Opinion/Analiza

Ngushtica e Hormuzit është një rrugë ujore e ngushtë por tejet strategjike që lidh Gjirin Persik me Gjirin e Omanit dhe Detin Arabik. Është një nga rrugët detare më të rëndësishme për tregtinë globale të energjisë.

Rreth 20% e konsumit të naftës në botë – rreth 20 milionë fuçi në ditë – kalon përmes këtij korridori.

Ngushtica mbart gjithashtu një të pestën e tregtisë globale të gazit natyror të lëngshëm (LNG), duke e bërë atë një rrugë kritike për furnizimet me energji.

Shtrihet midis Iranit (veriut) dhe Omanit (jug) dhe shërben si rruga kryesore e eksportit për prodhuesit kryesorë të Gjirit si Arabia Saudite, Iraku, Kuvajti, Katari dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.

Për shkak se është një chokepoint kyç global i energjisë, çdo ndërprerje në ngushticën e Hormuzit mund të shkaktojë rritje të mprehta të çmimit të naftës, inflacionit global dhe ndërprerje të mëdha të furnizimit me energji.

Për këtë arsye, ngushtica e Hormuzit konsiderohet gjerësisht si një nga vendndodhjet më të rëndësishme strategjike dhe më të ndjeshme në gjeopolitikën globale.

Një studim i kohëve të fundit ka zbuluar se pothuajse gjysma e të gjitha artikujve të lajmeve rreth muslimanëve në Britani përmbajnë shkallë të caktuar paragjykimi, transmeton Anadolu.

Studimi nga Qendra për Monitorimin e Medias (CfMM) zbuloi paragjykime të përhapura anti-muslimane në të gjitha mediat e Britanisë në vitin 2025, me gati 50 për qind të të gjithë artikujve që përmbanin një formë paragjykimi.

Raporti zbuloi se rreth 20 mijë nga 40.913 artikujt e botuar në 30 media kryesore lajmesh ishin të anshëm në një farë mënyre. Ai zbuloi se 70 për qind e artikujve i kanë lidhur muslimanët ose Islamin me sjellje ose çështje negative.

Raporti identifikoi mediat e krahut të djathtë si burimin kryesor të paragjykimeve anti-muslimane, me “The Spectator” që kishte përqindjen më të lartë të artikujve “shumë të anshëm”.

Media të tjera me mbulimin më të anshëm të myslimanëve përfshijnë GB News, The Telegraph, Jewish Chronicle, Daily Express, The Sun, Daily Mail dhe The Times.

Ndërkohë, BBC regjistroi shkallët më të ulëta të paragjykimeve në të gjitha mediat e studiuara.

“Si studimi më i madh i këtij lloji i kryer ndonjëherë në Britani, ky raport paraqet prova thellësisht shqetësuese të paragjykimeve strukturore në mënyrën se si portretizohen muslimanët në shtypin britanik”, tha Rizwana Hamid, drejtoreshë e CfMM.

Nga Skënder Sadri KAPITI

Cilido individ i veshur me pushtet, qoftë kryeministër, president, deputet apo punonjes administrate shtetërore, jurist, gjyqtar e prokuror  që korruptohet dhe e shfrytëzon postin e pushtetin shtetëror për interesa personale ai bën tradhëti publike e kombëtare. Individëve të tilllë sapo u zbulohet ky apo këto fakte atij i duhet dhënë ndëshkimi publik duke i dëbuar nga pushteti me votë si dhe duhet të japin llogari para drejtësisë.

Opinioni publik dhe ai gazetaresko- mediatik në Kosovë janë në kërkim të tradhëtarit , në atë se a është Presidentja apo Kryeministri.

Deri pak kohë më parë gazetat dhe mediat në Kosovë botonin opinione që si tradhëtarë e akuzonin Kurtin, se përse ai nuk mbështeti dhe nuk propozoi Osmanin për Presidente.

Mirëpo ky mit për Osmanin u rrëzua për njëzet e katër orë. Dhe “tradhëtari” na doli Presidentja Osmani.

Në pamje të parë duket sikur Osmani, Presidentja politike e interesit personal, duket sikur ka mbështetje të madhe,ka opozitën politike,ka ndërkombëtarët, ka kryeministrin e Shqipërisë me të cilët u bë aleat edhe Presidentja në fjalë. Pra Presidentja iu bashkangjit  politikisht opozites duke e cuar Kosovën në krizë institucionale.

Mirëpo ky komplot antiKurti e ka gabim, sepse ai duhet të llogarisë së pari vullnetin vendimtar, atë të popullit i cili në shumicë mbështet Kurtin.

Pra, kush është tradhtari këtu?

Tradhtarë është ai i cili injoron vullnetin dhe verdiktin popullor, ai që është kundër legjitimitetit demokratik.Tradhëtarë është ai dhe ajo politikë që shkakton pa shkak kriza në Kosovë.Tradhtari është ai i cili tradhëtoi LDK-në për interesa dhe karrierë personale dhe që i kërkoi mbështetje Kurtit, dhe që prej tij dhe LVV u bë edhe kryeparlamentare,edhe presidente.Tradhëtar është ai i cili tani tradhëtoi LVV-në dhe u kthye te ata të cilët i kishte tradhëtuar më parë.Tradhëtar është ai i cili është hipokrit, dredharak dhe mosmirënjohës , që për interesa personale dekretoi zgjedhjet e jashtëzakonshme . Tradhëtarë janë ata ldk-istë të cilët spekulojnë me Rugovën.

 Cfarë tradhëtie ka bërë Kurti?Kurti ka tradhëtuar tradhëtinë e tradhtarëve politikë.Ka tradhëtuar korrupsionin dhe politikën antipublike e antikombëtare të tradhtarëve.Kurti nuk kërkon votë dhe mbështetje te politikanët ndërkombëtarë, por ato i kërkon te shqiptarët, kërkon zbatimin e legjitimitetit demokratik,sovranitetit,kushtetutës ,shtetit dhe ligjit.

100 orët e para të operacionit ‘Epic Fury’, sipas të dhënave të përpiluara nga Anadolu, u kanë kushtuar forcave të SHBA-së të paktën rreth 5.82 miliardë dollarë ose rreth 0,69 për qind të gjithë buxhetit të mbrojtjes së SHBA-së për vitin 2026.

Sipas vlerësimeve të Anadolu, SHBA shpenzoi 779 milionë dollarë në 24 orët e para të operacionit. Ndërsa operacionet kanë vazhduar, kostoja totale operacionale e ofensivës amerikane ka arritur rreth 3.3 miliardë dollarë, ndërsa shifrat nga Qendra për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare (CSIS) tregojnë një total të ngjashëm.

Përveç kostove operacionale, SHBA ka humbur gjithashtu asete të rëndësishme ushtarake në sulmet hakmarrëse të Iranit. Sipas vlerësimeve, SHBA-ja tashmë ka humbur rreth 2.52 miliardë dollarë.

Humbjet e aseteve amerikane

Kontributi kryesor në humbje është një sistem radari paralajmërues i hershëm AN/FPS-132 i SHBA-së në bazën ajrore Al-Udeid në Katar, me vlerë 1.1 miliardë dollarë, i cili u godit nga një raketë iraniane të shtunën. Katari konfirmoi se radari u godit dhe u dëmtua.

Të dielën, tre avionë F-15E Strike Eagle u humbën në një incident zjarri miqësor që përfshinte mbrojtjen ajrore të Kuvajtit. Derisa të gjashtë anëtarët e ekuipazhit mbijetuan, avionët u shkatërruan, me një kosto të vlerësuar zëvendësimi prej 282 milionë dollarësh.

Zyrtarë amerikanë që folën për CBS News thanë se tre dronë MQ-9 Reaper për vëzhgim dhe sulm të Forcave Ajrore të SHBA-së janë rrëzuar deri më tani, me një kosto të vlerësuar prej 90 milionë dollarësh.

Gjatë sulmit fillestar të së shtunës, Irani goditi selinë e Flotës së Pestë të Marinës së SHBA-së në Manama, Bahrein, duke shkatërruar dy terminale komunikimi satelitor dhe disa ndërtesa të mëdha.

Raportet e inteligjencës me burim të hapur identifikuan terminalet SATCOM të goditura si AN/GSC-52B, me një kosto të vlerësuar prej 20 milionë dollarësh, duke përfshirë kostot e vendosjes dhe instalimit.

Përveç terminaleve SATCOM të humbura në Bahrein, imazhet satelitore të analizuara nga New York Times të Camp Arifjan në Kuvajt tregojnë se tre radome të tjera janë shkatërruar, duke shtuar rreth 30 milionë dollarë në kosto.

Që nga raportimet fillestare për shkatërrimin e një komponenti radari AN/TPY-2 të sistemit THAAD kundër raketave balistike, i vendosur në Qytetin Industrial Al-Ruwais Industrial City në Emiratet e Bashkuara Arabe, duket se të paktën një sistem tjetër AN/TPY-2 në bazën ajrore Muwaffaq Salti në Jordani është shkatërruar. Komponentët e dëmtuar të radarit vlerësohen rreth 500 milionë dollarë secili.

Ka gjithashtu raportime se një sistem tjetër është goditur në Emiratet e Bashkuara Arabe, por nuk ka konfirmim zyrtar apo imazhe satelitore që ta mbështesin këtë pretendim.

Në total, Irani ka dëmtuar rreth 2.52 miliardë dollarë asete ushtarake amerikane në rajon.

Kostot e ofensivës amerikane

Sipas analizës së CSIS-it, vlerësimi fillestar i Anadolu prej 779 milionë dollarësh duket se përfaqëson shpenzimin ditor të forcave amerikane.

CSIS vlerëson se do të kushtojë 3.1 miliardë dollarë për të rimbushur inventarin e municioneve të SHBA-së në të njëjtin nivel për 100 orët e para, me kostot që rriten me 758.1 milionë dollarë në ditë.

Teksa USS Abraham Lincoln dhe USS Gerald R. Ford mbeten në rajon me kontingjentin e tyre të destrojerëve dhe anijeve luftarake bregdetare, ato vazhdojnë të shpenzojnë rreth 15 milionë dollarë në ditë.

Sistemet mbrojtëse amerikane u përdorën gjithashtu gjerësisht për të kapur sulmet iraniane. Sipas vlerësimeve të Institutit Payne, SHBA-ja ka qëlluar afërsisht 180 raketa interceptuese detare SM-2/SM-3/SM-6, 90 raketa Patriot PAC-2/PAC-3 dhe 40 raketa interceptuese THAAD.

Skënder Sadri KAPITI

Duhet të rishkruhet historia , sepse atë na e kanë shkruar të tjerët, dhe kur ta shkruajnë të tjerët ata e shkruajnë si duan ata dhe interesat e tyre, si dhe historia është shkruar si ka dashur politika ,propaganda  dhe letërsia politike.Ato  janë shkruar  si ka dashur dhe don pushteti dhe partia e pushtetit. Historia  nuk është ose nuk duhet të jetë e të tregohet si përrallë politike, as si mit dhe as si legjendë, por historia duhet të shkruhet e të studiohet me të vërtetat e saj.

Duhet t’u griset maska shkrimtarëve dhe intelektualëve enveristë që janë shterp e bosh nga nacionalizmi në Shqipëri dhe të atyre serbo-sllavo-titistë të Kosovës, këtyre mbeturinave të dëmshme dhe shërbëtorë të antinacionalizmit shqiptar, që sillen akoma si fantazma intelektuale e mediatike.

Bashkë me të shkuarën servilosllaviste të komunizmit shqiptar ka shkuar edhe epoka e këtyre sahanlëpirësve komunistë intelektualë e shërbëtorë të serbosllavisë, të cilët si shërbëtorë  të zinj të së kaluarës antishqiptare na u konvertuan në patriotë e kombëtarë.

Fatkeqësisht ka pak dokumente të shkruara për historinë e Shqipërisë, dhe ata të cilët duan të nxjerrin në dritë të vërtetën ata sulmohen nga politika dhe nga  intelektualizmi i errët dhe i verbër.

U takon intelektualëve potent, kompetent, të ndershëm, moralistë,   patriotë,të drejtë e të ndershëm  sic është Prof.Eshref Ymeri dhe rrallë ndonjë tjetë që të shkundin pluhurin e harresës të intelektualëve mercenarëve të komunizmit e pushtetit dhe të servilëve të kohës, që të shkundet ky pluhur dhe të dalë në dritë e vërteta e veprave dhe veprimtarisë së tyre e xhveshur nga patriotizmi dhe e mykur nga servilizmi, të dalë në dritë hipokrizia dhe djallëzia e tyre ashtu si e politikës së pushtetit të diktaturës dhe komunizmit së cilës ata i kanë shëbyer.

Duhet mposhtur egoizmi  dhe duhet sot një zgjim dhe ndergjegjsim intelektual  që t’i shërbejë të vërtetës dhe të drejtës.

Dihet shumë mirë se në diktaturën komuniste në Shqipëri dhe në komunizmin e regjimit jugosllav nuk mund të bëje karrierë intelektuale dhe as të ishe profesor nëse nuk ishe shërbëtorë i atyre regjimeve. Intelektualët patriotë dhe të vërtetë shqiptarë komunizmi i përndiqte dhe i burgoste kur regjimi konstatonte gjënë më të vogël kundër tij.Kjo gjë nuk u ndodhi as Kadaresë, kreut të realizmit socialist në Shqipëri dhe profesorëve Qose e  Vinca në ishJugosllavi.

Shqiptarët në historinë e tyre nuk kanë një ,dy apo tre heronj, dhe hero është populli  sepse historinë e bën dhe e shkruan populli me punët dhe me sakrificat e tij.

Historia nuk mësohet me parulla partiake,  as nga pseudohistorianët politik sic vepronte diktatura komuniste , ku cdo faqe muri, fasadë e shpatet e kodrave e maleve shkruheshin e  gdhëndeshin parullat për Partinë komuniste dhe për shokun apo xhaxhin Enver.

Po nuk kishe notë të lartë në lëndën e marksizëm-leninizmin  ideologjik dhe Historinë e PPSH, nuk të jipej e drejta e studimit në universitet.Fëmijëve më parë u mësohej emri i diktatorit se sa ai i prindërve të tyre.Si Historia ashtu edhe të gjitha shkencat e sidomos letërsia duhet të përshkoheshin nga fryma e partishmërisë socialiste.

Sot vazhdohet akoma të përndiqen si “heretikë” ata të paktë historianë  e shkencëtarë që thonë të vërtetën kritike ; atyre nuk u botohen në Tiranë shkrimet, letersia dhe as opinionet kritike.Pra kështu,  edhe në demokraci, ku gjithcka cfarë arrin demokracia shqiptare i dedikohet partive politike dhe kryetarëve të tyre.

Sot madje me zhvillimin e teknologjisë më shumë përhapen parullat e injorancës dhe e “kompetencës” së tyre . Edhe në kohën e diktaturës komuniste trumbetoheshin e thuheshin nga propaganda ngjarjet dhe “arritjet” me parulla të tilla si clirimi i dytë i Shqipërisë, por dhe në demokraci, jo një por  shumë evente  i dedikohen  politikes patiake e pushtetit  si ngjarje të mëdha të dyta pas shpalljes së Pavarësisë.

Nuk është pas edhe Kosova  pasi heronjtë e kryetarët e partive na i paraqesin si heronj apo mbiheronj kombëtarë, si Presidetë , si kryeministra dhe  me emrat e tyre partitë identifikojnë veten dhe sikur liria ka emrin e tyre etj.etj.

Edhe rrugët apo ndonjë investim publik që bëhet me taksat e shqiptarëve dhe me paranë publike , politika dhe mediat i quajnë rezultate dhe fitore të partive e pushtetit, kur ata në të vërtetë vetëm sa abuzojnë me to.

Durrës, 20 Shkurt 2026

Nexhat Bexheti

Disa vese janë një barrë, jo vetëm për individin, por edhe për shoqërinë në tërësi.

Një nga kjo barrë është varësia e cila ndikohet nga  industria e lojërave të fatit,e cila ndikon gjithnjë e më shumë në shoqëri dhe paraqitet si një formë e pranuar sjelljeje. Megjithatë,pasojat e saj janë të gjera dhe prekin indirekt secilin prej nesh.

Pakuptimësia e jetës së përditshme konsumiste, në të cilën lakmia për fitim i heq të gjitha vlerat e tjera,nuk mund të lindë një shoqëri cilësore ku individi fiton rëndësinë e tij,dhe forca e shpirtit të tij bëhet një mbështetje dhe ndihmë për një person tjetër.Në prehrin e globalizmit, rezultatet e ndjekjes së kotë të vlerave që nuk janë në të vërtetë vlera nuk mund të na kalonin pa u vënë re. Njeriu i sotëm humbet kuptimin, kërkon kënaqësi në bukuri dhe kënaqësi,i mungon durimi,kërkon një zgjidhje të menjëhershme për problemet,nuk e sheh kuptimin e vuajtjes,ikën nga barra e përgjegjësisë dhe detyrimit,nuk dëshiron të takohet me veten, kërkon lumturi jashtë vetes,bie në varësi që të paktën për pak kohë ia zgjidh ankthin ekzistencial.

Trendet aktuale tregojnë për rritjen e shfaqjes së varësive të sjelljes, veçanërisht tek të rinjtë për të cilët bixhozi dhe bastet janë bërë pjesë e jetës së tyre.Varësia nga bixhozi po bëhet një problem në rritje i shëndetit publik me të cilin po përballemi si shoqëri,i cili gjithnjë e më shumë merr vëmendjen,energjinë dhe kohën e njerëzve të të gjitha moshave.

Të gjitha nivelet e shoqërisë preken nga kjo varësi:të rinj,të moshuar, burra, gra, lojtarë të arsimuar,të paarsimuar.Në botën moderne në të cilën jetojmë,si pasojë e zhvillimit të teknologjisë moderne dhe marrëdhënieve shoqërore sipërfaqësore postmoderniste, bastet dhe bixhozi po bëhen gjithnjë e më tërheqës.Ato janë të disponueshme dhe hyjnë lehtësisht në jetën e një individi përmes televizionit, telefonave celularë,kompjuterëve,reklamave agresive të dyqaneve të basteve dhe lojërave të fatit.

 Varësia nga bixhozi ose bixhozi patologjik është një çrregullim i kontrollit të impulseve.Përcaktohet nga pamundësia për t’u përmbajtur nga impulset që janë të rrezikshme për veten ose të tjerët,dhe karakterizohet nga episode të përsëritura të bixhozit para të cilave personi ndjen një tension dhe eksitim në rritje,kënaqësi gjatë vetë aktit, dhe pas bixhozit, keqardhja dhe faji mund të shfaqen ose jo.Lojtari nuk mund ta kontrollojë dëshirën për të luajtur bixhoz,edhe pse duke kryer aktin ai po dëmton veten dhe të tjerët.

Nuk duhet të harrojmë se varësia është një sëmundje,dhe të varurit nga bixhozi janë pacientë që duhet të trajtohen si të tillë.Një njeri i sëmurë ka nevojë për trajtim.Ky individ i sëmurë nuk është i vetëm,sëmundja e tij ndikon edhe në familjen e tij,por edhe në komunitetin në të cilin vepron sepse nuk mund të dalë nga vorbulla e kubit pa ndihmë profesionale dhe ndihmën vetëmohuese të atyre që janë më afër tij. Dikush duhet ta mbajë atë barrë.

Individi dhe komuniteti i tij i ngushtë kanë nevojë për një dorë shpëtimi,e cila në fund të fundit përfaqëson shpëtimin e shoqërisë në tërësi.Një individ mund të ketë fëmijë që vështirë se mund të kenë një edukim normal me një prind të sëmurë.Modeli i sjelljes së prindërve thjesht kopjohet,kështu që nuk është e rrallë që bixhozi të jetë një “trashëgimi familjare”.Tani duhet të kujdesemi për mbajtësit e ardhshëm të kompanisë. Të rinjtë janë një përparësi absolute dhe zvogëlimi i ekspozimit të tyre ndaj lojërave të fatit është një domosdoshmëri.

Nëse përballemi me numrin që thotë se ka një armatë të varur nga lojërat e fatit dhe shtojmë anëtarët e ngushtë të familjes që preken drejtpërdrejt ose tërthorazi nga lojërat e fatit,arrijmë në një numër të konsiderueshëm.Vlerësohet se ritet numri i atyre që preken drejtpërdrejt ose tërthorazi nga problemet që lidhen me varësinë nga lojërat e fatit. Lind pyetja, a jemi një shoqëri e sëmurë, a ka “metastazuar” kjo sëmundje? Çfarë mund të bëjmë në këtë moment dhe cilat janë prioritetet për individët dhe shoqërinë?

Për të filluar,është e rëndësishme të flasim të paktën për ndikimin negativ të varësisë nga lojërat e fatit, për të rritur ndërgjegjësimin për problemin,veçanërisht tek të rinjtë dhe adoleshentët.Është e nevojshme t’u shtrijmë dorën atyre që janë të zhytur në varësinë nga lojërat e fatit në mënyrë që ata të shohin dritën dhe të ecin drejt saj.

Shtrohet pyetja se a ndërmarën hapa parandaluese instuticionet të cilat janë themeluar për edukimin e shoqërisë,që të angazhohen për parandalimin e mortajës hazardere e cila na i mer nga duart njerëzit e shoqërisë na e ndal progresin zhvillimor në sferat tjera jetësore.Dekadenca do t’a minimizojë ecjen kompakte të shoqërisë,plasaritjet do të reflektohen në mungesën e solidaritetit mbi njeriun.

Nga Skënder Sadri KAPITI

Njeriu është etik,pa etikë dhe pa moral njeriu dhe shoqëria janë në rrezik.

Mirëpo unë kam kuptuar se: njeriu kupton vetëm interesin e tij, kam kuptuar se njeriu nuk kupton, nuk dëshiron të kuptojë dhe bën sikur nuk kupton ato që ai mendon se nuk janë në interes të tij. Kam kuptuar se nuk ka miqësi të përjetshme  dhe as sinqeritet mes njerëzve, sepse miku më i mirë të bëhet armiku më i madh sapo ndryshojnë kushtet, rrethanat dhe interesi.

Prandaj mos i beso dhe mos ia trego as mikut e shokut kurrë sekretet e tua.Kam kuptuar se njeriu bie lehtë në veset e instiktet jonjerëzore të shtazërisë nëse ai nuk edukohet e nuk arsimohet , nëse nuk edukohet nga tradita e mirë familjare dhe as nga shoqëria e kulturuar dhe e mirëarsimuar.

Njeriu ka hyrë në shoqëri vetëm nga frika se i vetmuar nuk mund të mbijetojë, ka hyrë në shtet sepse dhe për interes se te shteti gjen mungesat e tij, gjen sigurinë dhe siguron mjaftueshmërinë për të mbijetuar.

Për inteligjencën dhe njeriun inteligjent kërcënim sot për ta janë injoranca,egoizmi intelektual dhe inteligjenca djallëzore si dhe pushteti i ligësisë.

Njeriu dhe shteti.

Njeriun si politikan dhe burrshtetas kombëtar dhe ndërkombrisht e globalisht me ndikim global e të rëndsish, të madh  e të njohur  i bën shteti i madh, shteti fuqishëm dhe i fortë  ekonomikisht, financiarisht,politikisht dhe ushtarakisht qoftë ai shtet diktatorial apo demokraci, qoftë ai borgjez apo komunist. P.sh. sado politikan , president apo kryeministër  i aftë të jenë ata nga Shqipëria, Bullgaria, Kroacia, Serbia, Zvicra etj. ata nuk mund të jenë të “mëdhenj”si Presidenti amerikan, francez, kinez dhe as si kancelari gjerman.

 Shteti qoftë ai edhe i vogël nga popullsia e territori, bëhet i madh dhe merret në konsideratë  kur ai të  funksionojë brënda vetes së tij  si  një shtet i lirë,i paanshëm politikisht dhe kur qeveriset nga kompetenca,ligji,drejtësia dhe inteligjenca.Shtet  i madh është  edhe shteti i vogël me popullsi e territor të vogël nëse ai shtet është i mirëorganizuar dhe funksionon organikisht me të gjitha institucionet,

Historia na mëson se shtetet e vogla me popullsi tre katër milionshne dhe me siperfaqe të vogël, por të mirëorganizuara kanë sunduar e kolonizuar vënde me popullsi dhjetra e qindra milionëshe; është shtet “i madh” sot shteti  etik si njeriu, shtet që duhet të jetë shtet i moralshëm, i vyrtytshëm, shtet human dhe detyrimisht  t’u shërbejë njerëzve dhe interesit të përgjithshëm,

Vetëm në shtetin ligjor dhe etik  njeriu arrin të realizojë individualitetin, talentin dhe dhuntinë e tij.

Shteti i madh është shtet i mirë kur ai shtet është Republikë, pra që është i të gjithëve. Edhe pushteti është i vogël në krahasim me shtetin, por kur shtetin e kap dhe e rrrëmben pushteti dhe korrupsioni  ai shtet bëhet i keq për publikun, familjen dhe individin.Shteti i mire është atëhere kur pushteti punon për shtetin,kur  është shtet moral dhe ligjor.

Ky shtet moral duhet të respektojë e t’u jetë mirënjohës qytetarëve të vet, të krijojë kushte të lirisë për të gjithë njerëzit për ta arritur vëndin dhe karrierën politike dhe intelektuale atje ku njeriu e meriton.Njeriu e ka për detyrë  virtytshmërinë dhe bindjen e respektimin e shtetit të mirë që e bëjnë të tillë drejtësia dhe ligji i mirë republikan; shteti i mirë republikan  është i pasfidueshëm nga politika, partitë, antiligji, korrupsioni  dhe  antishteti sepse ai shtet mbrohet,mbahet  dhe ndërtohet nga populli, në të cilin  edhe vullneti i popullit,  interesi i përgjithshëm është i pasfidueshëm nga vullneti i interesit personal,  ai i pushtetit dhe i partive politike.Këto na i mëson përvoja dhe historia.

Nga: Alpin Ollogu

Partia e cila për më shumë se dy dekada ka dominuar skenën politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut, Bashkimi Demokratik për Integrim, në këto dy vite opozitarizëm, më së tepërmi ka ngarendur mbas pushteti, sesa reformës dhe reflektimit opozitar. Më shumë nxitim mbas pushteti, sesa: reformës reale brendapartiake; luftimit të korrupsionit  – justifikimin e pasurisë së funskionarëve në emërime (vetingu brendapartiak); reflektimi për premtimet- programet zgjedhore dhe kushtëzimet e pa/kompromista për pjesëmarrje në qeverisjet e kaluara e të ardhshmë, si dhe jo/konstruktivitetin parlamentar në raport me ligjet si mjet presioni për zgjedhjet e parakohshme elektorale apo interesit publik.

E pamësuar në opozitë, rrezikuar nga humbja e disa privilegjeve individuale e klanore, rrezikuar nga ekspozimi para sistemit të drejtësisë e një pjese të saj (nga të qenurit në opozitë) ja bën të vështirë nevojën e sinqertë të opozitarizmin për shqiptarët (mbas një qeverisje mbi 20 vjeçare), dhe kërkimin e dinjitetshëm të pushtetit. Pushteti padyshim që është synim i një partie politike, por kur është mjet në shërbim të së mirës publik, e jo qëllim në vete. Në rastin konkret bëhet mjet për të mirën publike kur reforma ka pastruar fillimisht veten nga virusi i korrupsionit i infektuar nën udhëheqjen më shumë se dy dekada. Në të kundërtën, pushteti i pakontrolluar dhe i dominueshëm mbetet qëllim për interesa individuale – klanore, veshur me maskën e shërbyesit të interesave publike.

Ulja e retorikës kundërshtuese parazgjedhore lokale me partinë e Mickovskit, afrime, takime e kordinime, e më pas taktizime me votime ligjesh apo jo, dukshëm në horizontin politik shikohet si tentim përafrimi qëndrimesh për të gjetur kompromise të shkuarjes në zgjedhje të parakohshme ose avitje për pjesëmarrje në qeverisje. Kjo lloj ngarendjeje mbas pushteti, koalicionimet parazgjedhore të pamenduara mirë dhe reformat partiake të cunguara, përkundrazi e tkurrën votën e saj elektorale (referuar rezultatit të zgjedhjeve lokale). Në një kohe kur me opozitarizëm konstruktiv dhe reforma reale, ishin shancet që vota elektorale të rritej, marrë parasysh diferencën e përceptuar të elektoratit në qeverisjen paraardhëse dhe këtë aktuale. Kur është e ditur që qeverisja me VRMO-në ka qenë çdoherë më e vështirë për partitë shqiptare, si për fuqine politike ashtu edhe nacionalizmin e saj të fshehur dhe të dukur, në krahasim me LSDM-në e Zaevit, parti me pikëpamje më të hapura nacionale, tek e cila kishte një numër jo të vogël shqiptarësh në poste drejtuese partiake e qeverisëse.

Pse kjo ngarendje pushteti është i paarsyetueshëm dhe i dëmshëm: së pari për vetë partinë, me pas për interesin nacional shqiptar e shoqëror të vendit. Për të parën, kujtojmë se me bashkimin e oponentëve politik të BDI-së në një koalicion parazgjedhor (me tendencë shkrirjen në një parti), shqiptarët fituan opozitën serioze, atë që kishte munguar prej më shumë se dy dekadash. Opozita serioze dhe konkuruse, zgjoi nga gjumi strukturat e fjetura e abuzuese të BDI-së, veçanërisht qeverisjeve të fundit, duke rrezikuar pozitat e tyre me daljen në opozitë. E kur mungon frika se dikush mund t’ju rrezikojë pushtetin, masa e abuzimit me të rritet. Me nxitim ndaj pushtetit dhe tentim zgjedhje të parakohshme, i jepet edhe VMRO-së së Mickovskit shansin që të fuqizohet politikisht më shumë (pa e lënë të konsumohet deri në mbarim të mandatit, në raport me premtimet), kur dihet që në raport me LSMD-në  janë minimim 3 me 1 të mbështetjes elektorale. 

Në këto rrethana të gjysmë mandatit të qeverisjes së VLEN-it, çdo ngarendje dhe tentim ardhje e BDI-së në pushtet me zgjedhje të parakohshme dhe me kompromise ndaj kushtëzimeve qeverisëse, përafrime, taktizime e koordinime, në rradhë të parë rrezikon shpërbërjen e një opozite të shëndoshë shqiptare të së nesërmes. Koaliconi VLEN në opozitë, do ta kishte shumë vështirë shkrirjen në një parti të vetme me një lidership frymëzues e përbashkues, pasi e dimë nga e kaluara se shumë parti në koalicon, në të qëndruarit në opozitë, janë shkëputur për tu bërë pjesë e qeverisë – joshja ndaj pushtetit.  Shqiptarët do mbeteshin përsëri pa opozitë të mirëfilltë në jetën politike, me parti të fregmentarizuara e lehtë të manipulueshme nga forcat politike qeverisëse maqedonase.

E dyta, shqiptarët pas më shumë se dy dekadash arritën të bëjnë rrotacion politik, pavarësisht kontestit për legjitimitetin përfaqësues, por asesi të krahasuar me atë të 2008 në qeverisjen Thaçi,  as për nga përbërja numerike, e as për nga cilësia dhe qëllimi qeverisës. Ky rrotacion politik mundësoi që BDI-ja të jetë në opozitë dhe të eksponohet para sistemit të drejtësisë, pa pasur tashmë mbrojtje politike me ndërhyrjet e njohura në sistem, si për funksionarët e saj, ashtu edhe lidhjet me biznesin e korruptuar (nëpërmjet shantazhit dhe ndikimit në sistemin e drejtesisë). Në opozitë para sistemit të drejtësisë, ashtu si ekspozimi i teshave ndaj rrezeve të diellit, për largimin e mikrobeve të ndryshme, është e shëndetshme si për partinë ashtu edhe për interesin shoqëror.

Jo rastësisht në këto vite opozitarizëm  filluan ndjekje dhe dënime penale ndaj eksponentëve të lartë partiak te BDI-së, ndjekje dhe dënime të cilat duhet të vazhdojnë minimalisht deri në zgjedhjet e rregullta parlamentare. Ashtu që në zgjedhjet e rregullta pushteti i tanishëm të mos ketë mundësi të drejtojë gishtin e korrupsionit pasi ka pasur mekanzimin e sistemit të drejtësise për ta luftuar krimin. Kjo luftë ndaj korrupsionit është vlerësuar edhe nga ambasada e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në vendin tonë, konkretisht nga ambasadorja në ikje Ageler. Kemi edhe shembullin e kalimit në opozitë të VMRO-së së Gruevskit, që pastroi rradhët nga kriminaliteti partiak. Fatkeqësisht kur sistemi i drejtësisë është i kapur, mundësia për ta luftuar kriminalitetin brenda partive politike, është kur ato nuk janë në pushtet.

E treta, kalimi i BDI-së në opozitë, rënia elektorale në zgjedhjet e fundit lokale bashkë me koalicionimet e panatyrshme, shtoi zërat për reforma të thella brendapartiake. Ngarendja mbas pushtetit me tentativa për zgjedhje të parakohshme, detyroi në një mënyrë reformat e shpejta nëpërmjet Kuvendit të jashtëzakonshëm të partisë, reforma të cilat realisht dolën të cungura, reforma të deleguara,  për të cilat pati reagime edhe nga pjestarë të lartë partiak. Me të drejtë, një reformë e thellë pas një qeverisjeje shumëvjeçare dhe të konsumuar, kërkon kohë dhe qasje serioze. Kërkohet të vihet në pah së pari vullneti i anëtarësisë për të zgjedhur më të mirët e mundshëm.

E drejta për të zgjedhur dhe për tu zgjedhur brenda partisë, për tu dëgjuar zëri i antarsisë në rradhë të parë, që nga këshillat vendor, nëndegët, degët, e deri te organet më të larta në nivel republikan. Për të zgjedhur njerëz dhe personalitete që kanë mbështetje anëtarësie dhe grupi. Njerëz më rezistent ndaj shantazheve, nënshtrimit e politikave jo të duhura të ardhura nga të gjitha nivelet e partisë, gjithmonë në shërbim të interesave publike. Jo që tek të deleguarit nuk mund të ketë të tillë, por siguria dhe shumica kualitative, është në vlerësimin e anëtarësisë – filtrave brenda partiak.

Në këto rrethana, kësaj partie – kapitali politik i shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut, e mbi 20 vite në pushtet thuajse të pandërprerë, nuk i kontribuon të ngarendë mbas pushtetit të parakohshëm duke shkelur parimet, premtimet dhe reformën e kërkuar partiake, as për shendetin partiak, e as për atë kombëtar. Reformimi i vetes, pastrimi nga korrupsioni dhe opozitarizmi i sinqërtë dhe i zëshëm parlamentar, në mbrojte të interesave shqiptare e shoqërore, sigurisht që mund të çojë në rezultate më të mira zgjedhore.

 Parlamentarizmi opozitar kerkohet të zhvillohet me qendrime të drejta, kundërshtime e miratime ligjesh e projektligjesh me arsyetime e propozime konkrete, e jo tymnaje qëndrimesh kundërthënëse, shfaqje teatrale politike, në varësi të taktizivimeve prapa skenës. Kërkohet opozitarizëm të shëndoshë (si me protestat e Ligjit për perdorimin e gjuheve), jo për të ardhur në pushtet me çdo kusht, por që me çdo kusht të mbrohet vetëm interesi kombëtar, me kushtëzimet e pakompromista për qeveri (e jo si kompromisi me kryeministrin shqiptar – fiktivitet premtimi në tre muajt pa peshë ekzekutive).

Mosreflektimi i duhur i këtij kapitali politik të shqiptarëve për të rindërtuar veten, mund ti thellojë humbjen elektorale dhe rrezikojë ardhmërinë e partisë, në rrjedhjen e vazhdueshme të anëtarsisë në partitë e tjera, qofshin ato në opozitë apo opozitë (ka ndodhur me disa ish-parti të mëdha). Veçanërisht rrjedhje në organizime politike të bashkëudhëtarëve partiak të përafërt për nga antarsia dhe udhëheqsia, si Lëvizja Demokratike, me frymën e asaj që përfaqsonte BDI-ja në fillimet e saj, kryesisht në dy mandatet e para. Pse jo, edhe për të krijuar rrethanat që në mos më shumë,  BDI-ja bashkëpuntorë të parë për interesa të mëdhaja kombëtare, në kampin opozitar ta ketë pikërisht atë që është më e ngjashme me veten, bashkudhëtarët historik në momentet më të vështira të ndërtimit dhe realizimit të aspiratave kombëtare në barazinë politiko-juridike të shqiptarevë të Maqedonisë, dhe jo vetëm kaq, në të mirë të gjithë qytetarëve pa dallim etnie apo religjioni. Bashkëpunimi me më të ngjashmin e vetes, ka më shumë siguri dhe stabilitet, duke ringritur forcën politike që mund të frikësonte seriozisht çdo fuqi politike armiqësore ndaj interesave shqiptare në Maqedoninë e Veriut. Andaj reforma e mirëfilltë partiake, opozita konstruktive dhe mos-ngarendja e pakrye ndaj pushtetit, mund ta sjellë ndryshimin partiak dhe bashkëpunimin e duhur ndërpartiak. Në të kundërtën, pasojat jane si me të gjitha ish partitë e mëdha në hapësirën politike shqiptare, PD-ja, PDSH-ja, LDK-ja, PDK-ja, përsëritës të papërmisueshëm të gabimeve dhe reformave fiktive.

Savash VELIU 

Evropa e zhgënjeu veten përpara se ta zhgënjejë Amerika duke u marrë me idiotcentrizmën si shtete superio botrore.

Ajo u mbështet në ekonominë e saj dhe në ombrellën amerikane të sigurisë, duke lënë pas dore ndërtimin e një force të vërtetë ushtarake – jo për t’u përballur me Rusinë, madje as për t’u përgatitur për tradhti të mundshme amerikane, siç dëshmohet nga ambiciet e Uashingtonit në Groenlandë.

Në të njëjtën kohë, Evropa mori pjesë në mbështetjen e Netanyahut gjatë luftës gjenocidale në Gaza të paparë deri më sot, duke shpërfillur ligjin ndërkombëtar dhe duke braktisur kështu gjurmët e fundit të krenarisë së saj: vlerat dhe parimet nëse do i kishte.

Dhe rezultati është i qartë:

Asnjë aleat i besueshëm,

Asnjë ushtri evropiane e aftë për mbrojtje, dhe asnjë ligj ndërkombëtar për ta mbrojtur atë kur i bëhet padrejtësi.

Aktualisht, në botë ka dy vende në një gjendje paniku. Dhe të dyja vendet kanë të drejtë të kenë frikë. Njëra është Evropa, tjetra është Israeli. 

Trump po e tërheq Evropën në katastrofë. Sot ai dëshiron Groenlandën, nesër do të dëshirojë diçka tjetër. Dhe do ta shpërbëjë BE-në ndoshta dhe NATO-në. 

Vendet e BE-së janë të tmerruara! Turqia po e rrethon Israelin kudo. Partnerët e Israelit po bien një nga një në të gjithë rajonin. 

Sot është PKK dhe Emiratet e Bashkuara Arabe, nesër do të jetë Greqia!

Situata e sotme është se SHBA-të po tërhiqen në dhomën e tyre në Amerikë, dhe Evropa po përballet me probleme të mbijetesës ekonomike dhe krizën e Ukrainës; një krizë që, për shkak të kundërshtimit popullor ndaj Shejtanjahut, po e mban Evropën në kundërshtim me Israelin. Pra, Bota është zhytur në trazira dhe konflikte ekonomike, duke kërkuar multipolaritet pa një Amerikë dhe Evropë hipokrite.

Amerika e Trumpit e ka ulur aleatin e saj të përkëdhelur Evropën në vendin e tretë në listën e saj të prioriteteve, ndërsa e ka vendosur Israelin të dytin dhe Turqinë të parin. Trump duket se konsultohet vazhdimisht me Erdoganin, duke koordinuar planet strategjike në vendet gjeopolitikisht të ndjeshme. Kjo sugjeron që Trump po e përgatit Turqinë Erdoganiste për të zënë vendin e saj në zemër të botës pas tërheqjes nga Lindja e Mesme dhe rajone të tjera të Mesdheut Euro-Afrikan. Kurse Ballkani është një rajon i kontestuar sepse në vitin 2019 Evropa i tha JO zgjerimit të BE-së, gjë që e inkurajoi Rusinë të mbushte boshllëkun dhe të ringjallte oreksin e Botës Ruso-Serbe për ujërat e ngrohta të Adriatikut. 

Në vitin 2017, ata bënë të njëjtën gjë në Lagjen e Trimave të Kumanovës; ata lejuan ndërhyrjen ruso-serbe mbi baza fetare dhe nuk e mbajtën përgjegjëse qeverinë maqedonase-serbe ultranacionaliste të Gruevskit dhe as nuk vendosën sanksione.

 Prandaj, Ballkani nuk ka parë gjë tjetër veçse zhgënjim dhe tradhti nga Evropa!

Kjo situatë e ndërlikon më tej rikthimin e aleancës turko-amerikane në Ballkan, për shkak të tradhtisë së aleatëve pro-perëndimorë nga Evropa dhe Rusia, dhe veçanërisht ndaj shqiptarët pro-amerikanë.

Tani ti kthehemi rajonit të zjarrtë që më bën të mendoj: me hyrjen e Turqisë në Gaza dhe fundin e sundimit të PKK-SDF në Siri, fundi i Israelit po afron, së bashku me shembjen e ëndrrës së një Israeli më të madh. Me fjalë të tjera, fundi i tunelit është i dukshëm edhe në djegien e qëllimshme të pyjeve tropikale të Patagonisë në Kili nga ushtria israelite e maskuar si turistë; kjo ushtri po vjen të vendoset atje pasi sundimtarët kriminel çifut, të cilët janë poashtu kriminelë lufte me preardhje evropiane jo-hebrenj, do jenë larguar më!

Dhe kjo është shenjë se Luftën e fiton Turqia padyshim!

Ndoshta si rezultat i saj është se Turqia, Arabia Saudite dhe Pakistani shkojn drejt krijimit të “NATO-s së re”! Tri shtetet myslimane po negociojnë krijimin e një aleancë strategjike me javë të tëra. Kjo Aleanca do të ishte e tre Fuqive të Mëdha ushtarake dhe ekonomike rajonale.

Mos harojm se këta tre shtete kanë pozicione të ndryshme gjeografike të tre kontinenteve si Turqia prezanton Evropën. Pakistani Azinë dhe Arabia Saudite Lindjen e Mesme. Nëse themelohet kjo eancë a do të kishin atë drejt të intervenoj dhe në këta tre kontinente në rast nevoje si paqruajtës por edhe sikur forcat goditëse të NATOs!?

Thuhet se NATO-ja Islamike do të krijohet së shpejti me këtë aleancë, të gjithë myslimanët do të jenë në të dhe të sigurt.

Fundi i nënshtrimit të sheikëve dhe mbyllja historike e derës, duke e lënë Uashingtonin pa hapësirë ​​për manovrim pas skandalit të Katarit, është një situatë e çuditshme.

Shpirti turk, me fitoret e tij në rajon, solli manovra të guximshme dhe shpresë të re në botën arabo-muslimane.

Diçka po ndryshon në rërën e Lindjes së Mesme, dhe nuk është moti. Në një kthesë që pak analistë guxuan ta parashikonin një dekadë më parë, Arabia Saudite, Katari dhe Kuvajti i kanë thënë “JO” SHBA-së, vetëm Emiratet e Bashkuara Arabe janë besnik të israelit që shkon drejt humnerës.

Kjo nuk është një “jo” diplomatike dhe e butë. Është një refuzim i prerë i strategjisë ushtarake të Uashingtonit: përdorimi i bazave dhe hapësirës ajrore të tyre për çdo ndërhyrje kundër Iranit ka mbaruar.

Arabia Saudite nuk do të lehtësojë veprimet sulmuese nga territori i saj. Shtetet e tjera të Gjirit ndajnë këtë qëndrim si dhe Turqia: një përshkallëzim i pakontrolluar do të rrezikonte rrjedhën e naftës, do të rriste çmimet globale dhe do ta ekspozonte infrastrukturën kritike ndaj hakmarrjes. Direkt.

Një sulm që synon “shkatërrimin” e sistemit iranian, pa një plan të qartë trashëgimie ose një vlerësim real të mbështetjes së brendshme sociale, mund ta riprodhojë këtë model, por në një shkallë shumë më të gjerë. Rajoni, i cili mban një pjesë kyçe të rezervave të energjisë në botë, nuk është i gatshëm të bëhet skenë për një konfrontim të huaj.

Implikimet janë të thella. Së pari, të lidhura me energjinë: çdo ndërprerje në Ngushticën e Hormuzit, të kontrolluar nga Irani, do të ndikonte drejtpërdrejt në ekonominë globale, përfshirë atë të Shteteve të Bashkuara. Së dyti, politike: një trend drejt riorganizimit rajonal i nxitur nga aktorë lokalë, me dialog dhe ndërmjetësim më të madh brenda rajonit nga Kina, po konsolidohet, ndryshe SHBA do humb luftën strategjike me dominimin kinez në Lindje të Mesme.

Popujtë në Perëndim do ta quajnë tradhti. Në Lindje, e quajnë sovranitet. Bota unipolare po shkërmoqet dhe vendet arabe kanë vendosur që ekonomitë e tyre, rrokaqiejtë e tyre dhe vizioni i tyre “2030” vlejnë më shumë sesa besnikëria e verbër ndaj një strategjie që duket se sjell vetëm paqëndrueshmëri të përqëndruar në duart e grupeve terroriste të shtetit israelit.

 E vërteta është se harta e fuqisë po rivizatohet në kohë reale. Qielli mbi Gjirin Persik nuk është më një autostradë e lirë për luftë. Dhe kjo, na pëlqen apo jo, ndryshon rregullat e lojës përgjithmonë.

Qëndrimi i Turqisë për të shkuar në luftë me Iranin të Amerikanëve me urdhër të Israelit u prit me një “JO” të fortë ndaj Amerikës. Amerika do të ishte detyruar të fillonte luftën e imponuar nga Israeli sepse ishte përcaktuar që lufta duhej të iniciohej ose ndaj Iranit ose brenda Amerikës! Duke e ditur presionin nën të cilin ndodhej Trump, Turqia parandaloi operacionin amerikano-israelit duke ndezur flakët e luftës në Siri një ditë më parë; sepse rajoni rrezikonte të përfshihej nga flakët, dhe kjo ndaloi ambiciet e Israelit! Israeli kishte përgatitur 10,000 terroristë të PKK-së (versioni iranian i PJAK-ut, i ashtuquajturi grup mercenar ‘kurd’) për të hyrë në Iran për të shkaktuar kaos dhe gjakderdhje të përhapur midis protestuesve, por inteligjenca turke MIT informoi autoritetet iraniane se terroristët kishin kaluar kufirin. Në këtë situatë, Garda Kombëtare i zu në pritë dhe të gjithë terroristët u neutralizuan një nga një. Prandaj, numri i viktimave u rrit ndjeshëm sepse të vrarët nuk ishin protestues, por anëtarë të grupit terrorist dhe forcave iraniane!

Turqia parandaloi edhe një herë një trazirë të madhe në rajon dhe një luftë civile në Iran. 

Megjithatë, nga ana tjetër, Trump e shpërbleu në mënyrë indirekte Erdoganin duke i çaktivizuar forcat amerikane në Siri dhe duke i lejuar forcat siriane të arrinin fitoren kundër PKK-SDF-së israelite.

Korporata Israelite e Transmetimeve kështu vajtoi: 

Turqia ka instaluar një radar në aeroportin e Damaskut që mund të kufizojë aktivitetin e Forcave Ajrore Israelite në hapësirën ajrore siriane.

Në një farë mënyre, Turqia mori atë që donte, ndërsa Israeli u zhgënjye nga Trump dhe Erdogan për hapjen e Korridorit Abraham për krijimin e një Israeli të madh; kjo ishte utopia Dante Aligeriane që u ngeci në fyt edhe disa admiruesve israelitë shqipfolës!!!

Nga Skënder Sadri KAPITI

Komunistët kur flasin gënjejnë;janë demagogë që intrigojnë dhe hipokrizojnë.Edhe kur nuk flasin mendojnë prapësira dhe mendime të liga, tradhëti dhe djallëzi.Kur marrin pushtetin shkaktojnë trauma dhe fatkeqësi, mjerim e varfëri;në pushtet shkaktojnë dhimbje   që vrasin e internojnë; janë ateistë dhe rrënimtarë të traditave kombëtare. Kur bien nga pushteti shkatërrojnë gjithcka.Mjerë ajo demokraci që qeveriset nga ishkomunistët e konvertuar në demokratë, sic është Shqipëri.

Komunizmi në Shqipëri në agoninë e tij shqiptarëve ua sketerrosi jetën dhe ua bëri problem  egzistencial   mbijetesën. Komunizmi i diktaturës kishte privilegjin dhe të drejtën e sundimit të shoqërisë e të shtetit, të shtetit të Partisë Komuniste. Komunistët kishin të gjitha dhe ndjeheshin të kënaqur e të lumtur kur shikonin mjerimin dhe varfërinë dhe se cfarë vuante populli shqiptar i burgosur dhe i izoluar, ata ishin shpirtzinj dhe shpirtlig deri në palcë.

Me vetëshëmbjen e kounizmit, komunistët rrënuan gjithcka shtetërore. Ata  e vodhën, plackitën dhe e grabitën tërë pasurinë e krijuar nga puna skllavëruese e shqiptarëve, ata rrënuan dhe shkatërruan të gjitha dhe gjithcka.; ata kapën dhe vazhdojnë ta kenë në dorë edhe demokracinë, ekonominë, mediat e drejtësinë si  dhe qeverisjen e pushtetin edhe pas tridhjet vitesh pas komunizmit diktatatorial.Komunistët dhe pinjollët e tyre u bënë kapitalistët  grabitqarë e hajdutë të sistemit kriminal të krimit të korrupsionit.Ata kappën gjithë politikën dhe të gjitha partitë politike shqiptare, vodhën paranë publike nëpër tendera e investime dhe blenë demokracinë , votën e pushtetit si dhe i debuan shqiptarët nga atdheu pasi ua “siguruan” shqiptarëve pasigurinë për jetën, punën, pronën dhe pamundësinë për ta ndërtuar lumturinë në atdheun e tyre.

Në Shqipëri, komunistët janë sundimtarët edhe në demokracinë e deriësotme

Enveristët në Demokraci. Pothuajse pas vetëshëmbjes së komunizmit në Shqipëri, të ashtuquajturën demokraci , apo demokracinë spekulative e kapën dhe e bënë pronë të tyre ishkomunistët besnikë të regjimit kounist  dhe shërbëtorët e tij.

Pra, demokracinë e morën enveristët e komunistët që u konvertuan në demokratë.

Prandaj dhe për këtë arsye Shqipëria mbeti e fundit në Europë në rrugën e demokracisë, në rrugën e shtetndërtimit të shtetit ligjor e demokratit, të ndertimit të shtetit human dhe në rrugën e integrimit në BE gjatë tërë këtyre viteve të tranzicionit.

Në vitet 1990, diktatura tiranike e një partie politike dhe e  një personi   u zëvëndësua nga diktaturat autokratike të kryetarëve të partive politike të pluralizmit autokratiko-korruptiv  shqiptar.

Diktatura monopartiake dhe personale e E.Hoxhës  u zëvëndësua nga   autokratizma dhe autokratë  servilë dhe halabakë të ishkomunizmit; u zëvëndësua diktatura e komunizmit me diktatura tiranësh, autokratësh, hajdutësh, kusarësh dhe të pargjegjshmish dhe dëmqarësh të mëdhenj publik e kombëtar.

Regjimi komunist u zëvëndësua nga regjime hajdutokratësh të elitës politike paskomuniste, pjellë e ishkomunizmit.

Diktatura komuniste  u zëvëndësua prej  këtyre ishenveristëve servilë, frikacakë e puthadorë të kohës së tij  që tashmë në liri e në demokraci u bënë “trima dhe guximtarë” të guximshëm  për të bërë gjithçka e për të mos u përgjigjur për asgjë: për asnjë krim, hajni, tradhëti, zullum e poshtërsi që  ata i kanë bërë shtetit, shoqërisë dhe atdheut gjatë këtij tranzicioni.

Ajo se çfarë është reale edhe te Edi Rama, po ta shikojme se çfarë ka premtuar, krahasuar me atë çfarë ka  berë dhe zbatuar është një enverizëm “modern” por  maskuar me finesë dhe me hipokrizi prej  tij me antienverizëm. Ashtu sikurse gjatë luftës Enver Hoxha i fshihte pikepamjet e tij komuniste nën maskën e nacionalizmit, me Frontin apo me Luftën  Nacional-Çlirimtare e cila me shumë ishte një luftë vëllavrasësëse me qëllimin final asgjësimin e kundërshtarëve politik të mundshëm për të marrë pushtetin. Gjatë luftës por edhe pas saj gjithçka si të keqe Hoxha ia faturonte Ballit Kombetar dhe Legalitetit, dhe gjatë gjith sundimit të tij Mbretërisë shqiptare, ashtu edhe sot neoenveristët si Rama me “rilindasit” e tij fshihen pas fasadës së demokracisë dhe pro-BE  e proamerikanizmit të tyre fals.

E gjithë politika e komunizmit  ishte fajësim për të gjitha Ballin Kombëtar me stëzmadhime të të pavërtetave  me shumë me shpifje e intriga. Edhe Edi Rama për 8 vite opozitë nuk kishte ditë që të mos dilte neper media e në televizione me citate e me akuza se për gjithçka “ Fajin e ka Saliu” dhe që edhe sot për dështimet e tij gjithçka ia faturon paraardhësve të tij, ashtu sikurse deri në grahmat e fundit edhe regjimi komunist për të gjitha akuzonte Mbretin Zog,perendimin  dhe social-imperializmin.

Rama vetëm Saliun e ngarkonte me faje, por madje ai na u bë me fjalë edhe si antikomunisti dhe si antienveristi më i madh në Shqipëri. Kjo për këto  arësye:

E para: duke fajësuar për të gjitha Saliun, Rama  jo se nuk kishte të drejtë për këtë për faktin se Berisha ishte stërkonsunuar dhe kishte dështuar politikisht në pushtet, por këtë Rama  e bënte për të përçarë të djathtën, dhe për të fituar përkrahës edhe nga të zhgënjyerit e Partisë Demokratike  për faktin se edhe lidershipi i PD-së, autokrati pseudoantikomunist, antikomunisti i rrejshëm S. Berisha, nuk rezultoi asgjë më shumë se sa një ishkomunist  që u konvertua brënda natës në një antikomunist demokrat i flaktë sa për të maskuar shërbimin besnik të tij ndaj enverizmin, madje si edhe më i privilegjuari  edhe në ballë të oxhakut me fëmijët e tij, privilegj që nuk e kishte asnjë antar i Byrosë Politike  të KQPPSH. Me antikomunizmin sipërfaqësor dhe demokrat  në dukje, Berisha e përdori mjaft mirë antikomunisto-enverizmin  si mashtrim publik dhe ndërkombëtar në favor të dominimit prej tij të politikës shqitare për shumë kohë , pavarësisht autokracisë së tij  të cilën e mirëmaskonte  me metoda finese mashtrimesh e gënjeshtrash antikomuniste dhe demokratike.

Dhe prandaj dhe prej kësaj kryesisht, Partia Demokratike  ka përfunduar aty ku është sot, e cila pavarësisht dështimeve dhe gjëndjes së rëndë ku ka rënë vëndi dhe shoqëria shqiptare nga pushteti aktual i E.Ramës , PD akoma as nuk akumulon dot pakënaqësitë publike e kombëtare,  dhe akoma  as nuk ngjall besim e shpresë te shqiptarët, sidomos te E  Djathta.

E dyta: Mashtrimi tjetër prej të cilit pëfitoi politikisht shumë Edi Rama ishte fakti se ashtu si Enver Hoxha siç ia ngarkonte për gjithçka fajet Ballit Kombëtar edhe kur krimet ,djegiet e rrënimet  i bënin edhe pushtuesit por edhe vetë komunistët, po kështu Edi Rama gjithçka dhe të gjitha ai  ia adresonte Berishës, pra kuptohet PD-së, duke akuzuar për autorësinë e të gjitha fajeve për dështimet politike, demokratike dhe juridike në vitet e tranzicionit. Ai  me flamurin antiBerishë, Rama mbajti në unitet enveristët, komunistët fanatikë  dhe të gjithë socialistët të cilët u bënë besnikë fanatikë të Edi Ramës, si dhe po kështu me mashtrimet si antienverist mashtroi edhe jo pak nga shtresa e te perndjekurve dhe të të persekutuarve politikë të zhgënjyer nga pushteti dhe nga politika e Partisë Demokratike.

Së treti: Ashtu sikurse edhe komunistët e orëve të para gjatë luftës që merrnin para, ndihma, armatime, ushqime dhe veshmbathje nga anglo-amerikanët e që shpirtin e zëmrën e kishin te Moska e te Tito, ashtu edhe Rama sot në dukje flet e përbetohet si properendimor, prointegrimit në BE  dhe si  proamerikan, por në fakt: keqqeverisja e tij, krimi , korrupsioni, mossundimi i ligjit, pengesat dhe mosVETTING-u i politikës dhe mosdekriminalizimi i saj, korrupsioni dhe kanabizimi i vëndit  dhe shumë qëndrime e vendime qeveritare e shtetërore të tij kanë qenë anti-BE  dhe antiamerikanizma të  hapët nga pushteti i tij, të cilat u konvenojnë antishqiptarëve dhe shovinizmit serbo-sllavo-grek.

“Shpikja” e “Rilindjes” apo edhe e njëfarë “bërthame strategjike” nga Edi Rama realisht është një neomodel politiko-byroist i rehabilitimit dhe i  përzgjedhjes në qeverisje e pushtet pinjollët, bijtë e bijat   e etërve të komunizmit, injorantët e të paaftët , jopatriotët dhe jokombëtarët  duke i kaluar në filtrin e tij,filtër i cili zgjodhi të padenjët, e të paaftit, servilët dhe të padinjitetshmit, frikacakët e mediokrit sepse ata i dominon lehtë. Këtë kryeministri e ka si trashëgimi nga Diktatura ku është rritur, edukuar dhe formësuar.

Pas Diktaturën e morën në duar pikërisht shërbëtorët më servilë të cilët me zell të madh i kanë shërbyer asaj, por që në sekondat e para kur diktatura filloi të shëmbej këta ishin të parët që e tradhëtuan dhe e braktisën atë, por që vetë më pastaj u bënë autokratë  e kleptokratë që e privatizuan si shtetin dhe shoqërinë. Kështu dhe me të këtillë Rama formoi edhe ekipin e pushtetit të  “Rilindjes”  ku në  pushtetin e tij u mundësuan që të jenë  rilindasit e ishkomunizmit të konvertuar në kapitalisto-komunistë të pashpirt, antihumanë, kundërpatriotë, të korruptuar, të papërgjegjshjëm ,injorantë, kundëritegralistë në BE  dhe antisocialë ashtu sikurse ishin të pashpirt , antihumanë dhe kriminale edhe kasta e kuqe komuniste e cila e sundoi Shqipërinë për rreth 50 vite.

Prandaj kundër këtij realiteti , kundër kësaj elite politike paskomuniste dhe antidemokratike, antipublike dhe antikombëtare, kundërproduktive, antihumane, e korruptuar dhe e papërgjegjshme, kjo kërkon nevojën e një force të re politike  si patriotike mbi të gjitha dhe së pari, që ajo të marrë në dorë drejtimin e shtetit dhe të shoqërisë per ta drejtuar  vendin për nga më e mira, demokracia, ligji, mirëqënia dhe integrimi.