Kulturë

Nënat myslimane në kohën e artë të tyre

Një asket i kishte thënë nënës së tij: Oj nëna ime, më lërë të përkushtohem për adhurimin e All-llahut dhe mësimin e dijes!

Nëna i dha leje.

Ai u përkushtua për dije derisa u bë i zoti. U kthye prapë tek nëna. E trokiti derën.

Nëna pyeti: Kush është.

Jam filani, djali yt – u përgjigj.

Të kemi dhënë për All-llahun, kështu që më nuk të pranojmë.

Nëna është shkollë, nëse e përgatit

Përgatit një popull me baza të shëndosha

Nëna është kopsht, nëse përkujdesesh me ujitje

Cel lule me petale shumë të bukura

Nëna është mësuesja e parë e mësuesve,

të bëmat e të cilëve kanë pushtuar horizontet

(Shkëputur nga Ve bi-l-validejni hsanen të Mahmud Misriut)

Idriz Mehmeti, Imami i Luzhanit të Podujevës, është edhe xhudist

Emri i imamit të Lluzhanit është bërë sebep i shumë diskutimeve në rrethinën e qytezës verilindore.

Debati e kureshtja është manifestuar edhe më gjerë. Shumëkush ua ka bërë “Like” fotografive në llogarinë e Bashkësisë Islame të Podujevës në “Facebook”.

Me Idriz Mehmetin (50) po krenohet edhe kryetari i Këshillit lokal së BIK-ut, Bekim Jashari, shkruan sot “Koha Ditore”.

Durimi është pjesë e diskursit të ligjërimit të tij para xhematit në hytbe. Mehmeti flet me zë të ulët.

Në profilin e tij, Mehmeti ka postuar më 13 mars videoxhirimin, ku shihet teksa bën edhe detyrën e myezinit në xhaminë me dy minare.

Oborri është mbushur me qindra fidanë. Po organizon komunitetin për ndërtimin e parkingut për xhematin dhe fushën sportive për fëmijët e fshatit.

Në video ai shihet me dorën e majtë në mikrofon e me të djathtën mbështetur për veshi që ta këndojë sa më mirë ezanin.

Përveç kësaj, Mehmeti është edhe xhudist i njohur. Ai ka marrë pjesë në shumë gara, derisa ka fituar edhe medalje.

Të gjitha falënderimet e plota dhe madhështia absolute i takojnë vetëm All-llahut, Zotit të vetëm të botëve, i Cili urdhëron në Kur’anin Famëlartë: “Kush bën ndonjë të keqe ose e ngarkon veten, pastaj kërkon falje tek All-llahu, ai e gjen All-llahun falës dhe mëshirues.” [1]

Salavatet dhe selamet më të përzemërta ia dërgojmë sot në këtë ditë dhe në çdo ditë të jetës tonë, zotërisë së bijve të Ademit, Hz. Muhammedit (a.s), që u dërgua mëshirë për të gjitha krijesat. Transmetohet se Ibni Omeri (r.a) ka thënë: “Ia kemi numëruar Resulull-llahut (a.s) në një ndenje të vetme njëqind herë shprehjen: Rabbigfir li ve tub alejje inneke entet-Tevvaburr-Rrahim [2]” [3]

Të nderuar vëllezër besimtarë,

Javën që shkoi folëm mbi kuptimet e namazit dhe rëndësinë që ka thellimi në kuptimin e udhëzimeve të fesë islame, në mënyrë që të mos keqpërdorim argumentet e saj dhe mos ta jetojmë mrekullinë e besimit vetëm si shfaqje e jashtme dhe lëvizje mekanike pa shpirt, pa arsyetim, pa largpamësi e butësi, për të cilën jemi urdhëruar ta përdorim në çdo gjë.

Sot, dua të ndalem në një tjetër argument, në rrugën e lartësimit të njeriut në gradën e kërkimit falje nga Zoti i gjithësisë, për gabimet dhe gjynahet e ndryshme, që bën në jetën e përditshme.

Po, të dashurit e mi, sepse të kërkosh falje nga Zoti i gjithësisë, në vetminë tënde, në veçimin tënd me All-llahun e Madhëruar, është gradë e lartë besimi, që nuk e arrin kushdo, sidomos ai që e nënvleftëson si veprim!

T’i kërkosh falje Zotit tënd, është një prej gradëve më të larta të besimit. Është një ndjenjë e lartë përulësie dhe bindjeje ndaj All-llahut, që të tërheq vëmendjen sa herë gabon a devijon në jetë, për t’u kthyer në origjinë, në udhëzim, në “siratul-mustekim”! (Dikush gabon e bën gjynahe në vazhdimësi dhe ndjehet i lumtur në batakun e së keqes, teksa zemra e tij njolloset pafundësisht nga e zeza e gjynahut, deri në një moment, kur zezohet dhe gjynahu i bëhet natyrë, traditë, kulturë!? Atë nuk ka kush ta shpëtojë nga kthetrat e gjynaheve, përveç mëshirës së All-llahut e butësisë së Tij ndaj krijesave të Tij!)

Dëgjoni me vëmendje këtë ngjarje, ju dëgjoftë zemra dhe mendja!

Tregon Ali ibn Rebia: Më mori me vete Ali ibn Ebi Talibi (r.a) dhe ecëm deri në një vend të caktuar, ku ngriti kokën e tij nga qielli dhe tha: “All-llahummegfir li dhunubi, innehu la jagfirudh-dhunube ehadun gajruke.” [4] Pastaj u kthye nga unë dhe qeshi. I thashë: O prijës i besimtarëve, i kërkove falje Zotit tënd dhe u solle nga unë duke qeshur? Tha: Një herë, më mori Resulull-llahu me vete dhe ecëm deri në këtë vend, ku ngriti kokën nga qielli dhe tha:

All-llahummegfir li dhunubi, innehu la jagfirudh-dhunube ehadun gajruke.” Pastaj u kthye nga unë dhe qeshi. I thashë: O i dërguar i All-llahut, i kërkove falje Zotit tënd dhe u solle nga unë duke qeshur? Tha: “Qesha nga e qeshura e Zotit tim, nga habia e Tij për robin e Tij, i cili e di se askush nuk i fal gjynahet përveç Tij!” [5]

Pra, ka shumë rëndësi të dijmë dhe të kuptojmë se gabimet a rrëshqitjet e ndryshme që bëjmë në jetë, nuk ka njeri, melek a xhin në botë që të na i falë, përveç Krijuesit të gjithësisë! Njeriu nuk ia fal njeriut gabimet e gjynahet! Njeriu ia bën hallall tjetrit dhe ia fal gabimin në hak të tij, por nuk ka aftësi dhe mundësi të falë gjynahun, të fshijë gjurmën dhe të keqen e tij, për të cilën njeriu mund të pendohet, për të mos e përsëritur më! Sepse njeriu është i kufizuar, është i vogël, është i dobët! As profetët nuk kanë aftësinë dhe mundësinë e faljes së gabimeve a gjynaheve të krijesave të Zotit! Absolutisht, jo! As sahabët, as tabiinët, as dijetarët e mëdhenj, as myftilerët, as Shejkhul-Islamët, askush në botë! Kurrësesi! Nuk ka logjikë, nuk ka kuptim!

Prandaj, të kuptosh se vetëm Zoti, mund të ta falë gabimin dhe të ta ndreqë zemrën, ta udhëzojë mendjen dhe ta drejtojë moralin tënd, është një gradë e lartë besimi, që jo kushdo e ka rizk!

Të dashur të pranishëm,

Ka njerëz sot, që e neglizhojnë istigfarin (kërkimin e faljes nga Zoti), e bëjnë një gjë kalimtare e pa rëndësi. Për çdo gjë të gabuar që bëjnë, po iu kërkua llogari, menjëherë thonë: “Na fal Zoti, na fal, nuk ka problem!”

Është e vërtetë që Zoti na fal, për çdo gabim e gjynah, përveç shirkut, por njeriu nuk duhet të abuzojë me gjynahet dhe gabimet e tij nën justifikimin se Zoti fal!

“Pije një gotë, se të fal Zoti!”, “Zbuloji hiret se është moda dhe flasin njerëzit, se fal Zoti!”, “Mos agjëro se kemi një takim me rëndësi, se fal Zoti, e zëvendëson një ditë tjetër!”, “Mos jep zekat, se është krizë ekonomike e duhet të ruash, se të fal Zoti!”, “Fole ndonjë fjalë të ndytë, bëhu burrë, se të fal Zoti!”, “Eja në party, je akoma i ri, se të fal Zoti!”, “Mbete tërë ditën në xhami! Rri ndonjë ditë pa u falë, se të fal Zoti!”, “Mos e lër pa shtru verë e birrë në dasëm, se i mbet hatri njerëzve, se të fal Zoti. Mos u korit!”, “Bëje këtë e bëje atë, se të fal Zoti!”, e sa e sa justifikime e arsyetime të tilla të sëmura dëgjojmë ditë pas dite në realitetet tona!?

Natyrshëm që Zoti fal! Natyrshëm që nuk e humbim shpresën në mëshirën dhe faljen e Tij! Por, mbi të gjitha, duhet të kontrollojmë ritmin e zemrës dhe ecurinë e nefsit në rrugën e udhëzimit, jo të jetojmë pa bosht, pa identitet, pa një drejtim!

Muslimani nuk konsumon alkool! Muslimani nuk shoqërohet me femra të huaja! Muslimani nuk e ha mishin e derrit! Muslimani nuk vjedh! Muslimani nuk është imoral! Muslimani nuk i bën shirk All-llahut; dmth, nuk beson te mrekullibërja e gurit a e drurit, as te shenjtëria e njeriut a mrekullibërja e tij, kushdo qoftë ai (edhe vetë profetët e Zotit), VETËM tek All-llahu i Madhëruar dhe vetëm me lejen dhe përcaktimin e Tij!

Vetëm Zoti fal, Ai i bën mrekullitë në Duart e të dërguarve të Tij, misioni dhe shfaqja e të cilëve është mbyllur me Hz. Muhammedin (a.s)! Muslimani nuk gënjen! Njëmijë Hz. Isa, Hz. Musa e Hz. Pejgamber, të mblidhen e të përpiqen të ngjallin një të vdekur, që nuk e ka lejuar a paracaktuar All-llahu, nuk e bëjnë, nuk e ngjallin! Kështu na kanë mësuar vetë ata. Çdo gjë e kanë bërë me lejen e Zotit, duke ia treguar e dëshmuar njerëzve, duke i udhëzuar drejt Tij!

Mos u gënjeni nga të tjerët! Mos toleroni t’jua prishin marrëdhënien me Zotin dhe fenë, sepse ai që të tërheq për dore drejt harameve me justifikimin se “Zoti fal”, në fakt nuk e bën se dëshiron faljen tënde; ai po të tërheq drejt devijimit dhe prishjes së besës! Kujdes të madh me fëmijët dhe rininë, All-llahu ju bëftë mburojë nga shejtani dhe partizanët e tij besnikë, që sa të shumtë janë sot!

Të dashurit e mi,

Sahabiu Ebu Hurejra (r.a) tregon se Resulull-llahu (a.s) transmeton nga Zoti i tij, [6] që ka thënë: “Një person bëri një gjynah dhe tha: O Zot ma fal mua gjynahun tim! I Madhëruari tha: “Robi im bëri një gjynah dhe e diti se ka një Zot që e fal gjynahun dhe që ndëshkon për të!” Pastaj, ai person sërish bëri gjynah dhe tha: O Zot ma fal mua gjynahun tim!” I Madhëruari tha: “Robi im bëri një gjynah dhe e diti se ka një Zot që e fal gjynahun dhe që ndëshkon për të!” Pastaj, ai person sërish bëri gjynah dhe tha: O Zot ma fal mua gjynahun tim!” I Madhëruari tha: “Robi im bëri një gjynah dhe e diti se ka një Zot që e fal gjynahun dhe që ndëshkon për të! Vepro ç’të duash [7] se të kam falur!” [8]

Kjo është madhështia e faljes së All-llahut! Njeriu gabon, rrëshqet, harron, bën gjynah, por, në momentin e parë që ndërgjegja nis dhe e vret, ai kërkon falje dhe pendohet! Këtë njeri, Zoti e do, e pranon, e fal, e mëshiron! Besimtari i vendosur, nuk kthehet më në gabimin, për të cilin ka kërkuar falje! Por, ndodh që kthehet dhe sërish kërkon falje! Ai jeton në një luhatje të madhe. Gabon, pendohet, sërish gabon e gabon e sërish kërkon falje dhe pendohet; All-llahu me mëshirën e Tij, e fal!

Mirëpo, tërë ky proces, nga gabimi tek falja dhe ndjenja e çlirimit nga faji, dëshmon lartësimin e besimtarit në gradën e meritimit të faljes dhe mëshirës së All-llahut të Madhëruar!

Të dashur të pranishëm,

Nëpërmjet këtij mesazhi të përjavshëm, dua të ftoj veten dhe ju, që ta shtojmë istigfarin në jetën tonë; të kërkojmë sa më shumë falje. Edhe kur mendojmë se nuk kemi gabuar, sepse shtimi i istigfarit është një lloj përmendjeje e All-llahut, ndër më të lavdëruarat dhe tërheqëse e mbarësisë dhe mirësisë në jetën tonë!

Tregon sahabiu Hudhejfe (r.a): Iu ankova Resulull-llahut (a.s) për gjuhën time të mprehtë. Më tha: “Ku je me istigfarin? Unë i kërkoj falje All-llahut 100 herë në ditë!”[9] (Në një transmetim tjetër: Erdha tek profeti (a.s) dhe i thashë: Ja Resulall-llah, e kam gjuhën e mprehtë me familjen time dhe kam frikë se do më shpjerë në xhehnem…)

Shtimi i istigrafit në përditshmërinë tonë do të thotë se jemi një brez, që e duam All-llahun dhe druhemi të na mashtrojë nefsi drejt asaj që Atij nuk i pëlqen prej nesh! Kjo do të thotë se, shtimi i istigfarit, dëshmon për një shoqëri besimtare, të cilës i vijnë të mirat nga Zoti prej nga nuk pritet… Dhe, për këtë dëshmon më së miri Kur’ani Famëlartë, teksa na tregon insistimin e Hz. Nuhut (a.s) me popullin e tij: [Unë u thashë: “Kërkoni falje Zotit tuaj, se Ai vërtetë falë shumë; Ai ju lëshon nga qielli shi me bollëk, ju shumon pasurinë dhe fëmijët, ju bën të keni kopshte dhe ju jep lumenj.”[10]

Të është ngushtuar rizku? Shtoje istigfarin!

Ankon sjelljen tënde jonormale? Shtoje istigfarin!

Ka thatësirë? Ejani të shtojmë istigfarin!

Ankon arrogancën e gruas, kokëfortësinë e fëmijëve, ç’ekuilibrimin e nervave tuaja? Shtoni istigfarin!

“Ku je me istigfarin? Unë i kërkoj falje All-llahut 100 herë në ditë!” [11]

E, natyrshëm, unë nuk do ju them: Po ne, sa herë duhet t’i kërkojmë falje All-llahut në ditë?…

Imam Muhamed B. Sytari
Myfti i Zonës Shkodër

(Hytbe e mbajtur në xhaminë e Plumbit)
Shkodër, më 18 mars 2016.
______________________________
1. Kur’ani, En-Nisa: 110.
2. Në shqip: “O Zot më fal mua dhe pranoje pendimin tim, vërtetë Ti je pranues i pendimit dhe Mëshirëbërës.”
3. Transmetuar nga Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, nga Ibni Omer (r.a).
4. Në shqip: “O Zot m’i fal gjynahet e mia, përveç Teje askush nuk i fal gjynahet.”
5. Transmetuar nga Ibn Ebi Shejbe dhe Ibn Menia, nga Ali ibn Rebia (r.a).
6. Në hadithin kudsi. (Shënim imi. M.S.)
7. Para kërkimit falje.
8. Transmetuar nga Muslimi, nga Ebu Hurejra (r.a).
9. Transmetuar nga Ebu Nuajm në “El-Hilje” dhe Ibn Ebi Shejbe, nga Hudhejfe (r.a).
10. Kur’ani, Nuh: 10-12.
11. Transmetuar nga Ebu Nuajm në “El-Hilje” dhe Ibn Ebi Shejbe, nga Hudhejfe (r.a).

/Islampress/

Me ceremoninë festive në të cilën, përmes video-konferencës, mori pjesë edhe kryetari i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan, sot në Prizren është rihapur xhamia e restauruar e Emin Pashës

Me ceremoninë festive në të cilën, përmes video-konferencës, mori pjesë edhe kryetari i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan, sot në Prizren është rihapur xhamia e restauruar e Emin Pashës.

Kryetari i Turqisë i cili Kosovën e konsideron si një vend vëllazëror dhe nuk kursen mjete për ta ndihmuar në rindërtim dhe zhvillim, përmes projekteve të shumta të financuara nga TIKA, sot parme s videolidhjes nga Ankara, përshëndeti popullin e kosovës dhe ia bëri me fat rihapjen e Xhamisë së rinovuar të Emin Pashës.

“Përshëndesim të gjithë të pranishmit, ministrat e qeverisë së Kosovës, përfaqësuesit e bashkësisë islame, nxënësit, mësuesit dhe vëllezërit tonë kosovar, dhe nga kryeqyqyteti i Turqisë, Ankara iu dërgojmë përshëndetje. Ju urojmë për rihapjen e kësaj xhamie të mrekullueshme të Emin Pashës dhe iu dëshirojmë fat. Ju qoftë për hajr”, tha kryetari i Turqisë Erdogan.

Në vazhdim ai luti mikun e tij, myftiun e Kosovës, Naim efendi Tërnavën që ta këndoj duanë e hapjes dhe më pas e dha sinjalin për prerjen ceremoniale të shiritit nga të gjithë së bashku, ministrat e Qeverisë së Kosovës: Agani, Yagcilar dhe Demiri, deputetët turk në Kuvendin e Kosovës, Myftiu i Kosovës Naim efendi Tërnava, ambasadorja e Turqisë në Kosovë, Kivilcim Kiliç e shoqëruar edhe nga Konsulli i Përgjithshëm i Turqisë në Prizren, Selen Evcit, përfaqësuesit e TIKA-së, përfaqësuesit e Institutit Yunus Emre në Kosovë dhe pjesëtarët e kontingjentit të forcave ushtarake turke në kuadër të KFOR-it.

Xhamia e ndërtuar në vitin 1832 nga Emin Pasha, një nga xhamitë më të bukura në Kosovë, është rinovuar duke i falënderuar përkrahjes financiare të Agjencisë Turke për Bashkëpunim dhe Koordinim, TIKA dhe sot, për nder të rivënies në shërbim të besimtarëve të fesë islame në Prizren, është organizuar një ceremoni madhështore në të cilën ishin prezent personalitete të rëndësishme të jetës politike dhe shoqërore nga Kosova dhe mysafirë të nderuar nga Turqia.

Në fillim të ceremonisë, koordinatori i Agjencisë Turke për Bashkëpunim dhe Zhvillim, Eyup Umutlu, theksoi se TIKA me realizimin qindra projekteve në fusha të ndryshme, po e ndihmon dhe përkrah zhvillimin dhe ndërtimin e Kosovës, ndërsa ruajtja e trashëgimisë kulturore është një nga fushave ku jo agjenci tregon kujdes më të veçantë.

“Sot jemi tubuar këtu për të bërë rihapjen e xhamisë së restauruar, ngase ruajtja e trashëgimisë kulturore është një fushë të cilës ne i kushtojmë rëndësi të madhe. Andaj, pjesëmarrja jonë në këtë ceremoni paraqet një kënaqësi të vecantë. Restaurimi i një xhamie si kjo e ka një kuptim të vecantë. Vendi nga i cili po ju flas tash, është vend në të cilin njerëzit tash e 200 vite kanë jetuar dhe i kanë kryer ritet e tyre fetare, ndërsa në Kosovë ka xhami edhe më të vjetra dhe këto vepra arti janë dëshmi se muslimanët këtu ekzistojnë me shekuj të tërë dhe nga ky aspekt kjo xhami e ka një vlerë të vecantë”, tha Umutlu.

Myftiu i Kosovës, Naim efendi Tërnava i cili fillimisht dënoi ashpër sulmin terrorist makabër në Ankara i cili ndodhi të dielën mbrëma dhe ku humbën jetë shumë civilë të pafajshëm, shprehu ngushëllime popullit dhe qeverisë turke, duke thënë se Kosova është pranë Turqisë në këto momente të vëhstira. Ai njëherësh falënderoi TIKA-në dhe Turqinë për investimet të cilat i bënë në Kosovë në ruajtjen e trashëgimisë kulturore.

“Me këtë rast më lejoni që në emër të BIK-ut të falënderoj nga thellësia e shpirtit TIKA-në dhe Yunus Emren, të cilët po bëjnë shumë në Kosovë në restaurimin e xhamive të vjetra në Kosovë po edhe në aspektin kulturor dhe fetar. Mund të them se BIK-u do të vazhdojë edhe më tutje me këtë bashkëpunim dhe gjithëherë sa të jetë bota do të jetë falënderues për të gjithë ata të cilët janë ndarë nga pasuria e tyre që të bëjnë restaurimin e këtyre xhamive, dhe nëpërmjet të restaurimit të këtyre xhamive po restaurojnë në një masë të konsiderueshme edhe shpirtin tonë, po e forcojnë besimin në zemrat , në shpirtin dhe mendjen tonë, ngase restaurimi i xhamisë fuqizon edhe më ndjenjën e një devotshmërie dhe përkushtimi edhe më të madh karshi krijuesit të këtij universi, Allahut Xheleshanehu”, tha Tërnava

Ambasadorja e Turqisë në Kosovë, Kivilcim Kilic në fjalimin e saj falënderoi institucionet kosvare për bashkëpunimi dhe shprehu falënderime për TIKA-në e cila ka financuar rindërtimin e xhamisë së Emin Pashës e cila, sipas saj, është një nga më të bukurat që ajo ka parë në Kosovë.

“Jam shumë e lumtur që sot jam në mesin tuaj, në njërin prej qyteteve më të bukura në Kosovë, vendit mik dhe vëllazëror, për të hapur xhamin e rinovuar të Emin Pashës, njërit prej monumenteve më të rëndësishme të pararardhësve tonë, këtu në Prizren. Jam e lumtur që jam në rihapjen e Xhamisë e Emin Pashës, xhami kjo e ndërtuar në vitin 1832, që është dëshmi e lidhjeve të forta miqësore dhe vëllazërore shekullore me Kosovën dhe një monument i para ardhësve tanë që ka mbetur deri në ditët e sotme duke na i prezantuar kujtimet e së kaluarës, po hynë sërish në shërbim me një pamje të re dhe të bukur, në shërbim të vëllezërve tonë kosovar”, tha Kiliç.

Pas ceremonisë së inaugurimit të xhamisë, të gjithë së bashku hynë brenda për ta vizituar punën e bërë, para se xhemati i Prizrenit e fali namazin e drekës, zyrtarisht, namazin e parë pas restaurimit të Xhamisë së Emin Pashës.

/AA/ Shekulli Agency

Në këtë ceremoni Presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan ka përshëndetur pjesëmarrësit me një lidhje direkte nga Ankaraja

Është zhvilluar sot një ceremoni për inaugurimin e godinës së Shkollës së Medresesë “Haxhi Sheh Shamia” në Shkodër, e ndërtuar nga Agjencia Turke për Zhvillim dhe Koordinim (TIKA), raporton Anadolu Agency (AA).

Në këtë ceremoni merrnin pjesë ambasadori i Turqisë në Tiranë, Hidayet Bayraktar, koordinatori i TIKA-s në Shqipëri, Prof. Dr. Birol Çetin, zëvendëskryetari i Kuvendit të Shqipërisë, Shpëtim Idrizi, kryetarja e Bashkisë së Shkodrës, Voltana Ademi, zyrtarë të Fondacionit ‘’Hüdayi’’ në Turqi si dhe zyrtarë të tjerë të lartë diplomatik të Turqisë akredituar në Tiranë.

Në këtë ceremoni Presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdoğan ka përshëndetur pjesëmarrësit me një lidhje direkte nga Ankaraja.

Në fjalën e mbajtur gjatë kësaj lidhjeje Presidenti Erdoğan përcolli urimet e tij për ceremoninë e hapjes së Shkollës së Medresesë “Haxhi Sheh Shamia” dhe më tej vuri në dukje rëndësinë e TIKA-s për ardhjen në ndihma popujve në nevojë në shumë fusha jetike, ku në majën e tyre qëndron arsimi dhe shëndetësia.

Duke nënvizuar projektet e realizuar nga TIKA Presidenti Erdoğan në vazhdim tha: “TIKA me zyra në 50 vende të ndryshme të botës ka realizuar mbi 10 mijë projekte në 140 vende të botës. Nëse sot flasim për një Turqi të njohur kjo është në saj të punës së palodhur të TIKA-s. Puna e TIKA-s sot ka fituar një famë globale. Normalisht ne jemi një komb që nuk mbajmë llogarinë e ndihmave të realizuara sepse ne nuk synojmë ndonjë gjë nga këto ndihma përpos pëlqimit dhe dashurisë së Allahut’’.

Erdoğan në vijim shtoi se TIKA vetëm gjatë vitit 2014 brenda dhe jashtë Turqisë ka realizuar projekte me një vlerë mbi 6.5 miliardë dollarë. Ndërkohë ai theksoi se mbi 2.5 miliardë të këtij fondi është harxhuar për ndihmat e dhëna nga Turqia mbi rimëkëmbjen e vendeve të tjera përmes TIKA-s.

Presidenti turk në fund të fjalimit të tij përshëndeti pjesëmarrësit në ceremoninë e Shkodrës dhe i’u uroi nxënësve të kësaj shkollë suksese.

Gjatë lidhjes direkte në një fjalim të mbajtur zëvëndëskryetari i Parlamentit të Shqipërisë, Idrizi falënderoi institucionet turke në Shqipëri për ndihmën e dhënë ndaj popullit shqiptarë dhe Shqipërisë.

Në vijim të fjalës së tij Idrizi duke falenderuar veçanërisht edhe Presidentin e Turqisë Erdoğan nuk la pa përmendur edhe sulmet terroriste në Ankara ku i cilësoi ato si të turpshme dhe të shëmtuara.

“Dënoj sulmet e ndodhura në Ankara. Sulmet terroriste nuk kanë as fe, as racë dhe as krahinë. Ne jemi përkrah me Turqinë në luftën kundër terrorizmit. Falenderoj Turqinë për këtë investim dhe i’u them nxënësve të kësaj medreseje urime dhe ta gëzoni shkollën’”.

Ndërsa koordiantori i TIKA-s në Shqipëri, Çetin në një deklaratë për AA duke nënvizuar rëndësinë që ka Shkodra për TIKA-n në vijim duke iu referuar një thënie të Hasan Riza Pashës shtoi: “Shkodra mund të jete kaderi ose varri, por jo turpërimi jonë”. Çetin në vijim të fjalës së tij tha se e kujton me nder këtë personalitet.

Duke dhënë detaje mbi projektin e shkollës Çetin thotë se TIKA e ka filluar këtë projekt në vitin 2014 dhe brenda një viti e kanë mbaruar ndërtimin e saj.

“Momentalisht me të gjitha kushtet është e gatshme. Sot po zhvillojmë edhe ceremoninë e hapjes. Në shkollë ndodhen 11 klasa, 4 laboratorë, një sallë sportive dhe një kantinë për ushqim. 25 mësues shërbejnë këtu për të mësuar rreth 300 nxënës të shkollës fillore. Edhe pse sapo është hapur shkolla është mbushur. Ka një interesim shumë të madh nga popullsia e këtij qyteti dhe është një shkollë e suksesshme. Shoqata ‘Istanbul’ që prej vitit 1999 vazhdon me projektet e saj në arsim në Shkodër. Vetëm në shkollën e mesme ajo është duke arsimuar rreth njëmijë nxënës. Duke i shtuar edhe këtë godinë numri i nxënësve të kësaj shoqate do të shkojë në 1.300. Ky nuk është projekti i parë i jonë në Shkodër. TIKA në këtë qytet ka kryer edhe projektet të tjera në fusha të ndryshme si shëndetësi, arsim dhe ndihma ndaj rimëkëmbjes së bujqësisë. Këtu mund të veçojmë një çerdhe, kardiologjinë e spitalit të Shkodrës, një xhami si dhe projektin e fidanëve të arrave ku ndihmuam fermerët e zonës në zhvillimin e kësaj kulture”- u sbpreh Çetin

Çetin në përfundim të fjalës së tij tha se TIKA dëshiron që t’iu vijë në ndihmë qytetarëve të Shkodrës edhe gjatë vitit 2016. “Synojmë të fillojmë edhe ndërtimin e xhamisë historike të ‘Plumbit’ e cila është e vetmja që ka mbetur nga periudha e Perandorisë Osmane në këtë qytet- u shpreh ai.

Fondacioni “Hüdayi” është i pranishëm prej vitesh në Shqipëri përmes shoqatës “Istanbul”, shoqatë kjo që prej vitesh krahas ndihmave humanitare ndaj popullit shqiptarë dhe veçanërisht atij shkodran ka dhënë një kontribut të çmuar kryesisht në fushën e arsimit.

Fondacioni ‘’Hüdayi’’ përmes shoqatës “İstanbul” nga viti 1999 financon medresenë më të madhe në Shqipëri, “Haxhi Sheh Shamia Shkodër” e cila ka mbi njëmijë nxënës.

Krahas arsimit shkollor dhe atij të parashkollori shoqata “Istanbul” organizon edhe projekte të ndryshme kulturore të cilat synojnë promovimin e kulturës shqiptare dhe asaj turke.

Shoqata “Istanbul” i vjen në ndihmë popullit shkodran por jo vetëm, rreth 5 mijë familjeve me ndihma ushqimore si dhe mish me rastin e festës së Kurban Bajramit.

Falenderimet janë për Zotin, paqa dhe mëshira e Tij për profetin Muhammed a.s, shokët dhe të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij…

Nga: Eroll Veliu

Njerëzit e mëdhenj, e përmendnin Zotin dhe e madhëronin Atë, pasi diçka të tillë e shihnin si furnizim shpirtëror, lumturi, kënaqësi të syve tyre, pastrim të zemrës, shpirtin e luftëtarëve… kjo, pasi vetëm me përkujtimin e Zotit qetësohen zemrat. Qetësohen nga zhgënjimi i jetës së kësaj bote, qetësohen nga frika dhe jeta e stresuar. Me përkujtimin e Zotit qetësohen zemrat, është një realitet të cilin e përjetuan njerëzit e mëdhenj.

Imam Muslimi, transmeton se Profeti a.s kaloi me shokët e tij  pranë një mali të veçuar nga malet e tjerë dhe u tha shokëve:”Ecni, ky është Xhemedani (për malin).” Shokët u ndalën duke vështruar se çfarë të veçante kishte ai mal. Profeti a.s u tha:”Janë dalluar njësuesit.” Të habitur, shokët e pyetën:”Kush janë njësuesit o i dërguar i Zotit?” Ai u tha:”Janë ata burra dhe gra që e përmendin Zotin shpesh.”

Një ditë Profeti (a.s.) u tha shokëve: “A t’ju tregoj se çfarë është më e mirë nga veprat tuaja, që është më e pastër dhe që ka shpërblimin më të madh, që është më e mirë se të japësh flori apo argjend sadaka, që është më mirë se të luftosh me armiqtë në rrugë të Zotit?” Sahabet i thanë: “Cila është ajo vepër, o i Dërguar i Zotit?” Ai u tha: “Përkujtimi i Allahut.

Thotë Zoti në Kuran:“Më kujtoni (me adhurime) që t’ju kujtoj (me shpërblim), më falenderoni dhe mos më mohoni.” (Bekare 152)

Nëse përkujtimi i Zotit nuk do të kishte dobi tjetër, do të mjaftonte që të përmend vetë Zoti. Nëse ti e përmend në veten tënde, Ai të përmend me veten e Tij, nëse ti e përmend mes njerëzve, Ai të përmend mes melekëve, banorëve të qiellit.

Kur një njeriu të mirë dhe adhurues me përkushtim ndaj Zotit të tij, i thanë:”Përse nuk e cakton kohën kur përkujton Zotin, në mëngjes, drekë dhe darkë?” Ai u përgjigj:”Si më kërkoni të caktoj një kohë specifike për të përkujtuar Zotin, në një kohë që unë këtë e bëj gjatë gjithë kohës, natën dhe ditën?!”

Thotë Zoti në Kuran:”Ata që e përkujtojnë Zotin në këmbë, të ulur dhe të mbështetur dhe meditojnë rreth krijimit të qiejve dhe të tokës.”

Imam Ahmedi transmeton një hadith ku thotë:”Përmendeni Zotin aq shpesh, sa të tjerët t’ju konsiderojnë të çmendur.”

Disa njerëz panë një nga dijetarët muslimanë, i cili gjatë gjithë kohës i lëvizte buzët me përkujtim të Zotit. Të habitur ata i thanë:”Mos je i çmendur?” Ai u përgjigj:”Unë kam ilaçin që shëron të çmendurit.”

Kush kërkon zemër të mbushur me qetësi, jetë plot lumturi dhe një arsyetim të drejtë, e këshillojmë të përmendë sa më shumë Zotin. Tregon Ibnu Tejmije, që Ebu Hurejre kishte lidhur një mijë nyja në një pe dhe me të përkujtonte Zotin duke thënë çdo ditë 12.000 herë subhanallah. Siç thoshte vetë ai, këtë e bëj pasi aq është shpagimi i gjakut dhe thoshte se e bën për të liruar veten.

Tregon Ibnu Rexheb:”Halid ibnu Midan , adhuruesi i përkushtuar, thoshte çdo ditë njëqin mijë herë subhanallah. Kur vdiq dhe njerëzit u afruan ta varrosin, papritur melekët e morrën kufomën e tij dhe e vendosën në varNjë burrë i shtyrë në moshë, duke u mbështetur në bastunin e tij, vajti tek Profeti a.s dhe e pyeti:”O i dërguar i Zotit! Ligjet dhe obligimet fetare janë shtuar, prandaj më trego diçka më të lehtë që të kapem për saj!” Profeti a.s iu përgjigj:”Ta mbash gjuhën gjithmonë të freskët me përkujtimin e Zotit.”

Musai a.s, i kërkoi Zotit t’i mësojë diçka të re, me të cilën ta përkujtonte duke u dalluar nga njerëzit e tjerë. Zoti i tha:”Më përkujto me fjalën: La ilahe il-lallah” Musai i tha:”O Zot! Të gjithë njerëzit e thonë këtë, unë dua diçka specifike.” Zoti iu përgjigj:”O Musa! Nëse do të vendoseshin shtatë qiejt bashkë me tokën në njërën anë të peshores dhe fjala “La ilah il-lallah në anën tjetër, padyshim që fjala “La ilahe il-lallah” do të rëndonte më shumë.”

Ndodhte që Ibnu Tejmije ulej në xhami pas namazit të sabahut dhe qëndronte ulur duke kujtuar Zotin derisa të lindte dielli. Më pas çohej dhe u thoshte nxënësve:”Ky është ushqimi im për sot.”

Tregon Ibnu Tejmije:”Sa herë që hasja vështirësi në çështjet e fikhut, thoja njëmijë herë subhanallah dhe më vinte zgjidhja menjëherë.”

Shokët dhe nxënësit e tij e shihnin gjatë gjithë kohës duke lëvizur buzët. Dikush i tha një ditë:”O mësuesi ynë! Të shohim që gjatë gjithë kohës lëviz buzët!” Ai u tha:”Zemra ime është si puna e peshkut, që po e nxorre nga uji ngordh. Zemra ime vdes nëse nuk e ushqej me përkujtimin e Zotit.”

Ai vazhdonte ta lexojë suren Fatiha që pas namazit të sabahut derisa të ngrihej dielli. Kur e pyetën mbi këtë shkak, ai u tha:”Zoti ka shpallur 104 libra qiellorë, të cilët i ka përmbledhur në katër prej tyre (Zeburi, Teurati, Ungjilli dhe Kurani). Këta të katër, i ka përmbledhur në një libër, Kuranin. Vetë Kuranin e ka përmbledhur në suren Fatiha. Kurse këtë sure, e ka përmbledhur në dy fjalitë:”Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë.”

Imam Buhariu e përfundon librin e tij të haditheve me hadithin e bukur:”Dy fjalë të lehta për t’u shqiptuar, të rënda në peshore, Këta njerëz të mëdhenj si imam Buhariu, muslimi dhe dijetarë të tjerë të hadithit, porosisin dhe këshillojnë umetin që të përsërisin sa më shpesh fjalët:”La ilahe il-lallahu vahdehu la sherike lehu, lehul mulku ve lehul hamdu ve huva ala kul-li shejin kadir.” Kush i përsërit këto fjalë njëqind herë në ditë, i shkruhen njëqind të mira, i fshihen njëqind të këqija, i quhet sikur u ka falur lirinë dhjetë skllevërve dhe askush nuk mund të ketë bërë një vepër më të mirë, përveçse dikush që ka thënë më shumë se ai.”

Profeti Junus a.s, u gëlltit nga balena dhe ndodhej në tre erësira: E barkut të balenës, e oqeanit dhe e natës, i shkëputur nga të gjithë të afërmit, të dashurit, fëmijët dhe gruaja. I gjendur në këtë situatë, ai kujtoi Krijuesin e vetëm dhe të pashok dhe thirri me forcën e besimit:”Nuk ka zot tjetër përveç Teje o Zot. I pa të meta je Ti, unë i bëra padrejtësi vetes time.” Thotë Profeti a.s:”Çdo i brengosur që i përsërit këto fjalë, do i largohen brengat.”

Fillimisht, lutjen e tij ai e filloi me fjalët:”Nuk ka zot tjetër përveç Teje o Zot.” Fjalë me të cilat ai shprehte njësimin dhe ekzistencën e një Zoti të vetëm, duke mohuar çdo lloj mundësie për ekzistencën e rivalëve të Zotit të Madhëruar.

Me fjalët:“I pa të meta je Ti” ai përforcon idenë dhe bindjen e tij se Zoti është larg çdo të mete, Ai është larg çdo lloj padrejtësie. Më pas, Junusi a.s pranon gjynahin e bërë:” unë i bëra padrejtësi vetes time.”

“Dhennuni (Junusi) kur doli i zemëruar (prej popullit) dhe kujtoi se nuk do t’i vijë më puna ngushtë. Ai thirri në errësira se nuk ka zot tjetër veç Teje, i pa të meta je Ti. Unë u solla padrejtësisht ndaj vetes” (Enbija 87)

Kurse Jusufi a.s, u burgos në burg, duke u ndarë nga njerëzit e dashur dhe duke qëndruar i vetëm në qelinë e tij të rrethuar me hekura. Edhe pse në qeli dhe në vuajtje, ai gjente kohën e duhur dhe ftonte të burgosurit e tjerë në besim dhe adhurim të një Zoti të vetëm.

“O ju shokët e mi të burgut, a është më mirë të adhurohen zota të ndryshëm apo Zoti, i vetmi ngadhnjimtar?” (Jusuf 37

Me këtë, ai u thoshte që para se të shpjegojmë ëndërrat tuaja dhe të flasim mbi çështje të tjera, le të biem dakort që nuk ka zot tjetër përveç Atij që na ka krijuar dhe që e merriton adhurimin tonë.

Edhe gjatë luftës, Zoti na nxit që ta përkujtojmë Atë më shpesh. Thotë Zoti në Kuran:”O ju që keni besuar! Kur të takoheni me kundërshtarin tuaj, rezistoni dhe përkujtojeni Zotin me shpresë që të shpëtoni.”

Kur dikush e pyeti Ibnu Tejmijen se ç’lidhje kishte përkujtimi i Zotit në luftën me armikun, ndërkojë që gjithsecili është i zënë me luftën, ai tha:”Është zakon që në kohët dhe çastet më të vështira, njeri të përkujtojë dhe t’i shkojë mendja tek më i dashuri i tyre. A ka më të dashur se Zoti për besimtarët?” Ndërkohë që armiqtë e muslimanëve kujtonin fëmijët, gratë dhe pasuritë e tyre që kishin lënë dhe me këto merrnin forcë dhe zemër për të luftuar, muslimanët përkujtonin Zotin e tyre për t’i inkurajuar dhe dhënë zemër.

Shembullin dhe modelin më të mirë në përkujtimin e Zotit ne kemi profetin Muhamed a.s. Rrugën e tij e ndoqën dhe dijetarët dhe njerëzit e mëdhenj që erdhën pas tij. Kishte prej tyre që lexonin çdo ditë suren Ihlas një mijë herë. Një tjetër thoshte një mijë herë në ditë:”La ilahe il-lallahu vahdehu la sherike lehu, lehul mulku ve lehul hamdu ve huva ala kul-li shejin kadir.” Dikush tjetër e thoshte njëzet mijë herë, dikush tjetër e përfundonte leximin e Kuranit çdo javë…

Zemra është organi që vështrohet dhe kontrollohet nga Zoti i madhëruar. Nëse atë e mbush me lexim Kurani, përkujtim të Zotit, lutje, madhështi të Zotit dhe shenjtërim, ajo do i ngjajë një kopështi të mbushur me lule të ndryshme dhe do të të nxisë për punë të mira, moral, siqeritet, mall dhe besim të fortë.

Por nëse ti e mbush me përgojime, epshe, dëshira për argëtime dhe dëfrime, dyshime etj… ajo i ngjan një ndërtese të vjetër dhe pothuaj të shembur, e cila nuk ka gjë brenda përveç minjve, akrepave, merimangave etj… Kjo zemër është e mbushur me urrejtje, zili dhe smirë, devijim nga rruga e drejtë, mendjemadhësi dhe epshe.

Tani le të përmendim disa forma me të cilat e kujtonte Profeti (a.s.) Zotin  dhe të përmendim edhe shpërblimin e tyre.

Thotë Profeti a.s:”Fjalët: Subhanallah, vel hamdu lil-lah, ve la ilahe il-lallah, vallahu ekber, janë fjalët më të mira që mund të thuhen në një ditë dhe janë veprat më të mira me të cilat mund të fshihen gjynahet.”

Thotë profeti (a.s):”Kush thotë çdo ditë “subhanallahi ve bi hamdihi” një qind herë, i falen gjynahet edhe sikur të jenë si shkuma e detit.”

Përkujtimi i Zotit kënaq Zotin, dëbon shejtanin, shton veprat e mira në peshore, qetëson zemrën, mbush shpirtin me freski, është mbrojtës, shton të mirat dhe fshin të këqijat, të bën të dashur tek Zoti, largon brengat dhe shqetësimet, të ndihmon dhe të jep forcë për të kryer obligimet ndaj Zotit, të largon nga gjynahet dhe të jep bereqet në veprat dhe punët e tua.

Është e dobishme që ne muslimanët të studiojmë jetëshkrimet e këtyre njerëzve të mëdhenj dhe të mësojmë se si ata e madhëronin dhe përkujtonin Zotin e tyre.

Thotë Zoti në Kuran:”Namazi ndalon veprat e ulëta dhe të këqia.”

Kurse Ibnu Tejmije, lidhur me namazin thotë:”Namazi ka dy dobi: Njëra është se ndalon nga veprat e ulëta dhe e dyta është se me anë të tij përkujtohet Zoti i Madhëruar. Dhe përkujtimi i Zotit në namaz, është dobia më e madhe edhe se vetë ndalimi i veprave të ulëta dhe të këqia.

Kurse dijetarë të tjerë, rreth ajetit:”dhe përkujtimi i Zotit është më i madh” kanë thënë:”Ky veprim ëshë më i madh dhe më i dobishëm se çfarëdo lloj vepre tjetër të mirë.”

Shumë dijetarë thonë se puna më e mirë dhe më e vlefshme, është përkujtimi i Zotit, gjë e cila njëkohësisht është dhe puna më e lehtë.

Sa njerëz të mirë janë ata që kohën e mbushin me përkujtim të Zotit! Sa të mirë janë ata që zemrat e tyre janë plot fjalë përkujtuese dhe madhëruese për Zotin e tyre! Sa të mirë janë ata që gjuha e tyre është gjithmonë në kontakt me fjalët e Zotit të tyre.

Profeti a.s vajti një natë tek shtëpia e Ubej ibnu Kab. Kur Ubej vajti të hapë derën dhe gjeti Profetin a.s tek pragu, u gëzua dhe tha:”Nuk ka mik më të mirë që ka hyrë në këtë derë, se ky që po vjen sonte.” Profeti a.s hyri dhe i tha:”O Ubej, Zoti më ka dërguar që të të lexoj suren Bejjine.” Ubej i shtangur dhe i gëzuar njëkohësisht, i tha:”O i dërguar i Zotit! A e përmendi Zoti emrin tim?!” “Po” iu kthye Profeti a.s. Atëherë, Ubej shpërtheu në të qarë nga gëzimi, që Zoti e kishte përmendur emrin e tij mes banorëve të qiellit.

Nëse ti o vëlla dhe o motër e përkujton Zotin në vetmi, Ai të përkujton në vetmi. Nëse përkujtoni mes banorëve të tokës, ai u kujton mes banorëve të qiellit.

E lusim Zotin që të na bëjë nga ata që e përkujtojnë, falenderojnë Atë dhe që ndjekin rrugën e Profetit të Tij të nderuar.

Shekulli Agency

Shkruan: Eroll VELIU

Përse Islami sot në botë nuk përfaqëson atë që duhet të jetë sipas vetë mësimeve të tij? Atij i përket shpallja e fundit e All-llahut, Kur’ani Fisnik. Numri i pjesëtarëve të tij sillet deri në një miliardë e gjysmë të njerëzimit. Ndërsa sot Islami është gati i panjohur. Kurse Kur’ani na e tërheq vërejtjen dhe thotë: “Është vërejtje për të gjithë botën!” 
A thua dispozitat e tij janë të vështira?
A thua obligimet janë të pakapërcyeshme?
A thua ndalesat nuk mund të zbatohen në praktikë?
A thua kërkesat në të janë të panatyrshme?
Ku vallë qëndron faji nëse jo te ne? Kush na ka faj, kur ne, muslimanët, në çdo hap ndeshemi me ndjenjën e infioritetit!
Kjo ndjenjë na përcjellë kudo, në çdo hap, si hije. Ne turpërohemi se jemi muslimanë. Kurse nga goja e të huajve mund të dëgjojsh fjalë miradie për Islamin. Ne e ndjejmë veten fajtorë, nuk kemi vetëbesim… Djemtë dhe vajzat zbulojnë se u takojnë botëve të ndryshme. Mirëpo, përse te ata shfaqet kompleksi i inferioritetit? Kjo s’është normale. T’i takosh Islamit nuk do të thotë të jesh ndrydhur me komplekse të llojit: në kohën e sodit nuk është moderne të jeshë religjioz. Ky është fakt. Kjo është dukuria që ende gjallëron në botën moderne, si fryt i përvojës së Perëndimit dhe i dominimit të tij në kulturë dhe në shkencë gjatë këtyre shekujve të fundit.
Mirëpo, Islami në mësimin e vet është gjithëpërfshirës dhe i plotë. Për të nuk ekzistojnë përkufizime sakrale dhe laike. Për të, tërë jeta njerëzore, dhe përfundimisht edhe vdekja e njeriut, është një tërësi kuptimplote.
Islami është krejtësisht i natyrshëm dhe i pranueshëm si për laikët, ashtu edhe për të diturit, për të pasurit dhe për të varfërit. Islami nuk është religjion i njerëzve të veçantë, i filozofëve dhe i të diturve. Ai nuk është religjion figurash, statujash, amuletesh, i magjive, i horoskopëve etj. Islami është domosdoshmëri që i imponohet njeriut të rëndomtë dhe normal nga arsyeja dhe nga ndjenja në shpirtin e tij. Sepse Kur’ani Fisnik thotë: “Nuk është tërë e mira (e kufizuar) të ktheni fytyrat tuaja kah lindja ose perëndimi, por mirësi e vërtetë është ajo e atij që i beson All-llahut, Ditës së Gjykimit, engjëjve, librit, pejgamberëve, dhe pasurinë që e do ua jep të afërmve, bonjakëve, të vërfërve, udhëtarëve, lypësve dhe për lirimin e robërve, dhe ai që e fal namazin, e jep zeqatin, dhe ata që kur premtojnë e zbatojnë, dhe të durueshmit në skamje, në sëmundje dhe në flakën e luftës. Të tillët janë ata të sinqertit dhe të tillët janë ata të devotshmit.” (Bekare: 177)
Islami nuk njeh as idhuj, as kulte, as të shenjtë. Vetëm All-llahu është i madhëruar, i shenjtë dhe i pastër nga të metat: “All-llahu është i vetmi që është i ndenjë për adhurim.”
Islami është shumë më i natyrshëm se sa mendimi i klishetizuar për fenë që e marrim nga Perëndimi, sepse, sipas mendimit të tyre, religjioni kërkon mohim dhe refuzim, ndërsa Islami kërkon të përmbajturit dhe maturinë.
Kur’ani shpesh kërkon: “Këto janë dispozita të All-llahut, pra mos i kundërshtoni!” (El Bekare: 229), apo: “Kush e kundërshton All-llahun dhe të dërguarin e Tij dhe i shkel dispozitat e Tij, atë e fut në zjarr të përjetshëm. E për të është një dënim i rëndë.” (En Nisa: 14)
Rregull e madhe e mjekësisë bashkëkohore është që të mos teprohet në pije dhe ushqim. Kurse Kur’ani thotë: “Hani dhe pini e mos e teproni, pasi Ai nuk i don ata që e teprojnë (shkapërderdhin).” (El A’raf) Ndërsa i Dërguari i All-llahut thotë: “Barku është shtëpia e sëmundjeve, kurse dieta është ilaçi për shërim”.
Mjekësia bashkëkohore nuk flet aspak me admirim për mishin e derrit, alkoolin, drogën, bixhozin, pirjen e duhanit, megjithatë ne jemi dëshmitarë të sjelljeve tona kur vimë në situata të tilla dhe konsumojmë gjënë të cilën nuk e preferon shkenca moderne, e të mos flasim për faktin se All-llahu i Madhërishëm që nga kohët e lashta na ka ndaluar përdorimin e tyre.
Injorantët mendojnë se të jeshë besimtar do të thotë të jetë të jesh i privuar nga shumë kënaqësi të kësaj jete.
Shikoni vetëm alkoolin! Njerëzit pinë! Përse! Përse, kur as gota e parë, e as e dyta – sipas vetë pohimit të tyre – nuk kishte kurrfarë kënaqësi. Nga ndjenja e inferioritetit! Të gjithë thonë: “Le të jetë sa për shoqëri!” apo “Nuk dua të jem i veçuar nga të tjerët!” E pastaj së shpejti kjo kalon në shprehi jetësore. E njëjta dukuri ndodh edhe me prostitucionin (zinanë). I dërguari i All-llahut ka thënë: “Kur në një popull shfaqet zinaja (prostitucioni) dhe përhapet aq shumë, saqë të bëhet sheshazi, në të do të paraqitet murtaja dhe sëmundjet të cilat nuk ekzistonin në mesin e të parëve të tyre, të cilët jetuan para tyre”. (Transmetojnë Hakimi, Ibn Maxhe dhe El-Bazzar).
Dr. Shofild, në librine tij Sëmundjet gjenitale (Botimi i tretë), ndër të tjera thotë: “Me të vërtetë mjetet e informimit thërrasin në anarhi (në liri të pakufizuar në çdo gjë, e edhe në seks), të cilën e konsiderojnë si gjendje të natyrshme biologjike… Ekziston një bindje e gabueshme te njerëzit, se antibiotikët mund të shërojnë çdo sëmundje gjenitale që lajmërohet si rezultat i sjelljeve të këtilla!”
Dr. Teodor Kuper, kryetar i Shoqatës për kulturë shëndetësore dhe zëvendës ministër i shëndetësisë në SHBA, thotë: “Morali i njeriut është pengues kur janë në pyetje sëmundjet gjenitale dhe përhapja e tyre”.
Elizabeta Manners në librin e vet The Vulnerable Generation (Gjenerata e atakuar) thotë: “Me të vërtetë vajzat nëpër shkolla u janë ekspozuar keqpërdorimeve të ndyra, valës shkatërruese të materializmit, në të cilën i shtyejnë masmediumet dhe grupet e tregtarëve të seksit, që në këtë mënyrë realizojnë përfitime të mëdha materiale”.
Dr. Villkoks në gazetën mjekësore thotë: “Nga shkaktarët e zgjerimit dhe të përhapjes së sëmundjeve në mjediset perëndimore janë:

1. Qëndrimi tolerues dhe lejimi i marrëdhënieve (të lira) seksuale në shoqëri para dhe pas martese, d.m.th. miratimi i prostitucionit dhe i homoseksualizmit, si dhe trajtimi i kësaj dukurie nga shoqëria si gjë normale.
2. Përdorimi i shtuar i mjeteve për parandalimin e shtatzënësisë, duke qenë se shtatzënësia ishte një nga arsyet më të forta që ndalonte gruan nga marrëdhëniet seksuale. Humbja e këtij faktori ndikoi që të shtohet prostitucioni te gratë, pa u frikësuar shtatzënësisë.
3. Përhapja e “Seksit të lirë të një gruaje me shumë meshkuj dhe e kundërta”. Meshkujt më nuk kënaqen vetëm me një grua, e as gruaja vetëm me një mashkull, por njeriu kryen marrëdhënie seksuale me numër të madh grash, dhe e kundërta. Po ashtu edhe seksi i shfrenuar po përhapet shumë shpejtë nëpër vendet perëndimore.

Po ashtu mund të themi se, qëndrimi tolerant i shoqërisë ndaj të gjitha formave të marrëdhënieve seksuale është në rritje të vazhdueshme edhe te ne, saqë më nuk ekziston asnjë ndjenjë turpi nga prostitucioni, nga homoseksualizmi dhe nga cilido lloj tjetër i seksit të ndaluar dhe jonormal. Përkundrazi, përmes mjeteve të informimit formohet bindja sipas të cilës është turp për djalin ose për vajzën të jenë të virgjër.
Mjetet e informimit thërrasin në “seks të lirë” dhe e inkurajojnë atë duke e konsideruar si dukuri normale dhe të natyrshme. Ekziston edhe një kënaqësi iluzore e shkaktuar nga bindja se antibiotikët janë në gjendje të shërojnë cilëndo sëmundje venerike që lajmërohet për këtë shkak.
E njëjta gjë ndodh edhe me duhanin. Për kë cigarja e parë ishte kënaqësi, dëfrim? Për kë? Për askë! Ishte një kundërmim i erës së keqe. Ngulfatje! Kollitje! Megjithatë njeriu vazhdon ta pijë. Përse? Nga ndjenja e inferioritetit. Ka dëshirë të dobët, burrë! Ta refuzosh, do të ekspozohesh talljes dhe shpotisë: “T’i nuk je burrë!” Ja, sot kriter i burrërisë qenka vesi (e meta, shprehia e keqe).
Dëgjoni fjalët e një dashamiri:
Kurrë nuk e kam pirë duhanin, gjithnjë kam menduar se nuk kam kohë për një gjë të tillë. Mirëpo, kur tani i analizoj ata që e pinë duhanin dhe ata që nuk e pinë në mesin e rinisë, vërej se bëhet fjalë për një të metë të madhe. Vini re gjestet e tyre si e ndezin cigaren, si e shkundin shpuzën. Të gjitha këto janë poza, gjeste boshe. Në ndërdije luajnë njëfarë roli madhështor. Skena! Kurse në realitet, perde tymi për të mbuluar zbrazëtirën e tyre shpirtërore.
Kjo është njëfarë nevojë për afirmimin e personalitetit. Ata mund të kenë vlera, madje edhe të jenë të vetëdijshëm për të, por në ndërdije dëshirojnë të dallohen në atë shoqëri, të përvetësojnë mjaft rregulla të sjelljes së asaj shoqërie. Atyre u mungon një lloj autonomie shpirtërore dhe vetëkënaqësi, njëfarë stabiliteti shpirtëror.
Shikoni nxënëset e shkollave të mesme! Çka i shtynë që ato pinë duhanin? Cigaret e tyre thjesht të shtangojnë. A s’janë të vetëdijshme se posedojnë rininë dhe bukurinë. Por duhet të kenë edhe mund: Shkollohen – andaj për këtë kanë vërtetime, dëftesa dhe diploma. A thua duhet të posedojnë ndjenjën e inferioritetit? Ato as nuk janë të vetëdijshme, as nuk kanë kush t’ua tërheq vërejtjen se sa të pakëndshme dhe sa të marra duken me cigare në dorë. Madje edhe kriminele – sepse ato një ditë do të bëhen nëna.
Në retë e tymit të dendur lind gënjeshtra e madhe e duhanxhinjëve. Flasin për kënaqësi të madhe… shkarkim. E në realitet, ata janë helmuar me nikotinë. E kanë mësuar organizmin e tyre me të. S’mund të rrinë pa të. Janë bërë robër të cigares.
Keni kujdes: duhani është gjë e panatyrshme. Rregulla ekzistuese në natyrë është: ajo që nuk e ushqen organizmin, është helm. Ta falënderojmë All-llahun për të mirat që na ka dhënë, e t’u largohemi të këqijave. Në Kur’anin Fisnik thuhet: “O ju që besuat, hani nga të mirat që ua kemi dhënë dhe falënderoni All-llahun, nëse jeni që vetëm Atë e adhuroni!” (El Bekare: 172)
Parim themelor i Islamit është: Çdo gjë që i bën dëm njeriut, është e ndaluar! Andaj, nëse miku ju ofron cigare, konsideronie atë armik. Ai është i pandërgjegjshëm, dhe njeriut të tillë duhet thënë qartë: “Në jetë mos iu nënshtroni duhanit!” S’ka cigare e fundit, pas secilës pason tjetra. Kjo është fatkeqësi e vërtetë! Vetvetes ia merr shëndetin dhe këtë marrëzi e bën me të holla personale. Mirëpo duhanxhinjtë po përpiqen që rrethin e tyre magjik ta zgjerojnë me anëtar të rinjë… Ata i janë nënshtruar këtij kompleksi, e tani mundohen t’i udhëzojnë edhe të tjerët në të. Ata as që çajnë kokën se ai është haram (e ndaluar). As që besojnë në diç të tillë.
Dhe ja, sot secili e ka të qartë se çfarë do të thonë gjërat e shëmtuara nga aspekti mjekësor, human, etik, shëndetësor dhe nga cilido aspekt tjetër, dhe se çfarë të këqija ato i shkaktojnë individit dhe shoqërisë, por megjithatë durohet për hirë të “dashurisë”! Disa njerëz ka herë kanë shfaqur dëshirë për t’iu shmangur dispozitave të All-llahut, qofshin ato në forma të urdhërave apo të ndalesave.
Kjo dëshirë është pasojë natyrore e pasimit të verbër të asaj çka vetëm të prishurit mund ta quajnë civilizim dhe të çdo gjëje negative që ky “civilizim” bart në vete. Ndërkaq pasojat e kësaj më së miri pasqyrohen në gjendjen e tyre të mjerueshme morale, fetare dhe shoqërore. Duke i vështruar të gjitha këto, njeriut të arsyeshëm mund vetëm t’i vijë mirë që nuk është në këtë pikëpamje “i civilizuar”, po madje edhe sikur do ta quanin “të prapambetur” dhe “obskurantist”

BEKIR HALIMI

Dija është elementi kryesor, e cila e dallon njeriun prej krijesave të tjera. Njeriu lind injorant, mirëpo me kalimin e kohës mëson dhe e largon nga vetja këtë ves. Aq sa më shumë mëson njeriu, aq edhe më lart ai do të ngjitet. Aq sa më shumë di njeriu, po aq edhe përgjegjësitë e tij rriten. E kur flasim për fenë, atëherë ata që e mësojnë fenë dhe ata që flasin në emër të fesë, përgjegjësitë edhe më shumë iu shtohen atyre, kjo për disa arsye:

Mundësia e gabimit në atribuimin e disa qëndrimeve Fesë.
Mundësia e heshtjes të disa gjërave të rëndësishme nga Feja.
Mundësia e keqkuptimit të gjërave që i sqaron Feja.
Mundësia e gabimit në përzgjedhjen e mënyrës së komunikimit me masën, sidomos masën tonë, e cila për një kohë të gjatë ka jetuar nën komunizëm e ateizëm dhe akoma infrastruktura e informacionit të tyre është kryesisht ateiste dhe jofetare.

Për këtë shkak dijetarët në përgjithësi dhe ata të fesë në veçanti e kanë detyrë të veçantë sqarimin e qëndrimeve fetare dhe mos heshtjen e tyre, sidomos të gjërave që kanë të bëjnë me elemente themelore të besimit, sepse për këtë edhe janë zotuar: “Dhe kur Allahu mori zotimin nga ata që iu pat dhënë libri: që gjithqysh t’ua publikoni atë njerëzve, e të mos e fshihni, por ata e lanë pas dore atë për pak send të kësaj jete; pra, bënë punë të keqe”. (Ali Imran: 187).

Kurse ata që e thyejnë këtë zotim dhe nuk janë në nivelin e përgjegjësisë, të cilën e kanë marrë automatikisht me nxënien e dijes dhe arritjen e gradave të larta në dije i gjen ajo që na tregohet nga Allahu, në Kuranin Fisnik: “Për shkak se ata e thyen zotimin e tyre, Ne i mallkuam ata dhe zemrat e tyre i bëmë të forta (të shtangura). Ata i ndryshojnë fjalët nga domethënia e tyre dhe braktisën një pjesë me të cilën ishin urdhëruar. Ti vazhdimisht do të vëresh tradhtinë e një pjese të tyre, përpos një pakice nga ata. Pra, falju dhe hiqju tyre. Allahu i do ata që bëjnë mirë.” (Maide: 13). Intelektuali i vërtetë nuk guxon as t’i shtrembërojë faktet për të fituar lëvdata ose duartrokitje, por ai duhet t’u mbetet besnik parimeve shkencore dhe argumenteve mbi të cilat ndërtohet feja, në emër të së cilës flet.

Çdo intelektual që mundohet ta kryejë detyrën e tij sinqerisht dhe përgjegjësinë që ka marrë përsipër, e në këtë rast dijetarët e Fesë Islame, të cilët këtë përgjegjësi e kanë marrë nga Allahu Fuqiplotë, ata do të ballafaqohen me sfida dhe peripeci, me kurthe dhe lajka, mirëpo duhet ta kenë vazhdimisht parasysh këtë porosi hyjnore: “Dhe kështu (sikurse edhe ty) çdo pejgamberi i bëmë armiq disa nga njerëzit dhe nga xhinët e djallëzuar, që me fjalë të shkëlqyeshme në mënyrë të fshehtë nxisin njëri-tjetrin në mashtrime. E sikur të donte Zoti yt, ata nuk do ta bënin atë (armiqësi), po ti lëri ata me ato trillime. Dhe që të anojnë (tek ato fjalë mashtruese) zemrat e atyre që nuk besojnë botën e ardhshme dhe që të kënaqen e ngarkohen me atë që janë duke u ngarkuar (ty nuk të dëmtojnë asgjë). (Thuaj) A pos Allahut të kërkoj unë gjykatës (mes meje dhe juve)? Kur Ai është që ua zbriti librin në mënyrë të shkoqitur? Atyre që u dhamë librin e dinë se ai (Kurani) është i zbritur prej Zotit tënd saktësisht, pra, mos u bëj prej atyre që dyshojnë. Fjalët e Zotit tënd janë plot të vërteta (për ato që lajmërojnë) dhe plot të drejta (për ato që gjykojnë). S’ka kush që të ndryshojë fjalët (vendimet) e Tij. Ai është që dëgjon e di. Në qoftë se u bindesh shumicës (mohuese që janë) në tokë, ata do të largojnë ty nga rruga e Allahut. Ata nuk ndjekin tjetër vetëm supozime dhe nuk janë tjetër vetëm se rrenacakë. S’ka dyshim, Zoti yt e di më së miri për atë që është larguar nga rruga e Tij dhe Ai është më i dijshmi për të udhëzuarit”. (Enam: 112- 117). Është e vërtetë se këto porosi Allahu Famëmadh ia ka dhënë Muhamedit, sallallahu alejhi ue selem, mirëpo ato vlejnë për çdo njeri, i cili mundohet të ketë rol konstruktiv në ndërtimin e popullit dhe të shoqërisë së vet.

Përgjegjësia e dijes na jep edhe një detyrë e obligim, e kjo është që çdo intelektual dhe hoxhë duhet t’i ndërtojë prioritetet e aktivitetit të tij, të cilat duhet t’i mbështesë në bazë të parimeve themelore të fesë dhe në bazë të nivelit të dijes që ka populli i vet dhe duke pasur parasysh çdo herë gatishmërinë e qarqeve të caktuara për të nxjerrë nga konteksti fjalët dhe idetë, qëndrimet dhe veprimet. E gjitha kjo që mos t’i lejojmë, smirëzinjtë e këqij shteg për të sulmuar figurat e rëndësishme të popullit tonë.

Dija e mirëfilltë dhe durimi i fuqishëm e bëjnë njeriun prijës, edhe pse mund të zgjasë pak kohë kjo gjë!

Mehas Alija:

Të dashur vëllezër dhe motra të nderuara,

Së pari falënderojmë Allahun për të gjitha mirësitë që na i ka dhuruar, e më pastaj, salavat dhe selam i dërgojmë më të mirit të njerëzimit, Muhammedit s.v.a.s. Lusim Allahun e plotfuqishëm që familjen dhe shokët e tij t’i çmojë dhe vlerësojë, me dhuntitë e Tij më të begatshme, duke mos lënë anësh as edhe ata shpirtra të denjë, e që për objektiv patën vetëm kënaqësinë e Tij dhe rruajtjen e rrugës së ndershme dhe profetike.

Të nderuar vëllezër, sot për para jush do të mundohem të shtroj një temë nga Kur’ani i Madhërishëm, duke u kapur për disa versetesh kuranore, e për të thithur nektarin e mesazhit që nxirret nga rrugëtimi i gjatë profetik e historik i disa figurave kyçe të njerëzimit në përgjithësi, dhe të fesë sonë në veçanti, siç i patëm pejgamberët e Zotit, të cilët zënë një vend të veçantë në faqet e Kur’anit fisnik.

Për të mos e anashkaluar, do të doja ta shtoja edhe këtë. Kur’ani nuk është një libër historik, ndonëse në përmbajtjen e tij përfshinë një sërë ngjarjesh e rrëfimesh historike. Ai është përplot histori, por nuk ka karakterin e një libri të historisë. Mesazhi i historive apo rrëfimeve kuranore nuk është që të paraqes një sfide artistike e narrative, siç kjo shihet në librat e zhanrit të historisë apo letërsisë, dhe as që merret me detaje, porse me to ai synon të paraqes klimën më të shëndosh dhe mënyrën më të bukur për udhëzimin e njerëzimit. Me fjalë të tjera, historitë apo rrëfimet kuranore luajnë rolin e kandilave apo llambave për të parë sa më qartë në të kaluarën dhe për të marrë mësimin prej saj në të tashmen, si dhe për ta forcuar të ardhmen.

Ne sot kemi ndezur një kandil dhe, nëse do Zoti, do të futemi drejtë një periudhe shumë më të largët nga ne, ndoshta me miliona vite. Kjo periudhë ka të bëj me kohën e profetit të njohur në Islam, por edhe në fetë e tjera, e që është Nuhi a.s.

Ndoshta te një pjesë e madhe prej nesh do të lindte një pyetje shumë e natyrshme dhe të thoshim se ç’lidhje ka Nuhi a.s., me realitetin dhe kohën tonë, e aq më pak në realitetin shqiptar tonin?! Por, nuk mendoj se një logjikë e këtillë do të ishte mirë e peshuar. Pesha e një mendimi do të varej nga shkëlqimi që ai rrezaton, qoftë edhe duke zënë fill në të kaluarën.

Nuhi a.s. ishte një pejgamber i Zotit, i cili popullin e vet e ftoi në Islam dhe në besim të shëndosh, duke kërkuar që të adhurohet vetëm Allahu. Ai këtë e bëri, ashtu siç na rrëfen Kur’ani, natën dhe ditën.  Kur ai i kaloi 950 vite duke ftuar në Islam, mbase edhe i shtyrë në moshë dhe shumë i lodhur, ai, duke dialoguar me Zotin, tha: “O Zoti im, unë e ftova popullin tim natën dhe ditën.” (Nuh, 5).

Mirëpo, edhe përskaj asaj se ky profet kaloi një kohë bukur të gjatë në misionin e tij për ta thirr njerëzimin në besim, atij, për fat të keq, iu bashkëngjitën, jo më shumë se 80 persona. Vallë, a mund të konsiderohet kjo si një dështim për një profet të Zotit? Jo, assesi. Përkundrazi, sepse këta persona më pas e sheshuan dhe e mbollën sërish farën njerëzore në sipërfaqen e tokës, pasi që ndodhi katastrofa.

Të nderuar vëllezër,

Të lexosh rrëfimin kuranor mbi jetën dhe veprën e këtij profeti të madh dhe atë ta përmbledhësh me pak fjalë, sidomos në këto kushte të kësaj hutbeje, do të ishte, thuajse, e pamundur. Por ajo që ne synojmë të kapim me këtë rast, është fakti se si arriti që ky pejgamber ta popullojë edhe njëherë tokën? Cila ishte metoda e tij në thirrjen islame dhe në shpëtimin e njerëzimit?

Ai, në fakt, shpëtoi njerëzimin nga zhdukja. Durimi dhe puna e tij e palodhshme, rezultoi me sukses. Mjeti shpëtues i Nuhit a.s. ishte anija. Për rrethanat kur jetoi ky pejgamber dhe populli i tij, anija ishte një shpikje e re. Askush deri më atëherë nuk kishte parë një gjë të tillë, sidomos kur ajo u ideua dhe u projektua në një vend shkretinor, ku të gjithë që e shihnin duke punuar në këtë projekt, habiteshin, madje e tallnin dhe e  llogaritnin për të marr. Ja se ç’thotë Kur’ani për këtë: “Dhe ai ndërtonte anijen, ndërsa paria e popullit të tij, sa herë që kalonte pranë tij, përqeshej me të. Ai u thoshte: Nëse talleni me ne, edhe ne do të tallemi me ju…” (Hud, 39).

Dhe vërtetë, kur më u humbën shpresat se populli i Nuhit do të udhëzohet, u shfaq shenja që Zoti kishte caktuar për besimtarët, përmes së cilës u bë e qartë se kishte ardhur koha e lundrimit të anijes dhe të ardhjes së katastrofës. Besimtarët, së bashku me të gjitha gjallesat e tjera të ­çiftëzuara, filluan lundrimin, kurse pabesimtarët përjetuan cunamin e vërtetë të quajtur Tufan. Gjithçka mbuloi uji. Nuk mbeti asnjëri në sipërfaqe të tokës, jashtë besimtarëve që ishin në anije. Triumfuan besimtarët. Zëri i Nuhit dhe i besimtarëve jehonte në falënderim dhe madhërim. Ata vazhduan të lundrojnë gjersa Zoti bëri emër që të ndalet Tufani dhe të qetësohet toka. Me ç’rast, jeta vazhdoi dhe besimi në Zotin Një dhe të Vetëm asnjëherë nuk u ndërpre. Ja, kjo është puna dhe suksesi i Nuhit a.s. Ndonëse, në kohën e tij pak njerëz e ndoqën, megjithatë,  me durimin dhe vizionin që pati, ai shpëtoi dhe ruajti gjenezën njerëzore.

Vëllezër të mi të dashur, për të mos u marr edhe më tepër kohë, do të doja të bëja një lidhje me atë që thamë deri më tani dhe me kohën dhe realitetin tonë shqiptar. Fillimisht t’i parashtrojmë disa pyete: Çfarë lidhje mund të ketë kjo ngjarje me ne? Cili duhet të jetë mesazhi i kësaj ngjarjeje për ne? Çfarë roli kemi ne në kontekst të thirrjes islame? Cili është mjeti ynë shpëtues dhe a kemi gjasa të shpëtojmë? Dhe për kohën tonë, ç’mund të quajmë tufan, apo cila mund të jetë ajo katastrofë, e që do të na shkatërronte në rast se do ta lëshonim udhëzimin hyjnor? Etj.

Ne ishim një popull që Zotin e besonim me shumë të meta dhe duke i shoqëruar Atij rival. Mirëpo, deshi Zoti dhe u udhëzuam me Islamin dhe mesazhin e profetit Muhamed. Tani, Zoti ynë është Allahu; feja jonë është Islami; libri ynë është Kur’ani, ndërsa pejgamberi ynë është Muhammedi a.s. Ne filluam që ta ndërtojmë anijen që para gjashtë shekujsh, ndonëse edhe me ne u tallën, mbase dikush edhe sot vazhdon të tallet! Mendonin se anija jonë nuk do të mund t’ju rezistojë kushteve dhe rrethanave, por falë punës dhe vizionit që patëm, ia dolëm. Zoti na ndihmoi dhe ja tani jemi futur në procese të reja dhe synojmë të integrohemi edhe në organizma dhe shoqëri që, në gjuhë dhe fe, nuk ngjasojnë me ne.

Anija e shpëtimit tonë është Islami. Sa herë që të ndjemi të kërcënuar dhe të shohim me sy tufanet, duhet të afrohemi pranë tij. Anije tjetër për të shpëtuar nuk ka, ndonëse dikush mundohet të na mashtrojë. Ata që mendojnë se do të shpëtojnë, duke u ngjitur në majat më të larta të qytetërimit perëndimor, duke lënë kështu rrugën dhe traditën tonë islame, e kanë shumë gabim. Kështu mendoi edhe djali i Nuhit a.s. Ai mendoi se do të ngjitet në majën më të lartë të një kodre, duke shpresuar se do të shpëtojë, por një gjë e tillë ishte e kotë. Ai vetëm se e mashtroi veten dhe ata që e ndoqën pas.

Vëllezër, ne sot ndjehemi të kërcënuar nga idetë e disa intelektualëve tanë, të cilët na ftojnë që për standard jetësor të mos e kemi fenë dhe tërë atë që ajo bart. Ne jemi lodhur duke na ftuar që të besojmë në gjëra të pavlera, ndërkohë që emrin e Zotit na e kanë larguar nga zhargoni ynë i përditshëm. A thua vallë do të na e largojnë atë edhe nga zemrat tona? A thua vallë do të tolerojmë që të na bëjnë të harrojmë se kush ishim? Jo, ne nuk duhet të lejojmë të kemi një fat të këtillë zhgënjyes. Ne nuk dëshirojmë të kemi fatin e popujve pa identitet, pa fe dhe pa busull për të jetuar. Ne kemi rrugën dhe historinë tonë të lavdishme. Mjafton që të mos mashtrohemi. Ardhmëria u takon popujve që njohin vetveten dhe dinë t’i shpëtojnë njerëzit nga devijimi dhe shkatërrimi, ndërsa, pos Islamit, si sistem dhe standard shpëtues, nuk mendojmë se ka.

Si mesazh të fundit do ta themi edhe këtë: tregimi i Nuhut a.s. është tregim për të gjithë ne. Nuk u krijuam në këtë botë vetëm të hamë dhe të pimë, por jemi krijuar që të përmirësojmë jetën në këtë tokë dhe të vazhdojmë më thirrjen e njerëzve në të drejtën dhe të vërtetën. Islami është rruga jonë. Islami është feja, jeta dhe shpëtimi ynë.

Dhe krejt në fund, mjafton t’i bindemi këtij vargu kuranor, ku Zoti i Madhërishëm thotë: “E kush kërkon fe tjetër, pos fesë islame, atij kurrsesi nuk do t’i pranohet dhe ai në botën tjetër është nga të dëshpëruarit.”