitare serbe. Synimi ishte vrasja e komandantit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Adem Jashari dhe familjes së tij, për të shuar dhe shtypur rezistencën që familja Jashari me në krye Ademin e Hamzën po ia bënin regjimit të Sllobodan Millosheviqit.

Më 30 dhjetor të vitit 1991 kryhet sulmi i parë ndaj familjes Jashari. Ndërsa sulmin e dytë forcat paramilitare serbe e kryen në muajin janar, 1998. Më 22 janar forcat serbe sulmuan familjen Jashari, por edhe kësaj beteje, fëmijët dhe gratë e familjes Jasharaj i rezistuan. Megjithatë, në këtë betejë që zgjati afër 30 minuta, të plagosura mbeten Iliriana, vajza e Rifat Jasharit dhe Selvetja, vajza e Hamzë Jasharit. Pas këtij sulmi, familjes Jashari i erdhën miq, shok e bashkëkombas për t’u solidarizuar me ta. Ata i kërkuan kryefamiljarit Jashari që t’i tërheqin gratë dhe fëmijët nga aty. Por, edhe gratë dhe fëmijët kishin marr vendimin që të qëndrojnë, duke thënë se “po të vriten djemtë, nuk na vyen jeta të jetojmë”. Dhe vendosen të qëndrojnë, qëndruan për t’i treguar botës se shqiptarët nuk shkojnë askund përtej truallit dhe shtëpive të tyre.

Sulmi i tretë, që ndodhi më 5, 6 dhe 7 mars të vitit 1998, mori jetën e 55 njerëzve në fshatin Prekaz, 22 prej të cilëve ishin familjarë të ngushtë të Adem Jasharit. Këtij sulmi i mbijetoi vetëm Bashkimi, djali i Rifatit, i cili ia del që mes datës 5-6 mars të largohet nga rrethina dhe arrin t’i shpëtojë sulmit, si dhe Besarta, vajza e Hamzës, e cila pa dhe përjetoj tmerrin derisa vriteshin anëtarët e familjes së saj.

Historia e familjes Jashari dhe eksponatet e saj janë vendosur në Muzeun e Epopesë së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Ciceroni, Xhevat Imeri, për KosovaPress ka treguar për ngjarjet e 5, 6 dhe 7 marsit të 1998-ës në Prekaz, por edhe për sulmet e mëhershme. Ai për 5 mars kujton Drenicën e rrethuar, ku në shënjestër të këtij rrethimi ishte komandanti Adem Jashari bashkë me familje.

“Pesë marsin e kujtoj si gjithë shqiptarët. Me pesë mars të cilën e gjen Drenicën të rrethuar, por shënjestër e këtij rrethimi ishte familja dhe komandanti Adem Jashari. Duke pasur parasysh ardhjen në krye të Adem Jasharit si komandant i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe duke u munduar që ta shuajnë këtë Lëvizje të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, regjimi serb dhe familjen Jashari e kishin në shënjestër që nga viti 1991, më konkretisht me 30 dhjetor të vitit 1991 bëhet edhe sulmi i parë në familjen Jashari. Është ditur që do të ketë pasoja, është ditur që do të ketë sakrifikime por rolin kryesor në jetën e Ademit e ka luajtur familja, sepse familja ishte ajo e cila përkrahi Adem Jasharin, përkrahi idenë e tij, por në anën tjetër kyç luante edhe vallua i madh Rifati”, tha Imeri.

Ciceroni Imeri ka treguar se para 5 marsit, komandantin Adem Jashari e kishin lajmëruar që do të ketë sulme dhe që forcat serbe do t’ia mësynin Skenderajt. Por ai tregon se ishte menduar që fillimisht këto forca do të kalojnë në Llaushë, duke e pasur parasysh se aty ka qenë pjesa më e madhe e njerëzve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Mirëpo, këto forca nuk e kishin cak Llaushën, caku i tyre ishte Prekazi. Komandant Ademi, pasi u informua që forcat serbe do të sulmojnë Prekazin, Imeri tregon se ai lajmëroi familjen e tij, ku iu kishte thënë “përhajër na qoftë, se lufta do të fillojë”.

“Luftimet fillojnë me 5 mars të vitit 98 nga qendra e fabrikës së municioneve. Por si fshati, lagja Jashari ka qenë e rrethuar nga të gjitha anët. Arsyeja pse është rrethuar nga të gjitha anët ka qenë fillimisht që të mos lejohen njerëzit që të hynë dhe të dalin për ndihmë, dhe qëllimi kryesor ndoshta ka qenë vrasja e Adem Jasharit. Ata kanë menduar se po të vritet Ademi si kryekomandanti i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës do të shuhet edhe Lëvizja Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës… Por, si simbol i kësaj lirie, që ne kemi merret familja Jashari, ku e gjitha si familje, duke llogaritur gra, fëmijë bien heroikisht duke e mbrojtur familjet, duke e mbrojtur Kosovën, por bie edhe rrethi më i gjerë i Jasharajve prej 55 vetave ku në mesin e tyre, 32 janë meshkuj, 23 janë femra, dhe 21 prej tyre janë fëmijë. Gjatë periudhës së luftës, në familjen Jashari kanë qenë prezentë 22 anëtarë”, tha Imeri.

Ndërsa, Rifati me tre djemtë, Muratin, Bekimi dhe Lulzimin në atë kohë ishin në Gjermani. Po ashtu, në këtë sulm munguan edhe dy vajzat e Ademit, Shqipja, Marigona dhe dy vajzat e Rifatit, Ilrijana dhe Fazija, pasi që të katërtat ishin plagosura. Më pas ai tregoi se si i mbijetoi vajza e Hamzës Besarta sulmit, e cila mbijetoi duke u strehuar nën magjen ku gatuhej buka.

“Kurse anëtari i dytë dhe i vetëm i cili sheh dhe e përjeton gjithë tmerrin e familjes Jashari, ka qenë Besarta, vajza e Hamzës. Edhe si familje, luftën nuk e kanë paramenduar me gra dhe fëmijë edhe duke e parë dy sulmet e para me të lehta , gratë dhe fëmija kanë qenë të vendosur në podrum, dhe ajo goditja që vie nga mbrapa ka qenë edhe goditja më fatale do të thotë kësaj predhje i mbijeton vetëm Besarta duke kaluar në kuzhinë nënë magje dhe duke qëndruar e strehuar për ato 72 orë. Ajo thotë se si obligim do ta ndjejë gjithë jetën për atë pjesën ku kërkonin ujë me pi. Gjithherë kam provuar t’ua dërgoj, mirëpo thotë se vazhdimisht kishte gjuajtje dhe granatime dhe nuk ka pasur mundësi që t’ua ofroj edhe atë pikë ujë’, ka treguar Imeri.

Por, përveç trishtimit që përjetoi Besarta, sa ishte brenda, ajo u përball edhe me forcat serbe, të cilat kishin hyrë brenda për ta vërtetuar që kishin vrarë Adem Jasharin. Me të hyrë në shtëpi, ata gjetën edhe Besartën që në atë kohë ishte 11-vjeçare. Atë e morën, por Besarta në ato momente pati dhe një lutje për ushtarët serbë, që motrën e saj, Blerinën 7-vjeçare ta merrnin nga dhoma poshtë, pasi ajo ishte e gjallë. Por, edhe përkundër premtimit që iu dha asaj, Blerinës nuk i ofruan ndihmë dhe ajo vdiq, bashkë me anëtarët e tjerë të familjes Jashari.

Ciceroni Imeri thotë se rezistenca është zhvilluar në tërë lagjen Jashari. Më pas ai rrëfeu edhe largimin e forcave serbe nga Kosova, ku me të larguar forcat serbe të mbijetuarit e familjes Jashari që ishin në Gjermani kthehen në Prekaz.

“Fatmirësisht pas largimit të forcave serbe, familja Jashari kthehet nga Gjermania. E kanë filluar një jetë të re, janë martuar katër djem kanë lindur 14 fëmijë, 9 djem dhe pesë vajza me emra të ripërtërirë Shabani, Ademi, Hamza, Zahidja . Dhe tash duke llogaritur nuset që kanë marr, fëmijët që kanë lindur duhet të plotësohet edhe një anëtarë. Si pasuri, familja thotë se pasurinë më të madhe dhe privilegjin më të madh që kemi fituar është populli. Thonë kemi dhënë gjithsej 55 duke llogaritur krejt njerëzit e lagjes si familje, por thonë që kemi fituar 7 milionë duke llogaritur gjithë shqiptarët nga jemi”, tha Imeri.

Për nder të 19 vjetorit të rënies së Adem Jasharit, familjes së tij dhe të tjerëve, sot në Prekaz, si çdo vit, i janë bërë homazhe për të nderuar veprën dhe rezistencën dhe sakrificën e bërë.

Shoqëria kosovare po përjeton një shock këto ditë, që pas publikimit të një aktakuze dalë nga Prokuroria Speciale, në adresë të hoxhës së njohur Shefqet Krasniqi. Ka qenë aq e beftë, aq e paparashikueshme, aq e trashë mbi të gjitha, sa ka mundur të rreshtojë krah klerikut të njohur edhe zëra që nuk e duan, dhe pak rëndësi ka nëse për shkak të besimit të tij apo profilit të tij publik.

Shefqet Krasniqi është një ish-ushtar i UÇK-së. Ai mban titullin doktor dhe është autor i një sërë librash të karakterit fetar e social bashkë.

Nuk është e para herë që instanca shtetërore që merren me ligjin t’i qepen nga pas duke u kapur pas ndonjë fraze të tij, meqë e ka “defektin” e të thënit të asaj çka mendon. Por kësaj here duket loja me të e ka kaluar masën. Vetë aktakuza është denoncuar në media e rrjete nga zëra kompetentë në fushën e juridiksionit, si një idiotësi. Por edhe pa u futur shumë në anale juridike, ajo është lexuar si një veprim i pastër me prapavijë politike a diç tjetër. Dhe është pikërisht kjo e fundit që ka sjellë dhe reagimin e armiqve të tij që i janë shndërruar sakaq në miq.

Nuk dihet se çfarë do të ndodhë më tutje me të, dhe nëse presioni i madh publik do e detyrojë Prokurorinë që të tërhiqet me lezet nga ajo çfarë ka gatuar; por vetë Krasniqi është në një moment që duhet ta nxjerrë vetë “gomarin nga balta”. Ai duhet që njëherë e mirë t’i japë fund odisesë së akuzave e procedimeve ndaj tij, jo vetëm për vete por dhe për të gjithë ata sishokë klerikë që rrijnë ngrij-shkrij se mos policia u troket befas në derë e u vë prangat, siç ndodhi dhe para më shumë se 2 vjetësh me një numër hoxhallarësh, një pjesë prej tyre po aq të njohur.

Krasniqi duhet t’i kthehet fort shuplakës së radhës që ia japin arsyet okulte nëpërmjet instancave ligjore të përdorura si mashë, duke i dhënë grushtin jo vetëm të mbrojtjes, por dhe të denoncimit, duke zgjedhur ta bëjë këtë nëpërmjet një studioje avokatore të huaj dhe me prestigj, që do ta vendoste me shpatulla për muri akuzën kosovare.

Këtë duhet ta bëjnë dhe ata kolegë të tij që u prangosën pak vite më parë, duke mos u mjaftuar me lirimin pas disa javësh në qeli, si një dhuratë shpirtmadhësie nga një shtet më së paku pa dinjitet. Ata duhet ta mbrojnë nderin dhe dinjitetin jo të vogël që e posedojnë, duke kaluar në pozitë ofensive ndaj gatuesve të akuzave budallaqe, por tejet të liga, me hedhjen në gjyq. Duhet ta bëjnë këtë gjë me patjetër, me çdo mënyrë, këmbënguliësisht për vete dhe për të gjithë atë komunitet besimtarësh dhe jo vetëm, që trazohet sa herë ngjasin proçka të tilla në shoqëri. Ata duhet ta çojnë shtetin e tyre deri të Strasburg në mundshin si zgjidhja më adekuate për t’i thënë stop kësaj maskarade që vijon që prej vitesh.

Si hap i parë, duhet që njerëz pranë hoxhës Shefqet të hapin një xhirollogari, ku çdokush të kontribuojë edhe financiarisht në sigurimin e një fondi që do duhet për pajtimin e një zyre avokatore prestigjoze. Nëse gjithë ajo zemëratë kolektive e shprehur verbalisht, do konvertohej dhe në kontribute financiare, kjo do ishte goditja e parë ndaj atyre segmenteve shtetërore që duan ta çojnë sërish klerikun e njohur pas hekurave, e kohë pas kohe të tjerë si ai. Më pas, pajtimi i një mbrojtjeje që flet anglisht dhe ngritja e një padie, diçka që akuzatorët kurrë nuk e kanë menduar se mund të ndodhë, pikërisht nga fakti se i shohin bashkësitë e besimtarëve dhe klerikët e tyre në pozita inferiore, do i çarmatoste në superioritetin e tyre, që realisht nuk e kanë, porse rrethanat jua diktojnë.

Ka ardhur momenti për ta bërë këtë gjë….

/tesheshi.com/

Bashkëshortja e Fuad Ramiqit, një figurë e njohur në Kosovë, ka akuzuar gazetaren Arbana Xharra si frymëzuese të një vrasjeje të mundshme të bashkëshortit të saj e jo vetëm. Artë Ramiqi, një ish-gazetare, i trembet deri dhe marrjes peng të vajzës së saj, duke iu referuar thirrjeve të Xharrës. Ndaj, ajo kërkon që drejtësia kosovare të reagojë ndaj saj, nëse e konsideron veten vërtet drejtësi.

 

Arbana Xharra nxit njerzit per kidnapim te vajzes sime…

Në vazhdimësinë e saj propaganduese kundër Islamit, gazetarja e dekoruar nga politika të huaj, jo nga media të pavarura, Arbana Xharra, nxit njerëzit kundër Islamit e muslimanëve në Kosovë; bile ajo urrejtja e saj ka shku aq larg sa zonja Xharra bën thirrje publike linquese kundër bashkëshortit tim, Fuad Ramiqit, vetëm pse paska mbrojt dr.Shefqet Krasniqin dhe nuk ka pranuar ta quajë Shën Terezë, Gonxhe Bojaxhiun. Ajo në vazhdimësi tërheq vëmendjen e qytetarëve me shkrimet e statuset e saj kundër muslimanëve, bile nuk heziton t’i sulmojë dhe kolegët e saj, si në rastin e Resul Sinanit, vetëm pse ai paska thënë një mendim të tij rreth aktakuzës ndaj Shefqet Krasniqit. Ajo grua, pa fije turpi thotë se është mendim i lirë ta fyejë pejgamberin Muhamed, deri sa bën thirrje për pushkatim të bashkëshortit tim që nuk po e quajka Shën Tereza Gonxhe Bojaxhiun, dmth për ne nuk paska mendim të lirë. Kjo zonjë, vetëm që t’i arrijë qëllimet e saj politike, nuk kursen as një fjalë për të nxitur urrejtje te njerëzit sa që ja arrit t’i shtyejë bashkmendimetarët e saj publikisht nëpër rrjete sociale të flasin hapur për kidnapim të vajzës sime! E tmerrshme kjo a….se mos të flasim për pushkatim, varje e vrasje e dhunim që përmendet ndaj bashkëshortit tim, e deri te unë. Pra ku është shteti, prokuroria që nuk marrin masa ndaj këtyre thirrjeve, që kjo urrejtenxitëse i bën te masa dhe jo larg mendeve, dikush nga të frustruarit e Arbanës mund të dalë ta vras burrin tim apo ta kidnapoj Amra Nur-in. Ku është prokuroria që po hesht ndaj këtyre thirrjeve që i shtyn njerëzit kaq pa frig të flasin për vrasje e kidnapim fëmjësh? Dhe sigurisht që Fuadi nuk shqetësohet nga langonjë të tillë, dhe do të vazhdojë t’i injorojë si deri tani këto thirrje për vrasje ndaj tij, ama unë jam e shqetësuar, sepse nuk ka kaluar kohë shumë e gjatë që njerëz si Arbana bënin propagandë gjatë kohës së luftës kundër FARK-ut dhe thirrnin për vrasje, gje që dhe ndodhte, si rasti i ministrit të vrarë, deri sa hesapet s’munden t’i qëronin aso kohe me ndihmësministrin e Ahmet Krasniqit’ Fuadin si duket Arbana po dëshiron ta qoj atë punë në vend, veq se tash është ndrru strategjia, nga ajo kombëtare-fetare, nga që u munduan të njollosin në të parën nuk arritën ta eliminonin, tash po duan ta gjejn ndonjë Brevik vullnetar, të shtyrë me ato thirrjet. Ku jeni o hetuesi? Ajo po thërret në vlla/vrasje!!!!

Artë Ramiqi

/Tesheshi.com/